Τέλος και το δεύτερο μέρος

Μ'αυτά και μ'αυτά τέλος και το δεύτερο μέρος του στρατού. Σήμερα το πρωί κατέφθασε ο φανταρος με όλο τον εξοπλισμό από το όμορφο νησί της Ρόδου. Ετσι έκλεισε και ο δεύτερος κύκλος του στρατού. Πάμε για τον τρίτο, πέντε μήνες έμειναν ακόμα. Αλλά το λούκι της "μέρας της Μαρμότας" πέρασε. Ξουτ ξουτ.

Επίσης, έχω αποδεικτικά στοιχεία ότι είμαι καλύτερα. Οι αρχικές εξετάσεις δείχναν λοίμωξη. Όποιος έχει δει House MD ξέρει ότι υπάρχουν πάαααααρα πολλές λοιμώξεις, τις περισσότερες φορές σου περνάει χωρίς να μάθεις ποτέ τι είχες. Τα θετικά που μου έμειναν από την ιστορία αυτή είναι η γνωριμία έναν πολύ καλό και "ανθρώπινο" γιατρό, έτοιμο να ακούσει το πρόβλημα και να βρει μια σωστή λύση και μια συμφέρουσα απαγόρευση για γλυκά και λιπαρά. Είναι συμφέρουσα γιατί φρενάρουν πολύ καλα τις λιγουρες και σου χτυπούν τα καμπανάκια "Αν το φας θα πονάς!!!!" Όχι κι άσχημα εν όψει καλοκαιριού. ;-)

Λιγουρεύομαι τα χουζούρια του τριημέρου, τους καφέδες και φυσικά τη Δευτεριάτικη μάσα!!!!

Και ξανά μανά...

Στρουμφίζω πάλι τώρα... Αλλά μου τη δίνει που πάλι επρεπε να αποχαιρετίσω το BFaki μου...

Και πως τυχαινει ρε παιδί μου και όταν φεύγει, οι σταθμοί παίζουν συνέχεια καψουροτράγουδα. Πόσο καιρό είχα να ακούσω το Without you ας πουμε. Ή το total eclipse of the heart.


Αααααχ, ατοιμει κενονεια. Που θα πάει, θα την πάρουμε τη ροζαλία...




199 και σήμερα...

Ιστορίες του φαντάρου: οι περιπέτειες της φανταρίνας

Το περασμένο σκ κατέβηκα στο όμορφο νησί της Ρόδου, για να δω το BFάκι μου. Είχα να το δω 1,5 μήνα και μου είχε λείψει πολύ το καλό μου. Προς Χριστούγεννα θα πάρει άδεια, μιας και πολλοί φεύγουν με άδεια απολύσεως ή μετάθεση.

Και ενώ όλα κυλούσαν όμορφα και ευχάριστα, την Κυριακή μας περίμεναν λογιών λογιών εκπλήξεις. Είχαμε συμφωνήσει να νοικιάσουμε αμάξι να πάμε μέχρι τη Λίνδο, να δούμε τα αρχαία (εννοείται ότι είχα ρίξει το αντίστοιχο διάβασμα και είχα ξεσηκωθεί), να γυρίσουμε, να μαζέψω και το βράδυ να πάρω το αεροπλάνο να φύγω.

Το πρωί της Κυριακής άνοιξαν οι ουρανοί και έβρεξε γάτες, σκύλους, καρέκλες, τραπέζια και παπάδες μαζί. Όλα σε ένα. Δε βαριέσαι λέμε, δεν ξενερώνουμε, μαζί να είμαστε και όπου θέλει ας είναι. Λέμε θα πάμε στη διπλανή καφετέρια, θα πάρουμε κυριακάτικες εφημερίδες και θα ρουχλιάσουμε πίνοντας καφεδάκι. Έτσι κι έγινε, παρόλο που η μισή καφετέρια είχε πλημμυρίσει και βγάζαν τα νερά με σκούπες και κουβάδες, αράξαμε κανένα 2ωρο και απολαμβάναμε το κυριακάτικο πρωινό.

Στο μεταξύ σταμάτησε η βροχή και είπαμε να κάνουμε καμιά βόλτα στη λιακάδα. Η καμιά βόλτα έγινε 2ωρη βόλτα όπου τα παιξα η γυναίκα. Ηταν όμως πολύ ωραία, καθώς κάναμε όλη την πόλη παραλιακά, πήγαμε και σε κάποιες φυλακές νομίζω στο λιμάνι και μετά και στο ενυδρείο ήταν τέλεια. Προς το απόγευμα λοιπόν ξανανοίγουν οι ουρανοί. Και με ζώνουν τα φίδια. Χμμμμμ και χμμμμ ήμουν συνέχεια.

Να μη τα πολυλέω, μέχρι να φτάσουμε αεροδρόμιο έριχνε πάλι ό,τι υπήρχε στη Ρόδο, στην Κώ, στην Κάρπαθο και στη Σύμη. Και στη Χάλκη. Περιττό να πω ότι ήμουν μέχρι τις 12 στο αεροδρόμιο που ακυρώθηκε τελικά η πτήση λόγω κακοκαιρίας. Το επόμενο ελεύθερο εισιτήριο ήταν Δευτέρα βράδυ.... Γκρρρρ... Και ο φαντάρος μου να μη μπορεί να μείνει έξω μαζί μου, επρεπε να μπει στη μονάδα.

Oh – my – Gooood, που θα έλεγε και η Τζάνις. Μετά τον καταπληκτικό πανζουρλισμό του αεροδρομίου, κατέληξα μια έξτρα μέρα στη Ρόδο, ευτυχώς κατάφερε το καμάρι μου και πήρε 2 ώρες άδεια και φάγαμε παρέα το μεσημέρι. Να ναι καλά οι συνάδελφοι που του αλλάξανε σκοπιές.

Νομίζω πιο πολύ μου έσπασε τα νεύρα ο κόσμος στο αεροδρόμιο με την αντίδρασή του στην ακύρωση της πτήσης και όχι η ίδια η ακύρωση της πτήσης. Φώναζαν στο προσωπικό, λες και αυτοί ευθύνονταν που έβρεχε καταρρακτωδώς και φυσούσε. Λες και οι ίδιοι δεν είχαν κάτι καλύτερο να κάνουν Κυριακή βράδυ. Αλλά το κερασάκι στην τούρτα ήταν όταν μια α...μάμητη (να το πω ευγενικά) διαμαρτυρόταν γιατί δεν της είπαν ότι έρχονται ελικοφόρα στη Ρόδο, ώστε να κλείσει με την Aegean. Βρε καλή μου, να της λέει η κυρία της Ολυμπιακής, δεν αντέχει ο αεροδίαδρομος πιο μεγάλο αεροπλάνο. Και τα μικρά (ολυμπιακής και Aegean) δεν πετάνε με τέτοιο καιρό. Δε θα μου πεις εμένα, να απαντάει η ξινή. Ξέρω εγώ! Α ναι, της λέει η υπεύθυνη, τί δουλειά κάνετε, πιλότος είστε? Όχι, λέει αυτή, τη σημασία έχει? Και τότε λέει θα μας πείτε πώς θα κάνουμε τη δουλειά μας?

Η βλακεία είναι ότι αυτή έκατσε με τη φίλη της δίπλα μου όταν τελικά επέστρεψα Αθήνα... Άκουσα ότι μπορεί να φανταστεί κανείς. Μακάρι να μην ξανατύχει αυτό το είδος γυναίκας δίπλα μου γιατί πολύ με εκνευρίζει. Ξιπασμένη με όλα, όλοι είναι κακοί, μόνο αυτή είναι καλή. Στραβόξυλο!

Πωπω ταλαιπώριααααα :-)

Μετά το ομολογουμένως πολύ επιτυχημένο trigger της Μαρίας, ξεβαρέθηκα. :-Ρ

Εντάξει, ας μην υπερβάλλω. Δεν ξεβαρέθηκα, απλά κάνω ένα διάλειμμα από τη βαρεμάρα. ;-)

Έχω λαλήσει τον τελευταίο καιρό. Έχω πάρα πολλή δουλειά (ελπίζω να πάνε όλα καλά, όταν έρθει η ώρα θα πω και γι αυτό) και πάρα πολύ γράψιμο. Όχι της γνωστής έκφρασης που απαντάται και ως “Σύνδεση με Κάιρο”, “Έφαγα χιόνι” και άλλα χαριτωμένα, αλλά το παλιό καλό γράψιμο. Εκείνο που μας έμαθαν στο σχολείο με τα γράμματα (του πληκτρολογίου τώρα όμως!). Και πρέπει να κατεβάζω και καμιά καλή ιδέα που και που γιατί δε με βλέπω καλά. Έχω και τους μαντραχαλαίους εδώ να λένε τα δικά τους. Έχετε συνυπάρξει σε χώρο εργασίας μόνο με 5-6 άντρες? Μιλάμε για πολλές ατάκες. Μην πω για τα μπινελίκια. Θα πω για το άλλο:

Έρχεται μια κοπέλα μια μέρα στο γραφείο μας να μιλήσει με ένα συνάδελφο. Ωραιοτάτη κοπέλα. Μου μιλάει δεύτερος συνάδελφος στο μσν και μου λέει: Ευτυχώς που ήρθε και αυτή να μπει και καμιά γυναίκα εδωμέσα!!!! Παιδιά, κάποιος να μου ξυρίσει του μουουουουσι! (Α ρε Τζένη!)

Εκτός δουλειάς, ψάχνουμε και σπίτι. Πριν τη δουλειά που με χάνεις που με βρίσκεις, στις οικοδομές να κοιτάω για διαμέρισμα. Ο αδερφός τη σκαπούλαρε μιας και δουλεύει ακριβώς στο ωράριο της οικοδομής, οπότε αποκλείεται να πάει. Όχι δεν είναι οικοδόμος (μακάρι να ταν θα είχαμε και έκπτωση), αλλά έτσι όπως την κόβω τη δόση του δανείου, μας βλέπω να το πιάνουμε το μυστρί. Πάντως, μας βλέπω να καταλήγουμε σε κανένα πιο παλιό, τα καινούργια είναι πανάκριβα...

Το φανταράκι μου είναι επίσημος κάτοικος Ρόδου. Και έχω να προειδοποιήσω της, φίλτατες κατά τα άλλα, κοπέλες εκ Ρόδου: Κοπελιές, κάτω τα χέρια από το μωρό μου, έχω και βαρύ χερι. Μπορεί να δείχνω υπεράνω, αλλά ξεκατινιάζομαι αμαλάχει ναουμ. Πρώτα αυτόν, αμα κάνει καμιά κουτσουκέλα, αλλά λέμε τώρα. Το καλό είναι ότι με την ειδικότητά του κάνει δουλειά της προκοπής και περνάει γρήγορα η μέρα του. Αλλιώς θα βαριόταν τη ζωή του και δεν έλεγε. Και μάλλον Καλα Χριστούγεννα θα τον δώ πάλι από ο,τι μαθαίνω. Είδομεν.

Μια απλή ερώτηση ενός χαζού πολίτη

όπως είχε πει και ο Κανάκης.

Γιατί η Αεροπορία και το Ναυτικό πήρε από 12 και 15 μερες άδεια ορκομωσίας (δεν θυμάμαι ακριβώς την αντιστοιχία, αλλά οι αριθμοί είναι αυτοί), ενώ ο Στρατός πηρε 3?

Η απάντηση που δίνεται ήταν επειδή στη μεν Αεροπορία ήταν ΤΙΜΗΤΙΚΗ λόγω της ΕΤΟΙΜΟΤΗΤΑΣ που επέδειξαν οι στρατευμένοι στις φωτιές και στο δε Ναυτικό επειδή πήγε Υπουργός και κάπως έπρεπε να αλιεύσει ψήφους. Επίσης διάφοροι διάσημοι ζεν πρεμιέ ορκίστηκαν σε αυτήν τη σειρά.

Στο στρατό επί 20 μέρες ήταν σε επιφυλακή και ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ εφευγαν στρατιώτες για τις φωτιές... Μέσα στις φωτιές, με διανυκτέρευση... Οχι απλά σε ετοιμότητα.


Τα συμπεράσματα δικά σας...

Το άρθρο το διάβασα στην έντυπη μορφή της Κυριακάτικης στο σπίτι των γονιών μου, αλλά δυστυχώς δεν το έχουν και στο δίκτυο. Παρόλα αυτά εδώ θα βρείτε πολλές ενδιαφέρουσες πληροφορίες.

Ιστορίες του φαντάρου: Η άδεια

Το πιο ωραίο πράγμα στο στρατό είναι η άδεια.


Το πιο άσχημο πράγμα στο στρατό είναι όταν τελειώνει η άδεια...

Ιστορίες του φαντάρου: Το επισκεπτήριο

Το επισκεπτήριο είναι ό,τι καλύτερο για το φαντάρο. Για την ακρίβεια η διάρκεια του επισκεπτηρίου. Μετά είναι κομμάτι πίκρα τα πράγματα, κυρίως λόγω του γόπινγκ που πρέπει να κάνει, να μαζέψει δλδ τα απομεινάρια του επισκεπτηρίου. Έφτασα 5 λεπτά πριν αρχίσει το επισκεπτήριο και πέρασα μπροστά από την πύλη για να βρω κάπου εκεί να παρκάρω. «Πωπω, λαό, πωπω λαό που έχουμεεεεε!», αναφώνησα. Πολύς κόσμος, νέοι, μεσήλικες, παππούδες, Παρεμπιπτόντως, σκέφτηκα εντάξει το παιδί σου, αλλά το εγγόνι σου να πηγαίνει φαντάρος! Πρέπει να είναι τρομερή αυτή η αίσθηση!

Παρκάρω εκεί κοντά, στο μεταξύ ανοίγει η πύλη και μπαίνει η λαοθάλασσα στο στρατόπαιδο. Πριν μπω, παιρνω τηλ τον φαντάρο μου και του λεω ότι είμαι απ’ έξω και να βγει κι εκείνος προς την πύλη. Όχι μου λέει, θα πεις στην πύλη το όνομά μου και θα με φωνάξουν. Στον πέμπτο λόχο είμαι. Μάαααλιστα λέω. Πάω προς την πύλη, κανείς. Ρε παιδιά, ένας φαντάρος, ένας ανώτερος, κάτι! Φωνάξτε το φαντάρο μου να τον δω με την παραλλαγή, θα σκάσω. Ξαναπαίρνω το φαντάρο. «Εδώ κανείς δε νοιάζεται για μένα του λέω.» Κάποιο λάθος έχει γίνει, όλοι ξέρουν που πάνε και τι κάνουν, όλοι αγκαλιάζουν ενα φαντάρο, μόνο εγώ δεν έχω φαντάρο να αγκαλιάσω. «Προχώρα και βρες το σταντ του 5^ου λόχου και πες το όνομά μου.» Βάι βάι, άντε να βρω το σταντ. Και να προχωράω και να βλέπω τα δόλια φαντάρια κρεμασμένα στις υπό-πύλες να περιμένουν να ακούσουν το όνομά τους. Αντε να δούμε. Βλέπω ένα σταντ, 5^ος έλεγε, δικό μας θα ναι. Βλέπω δυο παιδαρέλια, ένας να γράφει, άλλος να ακούει (μα καλά αυτός που έγραφε δεν έφτανε???? Ρητορική ερώτηση, πάμε παρακάτω!) «Λέω, εσύ θα μου φωνάξεις το φαντάρο μου?» Αχα καλό έ? Είχα δεν είχα την έκανα τη μαλακία μου! Αυτός που του είπα όλο χάρη την ερώτηση ήταν ένας ανώτερος όπως έμαθα μετά. Ελπίζω να μη θυμάται το όνομά του, αν και σιγά μη το θυμάται. Αγγαρεία έκανε κι αυτός ο δόλιος ο ανώτερος Κυριακάτικα. Λες και δεν είχε κι αυτός δουλειά. Τεσπααααα.

Γράφει το όνομα στο χαρτάκι, το οποίο χαρτάκι ήταν από κείνα τα τετράγωνα που σημειώνουμε στο γραφείο τη λίστα του σούπερ μάρκετ ή το τηλ του Χ βλάκα που μας αγγαρέψανε να πάρουμε τηλ, αλλά δε θέλουμε να χαραμίσουμε μια εγγραφή μνήμης στο κινητό μας να το αποθηκεύσουμε. Μα πόσοι φαντάροι είναι στο λόχο? Κι άν είναι τόσοι λίγοι γιατί δε τους βγάζουν όλους έξω να τελειώνουμε, παρά ταλαιπωρούμαστε όλοι μαζί, Δε ρώτησα ευτυχώς, γιατί τότε ο ανώτερος θα θυμόταν στάνταρ το όνομα του φαντάρου μου. ;-)

Πάει το λοιπόν το παλικάρι το ανώτερο και φωνάζει τους φαντάρους, οι οποίοι btw βγήκαν τελικά όλοι μαζί και με βήμα παρακαλώ, όχι αστεία! Περηφάνια εγώ. Ότι δε θα τον ξεχώριζα ήταν σίγουρο, αφού είναι όλοι ίδιοι. Ε, με ξεχώρισε αυτός! Να η αγκαλιές, να τα φιλιά, να οι χαρούλες! Καλά, δεν περιγράφω άλλο που έλεγε και ο σπορτσκάστερ όταν πήραμε το Γιουρο. Θα γίνουμε ακατάλληλοι!

Στο μεταξύ σκάει μύτη και η μάνα του φαντάρου. Καλά, μιλάμε όλα τα λεφτά πάλι! (Εγώ η γαίδούρα ούτε μια τσίχλα δεν του φερα! Αλλά πήγα τον απεριοριστο εαυτό μου, αυτό δε φτάνει? :-Ρ Ασε που δε μασάει και τσίχλες) Ενώ όλες οι μανάδες σκάσανε με σακουλίτσες, σακούλες κλπ η μάνα του φαντάρου μου έσκασε με σακ βουαγιάζ! :-D Είχε όμως χρήσιμα πράγματα, αυτό να λέγεται. Και μπορώ να πω πως είχε επιτυχία το σακ βουαγιάζ, καθώς χρησιμοποιήθηκαν το 70% των πραγμάτων που έφερε. Οπότε έμειναν όλοι ευχαριστημένοι!

Η ώρα πέρασε πάρα πολύ γρήγορα, ξαφνικά έβλεπα τον κόσμο να αραιώνει και μελαγχολούσα, σνιφ. Όπου σε κάποια φάση ένας ανώτερος είπε: Κύριοι το επισκεπτήριο τελείωσε... Κι έτσι φύγαμε.

Καλά περνάει πάντως, περιμένουμε το χρόνο να περάσει και εγώ μαθαίνω τί είναι αναφορά, πόσο έχει ο φραπέ στο ΚΨΜ (το οποίο είναι αρχικά, όχι λέξη – ουάου!) και άλλες καινούργιες λέξεις και έννοιες!

Το Σάββατο είναι η ορκωμοσία και έτσι έχουμε 3 μέρες άδεια!

Πάντως ακόμα δεν ξέρω πόσους φαντάρους έχει ένας λόχος.

Ιστορίες του φαντάρου: Η μάνα!

Λοιπόν, όταν πήγε ο αδερφός μου φαντάρος δεν πολυκατάλαβα την αντίδρασή της γιατί μένουμε μακριά. Οπότε ο πατέρας τα τραβηξε όλα (καλά, να τα άκουγε η μάνα αυτά θα με καταχέριζε! :-D)

Τώρα όμως έζησα από κοντά την αντίδραση της μάνας που στέλνει το γιό της φαντάρο. Μιλάμε για απίστευτη αντίδραση, η γυναίκα είναι θεά!

Μας βλέπει να βγαίνουμε από το ασανσέρ και μας κοιτάει με λυπημένο ύφος και χειλάκι κρεμασμένο. «Είσαι έτοιμος, κάλτσες πήρες?» λέει στον κανακάρη της. Εκεί ο BF σκάει στα γέλια. Σκάει και η μαμά του στα γέλια και αρχίζει να μας λέει ότι από τη στιγμή που γεννήθηκε σκεφτόταν και στεναχωριόταν για τη μέρα που θα πήγαινε φαντάρος και μάλιστα όταν ήταν 2 χρονών έψαχνε για βισμα! :-D Φανταστείτε αντιδράσεις κόσμου όταν τους έλεγε ότι ο προς κατάταξη νέος ήταν 2 χρονών! Btw, τώρα δεν έχει βίσμα το καμαρι μου και γι αυτό θα τρέχω στον Έβρο να τον δω. Αλλά δε με πειράζει, έχω εξοικειωθεί με την ιδέα, θα δω και νέα μέρη της Ελλάδας! ;-)

Στο θέμα μας, η μάνα του φαντάρου σκέφτεται και το στομάχι του γιού της. Τουτέστιν έχει ταπεράκι με σπανακόπιτα και χυμό πορτοκάλι για την περίπτωση που πεινάσει το παιδί της. Η πλάκα είναι ότι και να τα παιρνε ο φαντάρος, θα του τα τσάκωναν στην πύλη, όχι γιατί πεινάνε τα άλλα φανταράκια αλλά γιατί απαγορεύεται να παίρνεις φαΐ μαζί σου. Εννοείται ότι τον ρώτησε αν το φαγητό που θα του φέρει την Κυριακή στο επισκεπτήριο ήθελε να είναι τηγανητό ή ψητό. :-D

Εμείς σε όλο αυτό το παραλήρημα είχαμε λιώσει στο γέλιο και πηγαίναμε προς το αμάξι μου. Βάζει ο φαντάρος το σάκκο μέσα και λέει στη μαμά του, έλα να σε φιλήσω. Περιττό να πω ότι εντάξει συγκινήθηκε η γυναίκα, αλλά μια έκλαιγε, μια γελούσε, εγώ δεν καταλάβαινα το έπαιρνα στην πλάκα και γελούσα.

Το κερασάκι στην τούρτα ήταν που είχα βάλει μπροστά και συνέδεα το ασύρματο ακουστικό, έβαζα το κασσετόφωνο κλπ και ξαφνικά βλέπω τη μαμά του BF να έρχεται προς το αμάξι με ανοιχτά τα χέρια και να πέφτει πάνω στο αμάξι για να μη φύγουμε και καλά. Άκρως κινηματογραφικό, όχι αστεία! :-D

Πάντως είναι πολύ καλούλα έτσι, δεν είπε τίποτα που τον πήγα εγώ και όχι εκείνη στο στρατόπεδο, να λέμε και τα πράγματα με το όνομά τους! ;-)

Ιστορίες του φαντάρου: Η είσοδος

Σήμερα είναι μεγάλη μέρα. Είναι επίσημα φαντάρος. Καιρό το ξέραμε, το περιμέναμε, πριν ένα μήνα ήρθε το χαρτί. Αλλά τελικά μέχρι να πας στην πύλη και να τον αφήσεις δεν έχεις συνειδητοποιήσει τίποτα. Και ο BF (ο boyfriend ντε!) μέσα στην απίστευτη ψυχραιμία. Εντάξει είναι λογικό, αλλά δεν ξέρω, εγώ ένιωσα παράξενα. Μου έμεινε η εικόνα στην πύλη, να τον αφήνω και να φεύγω...

Πάντως ο σύγχρονος φαντάρος είναι πολύ ιν! Μπαίνει στο φανταρος.τζι-αρ και στο θητεία.τζι-αρ και τα μαθαίνει όλα. Τί να πάρει μαζί του, τι να ξέρει για το στρατό, όλα. Και το κορυφαίο είναι ότι υπάρχει και φόρουμ για στρατό και σχέση, όπου μπαίνουν όλες οι «γυναίκες» των φαντάρων και ανταλλάσσουν του πόνους τους. Σήμερα το πρωί μου το είπε. Χαχα! Καλά με φαντάζεσαι να γράφω κι εγώ? Αν είναι δυνατόν. Έχω συνηθίσει να ασχολούμαι με φόρουμ συνταγών, όχι φανταρικών σχέσεων! Χαχαχα! :-)))) Μου φαινεται πολύ αστείο, ειδικά όπως μου το περιέγραφε ο BF.

Το επίσης «τραγικό» της υπόθεσης είναι ο «θρήνος». Μιλάμε ότι έπεσε πολύ κλάμα στην πυλή. Μανάδες, φιλενάδες, κλαίγανε με μαύρο δάκρυ. Εγώ δεν μπόρεσα να μείνω πάνω από 5 λεπτά εκεί μπροστά και αυτό γιατί μιλούσαμε με τον BF για τις τελευταίες λεπτομέρειες. Μετά όπου φύγει-φύγει. Όχι τίποτα άλλο, δεν πολύαντέχω αυτό το κρέμασμα στην πύλη. Είναι κομμάτι αστείο να το πω, θλιβερό να το πω? Δε το μπορώ. Δεν πάει και στον πόλεμο, είπαμε, ψυχραιμία, κοπελιές.

Έτσι λοιπόν, είμαι επίσημα η γυναίκα του φαντάρου. Πρέπει να μάθω να πλέκω κάλτσες και φανέλες, γιατί εκεί πάνω στην Γκατζολία κάνει πολύ κρυο το χείμωνα. Ελπίζω τουλάχιστον να πάει πουθενά καλά, να έχει κανένα αεροδρόμιο κοντά, γιατί με βλέπω να αλλάζω όλα τα μεταφορικά μέσα για τον δω. Με αεροπλάαααανα και βαπόοοοοορια! :-D

Αντε, να περάσει γρήγορα ο καιρός και να περνάει καλά το φανταράκι μου.

Και πάμε όλοι μαζί:

- Φαντάρε μου, φαντάρε μου, πάρε με στη στρατώνα

- Φανταράκι, φανταράκι, έχω στην καρδιά μεράκι

- Έεεελα στην παρέα μας φαντάρε, κάτσε κι ένα ποτηράκι πάρε

Αυτά μπορώ να θυμηθώ, καμιά άλλη ιδέα? ;-))