Ιστορίες του φαντάρου: οι περιπέτειες της φανταρίνας

Το περασμένο σκ κατέβηκα στο όμορφο νησί της Ρόδου, για να δω το BFάκι μου. Είχα να το δω 1,5 μήνα και μου είχε λείψει πολύ το καλό μου. Προς Χριστούγεννα θα πάρει άδεια, μιας και πολλοί φεύγουν με άδεια απολύσεως ή μετάθεση.

Και ενώ όλα κυλούσαν όμορφα και ευχάριστα, την Κυριακή μας περίμεναν λογιών λογιών εκπλήξεις. Είχαμε συμφωνήσει να νοικιάσουμε αμάξι να πάμε μέχρι τη Λίνδο, να δούμε τα αρχαία (εννοείται ότι είχα ρίξει το αντίστοιχο διάβασμα και είχα ξεσηκωθεί), να γυρίσουμε, να μαζέψω και το βράδυ να πάρω το αεροπλάνο να φύγω.

Το πρωί της Κυριακής άνοιξαν οι ουρανοί και έβρεξε γάτες, σκύλους, καρέκλες, τραπέζια και παπάδες μαζί. Όλα σε ένα. Δε βαριέσαι λέμε, δεν ξενερώνουμε, μαζί να είμαστε και όπου θέλει ας είναι. Λέμε θα πάμε στη διπλανή καφετέρια, θα πάρουμε κυριακάτικες εφημερίδες και θα ρουχλιάσουμε πίνοντας καφεδάκι. Έτσι κι έγινε, παρόλο που η μισή καφετέρια είχε πλημμυρίσει και βγάζαν τα νερά με σκούπες και κουβάδες, αράξαμε κανένα 2ωρο και απολαμβάναμε το κυριακάτικο πρωινό.

Στο μεταξύ σταμάτησε η βροχή και είπαμε να κάνουμε καμιά βόλτα στη λιακάδα. Η καμιά βόλτα έγινε 2ωρη βόλτα όπου τα παιξα η γυναίκα. Ηταν όμως πολύ ωραία, καθώς κάναμε όλη την πόλη παραλιακά, πήγαμε και σε κάποιες φυλακές νομίζω στο λιμάνι και μετά και στο ενυδρείο ήταν τέλεια. Προς το απόγευμα λοιπόν ξανανοίγουν οι ουρανοί. Και με ζώνουν τα φίδια. Χμμμμμ και χμμμμ ήμουν συνέχεια.

Να μη τα πολυλέω, μέχρι να φτάσουμε αεροδρόμιο έριχνε πάλι ό,τι υπήρχε στη Ρόδο, στην Κώ, στην Κάρπαθο και στη Σύμη. Και στη Χάλκη. Περιττό να πω ότι ήμουν μέχρι τις 12 στο αεροδρόμιο που ακυρώθηκε τελικά η πτήση λόγω κακοκαιρίας. Το επόμενο ελεύθερο εισιτήριο ήταν Δευτέρα βράδυ.... Γκρρρρ... Και ο φαντάρος μου να μη μπορεί να μείνει έξω μαζί μου, επρεπε να μπει στη μονάδα.

Oh – my – Gooood, που θα έλεγε και η Τζάνις. Μετά τον καταπληκτικό πανζουρλισμό του αεροδρομίου, κατέληξα μια έξτρα μέρα στη Ρόδο, ευτυχώς κατάφερε το καμάρι μου και πήρε 2 ώρες άδεια και φάγαμε παρέα το μεσημέρι. Να ναι καλά οι συνάδελφοι που του αλλάξανε σκοπιές.

Νομίζω πιο πολύ μου έσπασε τα νεύρα ο κόσμος στο αεροδρόμιο με την αντίδρασή του στην ακύρωση της πτήσης και όχι η ίδια η ακύρωση της πτήσης. Φώναζαν στο προσωπικό, λες και αυτοί ευθύνονταν που έβρεχε καταρρακτωδώς και φυσούσε. Λες και οι ίδιοι δεν είχαν κάτι καλύτερο να κάνουν Κυριακή βράδυ. Αλλά το κερασάκι στην τούρτα ήταν όταν μια α...μάμητη (να το πω ευγενικά) διαμαρτυρόταν γιατί δεν της είπαν ότι έρχονται ελικοφόρα στη Ρόδο, ώστε να κλείσει με την Aegean. Βρε καλή μου, να της λέει η κυρία της Ολυμπιακής, δεν αντέχει ο αεροδίαδρομος πιο μεγάλο αεροπλάνο. Και τα μικρά (ολυμπιακής και Aegean) δεν πετάνε με τέτοιο καιρό. Δε θα μου πεις εμένα, να απαντάει η ξινή. Ξέρω εγώ! Α ναι, της λέει η υπεύθυνη, τί δουλειά κάνετε, πιλότος είστε? Όχι, λέει αυτή, τη σημασία έχει? Και τότε λέει θα μας πείτε πώς θα κάνουμε τη δουλειά μας?

Η βλακεία είναι ότι αυτή έκατσε με τη φίλη της δίπλα μου όταν τελικά επέστρεψα Αθήνα... Άκουσα ότι μπορεί να φανταστεί κανείς. Μακάρι να μην ξανατύχει αυτό το είδος γυναίκας δίπλα μου γιατί πολύ με εκνευρίζει. Ξιπασμένη με όλα, όλοι είναι κακοί, μόνο αυτή είναι καλή. Στραβόξυλο!

Volta Torinese

Την προηγούμενη εβδομάδα βρέθηκα για επαγγελματικούς λόγους στο Τορίνο. Δυστυχώς η δουλειά ήταν τόση πολλή, που η μόνη βόλτα που κάναμε (ευτυχώς είχα κ συνάδελφο παρέα!) ήταν ένα απόγευμα.

Έτσι, περπατήσαμε στην όχθη του ποταμού Πο (Πάδος στα σταυρόλεξα)




Είδαμε την Πλάτεία του Vittorio Veneto



Χαζέψαμε στο όμορφο πάρκο δίπλα από το ποτάμι.



Φυσικά δεν παραλείψαμε τα παραδοσιακά φαγητά και γλυκά!




Το highlight του ταξιδιού ήταν το ρήμα "κάθομαι". Και εξηγώ:

Στο λεωφορείο με τον συνάδελφο:
-Δε θελεις να καθήσεις?
-Οχι μωρε, για 2 στάσεις να κάτσω?


Ολο το λεωφορείο με κοιτάει. Συνεδητοποιώ ότι κάπου έχω ακούσει ότι "Κατσο" είναι στα ιταλικά σκληρή βρισιά. Το λέω στο συναδελφο και σκάμε στα γέλια.


Σκήνικο ναμπερ του: Στο αεροδρόμιο πάμε για τσεκ ιν εγω, ο συνάδελφος και μια συνάδελφος. Ο άντρας της παρέας δε βρίσκει την ταυτότητά του και βγαίνουμε από την ουρά για να προχωρήσει ο κόσμος. Τελικά τη βρίσκει και αναφωνώ:

"Επιτέλους παιδι μου μια ωρα εκανες. Καλα, στο τέλος της ουράς θα πάμε, δεν υπάρχει περίπτωση να κάτσω μπροστα στον άνθρωπο"!

Όπου γυρνάει η κοπελίτσα της Αλιτάλια και άλλοι 2 ιταλοί και μας κοιτάνε:

"It means something else in Greek, ok?"

Δεν άντεξα η γυναίκα!

Και το ερώτημα που με καίει είναι: "Έγω πού θα κάτσω?" :-Ρ

Περί ανέμων και υδάτων

Ναι, με απασχολεί πολύ να μην έχει αέρα και να έχει καθαρά, γαλανά, γαλήνια νερά! Σήμερα τελευταία μερα στο γραφείο, αυριο ψώνια και ετοιμασίες και την Πέμπτη "Το πλοίο θα σαλπάρει μεσημέέέέέρι" Εντάξει, το άλλαξα λίγο. :-)

Το σκ πέρασε πολύ ευχάριστα και ήρεμα! Φτάσαμε σε παραθαλάσσιο προορισμό Παρασκευή 9 παρά και κατευθείαν αλλάξαμε και πήγαμε θάλασσα. Βραδυνο μπανάκι τέλειο, σε ρηχή αμμουδιά και με λίγο φεγγαράκι.

Τις επόμενες 2 μέρες το πρόγραμμα είχε ύπνο, μπάνιο, ρούχλα, ξάπλα, φαΐ και πολύ πολύ γέλιο. Η θάλασσα τέλεια, λίγος κόσμος, αραλίκι μέσα στη θάλασσα σε σκιερό μέρος. Το καταευχαριστήθηκα.


Αν εξαιρέσεις ότι με σύγχυσε η παλιο-ιδιοκτήτριά μου χθες με την αγένειά της. Τελικά αυτοί οι επαγγελματίες "ιδιοκτήτες ακινήτων" είναι οι πιο γύφτοι από όλους. Τι να της πεις. Βασικά δεν ασχολούμαι γιατι συντόμως θα μαζέψω τα κουβαδάκια μου και θα πάω σε άλλη παραλια. (κυριολεκτικά και μεταφορικά! ΧοΧο! :-) )


Ετσι λοιπόν σας χαιρετώ, εύχομαι να πάμε καλά, να περάσουμε όμορφα και να επιστρέψουμε καλά και με νέες όμορφες εμπειρίες όλοι μας! :-)


Και μην ξεχνάμε:

ΟΧΙ σκουπίδια, ΟΧΙ πλαστικά σε θάλασσες και ακτές. Για να μπορούμε να χαιρόμαστε τις θάλασσες και αυτό το καλοκαίρι!

:-) (Αχ τί θυμήθηκα τώρα! Δεν ήταν τέλειος εκείνος ο γλαράκος?)


Πολλά πολλά φιλιά! :-)

Ξέρω τί εκανες αυτό το ΣΚ

...κοίταζα αυτή τη θάλασσα! Pas mal :-)

Παλι παλι

Στίχοι: Μιχάλης Τζουγανάκης
Μουσική: Μιχάλης Τζουγανάκης
Πρώτη εκτέλεση: Μιχάλης Τζουγανάκης
Άλλες ερμηνείες: Μανώλης Λιδάκης

Πάλι εσένα στο μυαλό
Αχ, πάλι, πάλι...

Πάλι εσένα στο μυαλό έχω και ταξιδεύω...

Το όνειρο μας, το όνειρο που χάθηκε
Αχ, πάλι, πάλι...

Το όνειρο που χάθηκε να ξαναβρώ γυρεύω...


Τοσοι λίγοι στίχοι, τόσο πολύ νόημα. Πόσο μ' αρέσει αυτό το τραγούδι.

Καλημέρα όλη μέρα

με ταξιδιάρικη διάθεση και μια απίστευτη θέα. Η Σύμη... ό,τι και να πει κανείς είναι λίγο γι' αυτό το πανέμορφο νησι!

Στα σύννεφα...

Στα... σύννεφα για Βερολίνο.

Για δυο μέρες Βερολίνο

Η πρώτη αφιερώθηκε σε βόλτες και η δεύτερη για τη δουλειά για την οποία είχαμε πάει εκεί.

Ομολογώ ότι δεν έχω ολοκληρωμένη άποψη για την πόλη, γιατί τί να σου κάνει μια μέρα μόνο, αλλά από το ολότελα! :-)

Ακολουθεί μικρό report:

Στο ζωολογικό κήπο. Αξίζει πάρα πολύ τον κόπο, έχει ειδικό τμήμα για παιδιά, με ζωάκια τύπου πρόβατα, πάπιες, χήνες κλπ. Και φυσικά πολλά εξωτικά και μη ζωάκια.



Μια βόλτα από την πύλη του Βραδιμβούργου



Και βέβαια, το βράδυ μπυρες και φαγητο σε κλασική γερμανική πάμπ.

Το λογότυπο της πάμπ, το λάτρεψα!

Γερμανικές μπύρες

Ωραίο φαγητό για τη μπυρίτσα μας!

Εικόνες του Big-Bro

Ο Βράχος του Γιβραλτάρ

Δυο όμορφες εικόνες καθώς χάνεται ο ήλιος

Ξέρω τί εκανες αυτό το σκ

Αυτό το σκ πήγα στη Ναύπακτο, με μια μεγάάάάάάάλη παρέα.




Η Ναύπακτος γενικά είναι ωραίο μέρος.

Έχει ωραίο παλιό λιμάνι,


έχει ωραίο φαγητό,



έχει ωραία πλακόστρωτα για βόλτα.

Επίσης, σχετικά κοντά έχει και ένα βουνό στο οποίο μπορείς να κάνεις και rafting (εγώ είμαι κρυουλιάρα, σιγά μην κάνω!)



Γενικά, είναι ωραία στη Ναύπακτο (αν κ έχω πάει άλλες 2-3 -4 φορές, με άλλη παρέα όμως!)

Σε ένα απο τα ταβερνάκια που φάγαμε είχε αυτή την πινακίδα :-)

Πολλά χαμόγελα λοιπόν! :-)))))