Πάει καιρός

Έχω να γραψω από πέρυσι... Κάποιοι φίλοι αναρωτιούνταν για ποιο λόγο. Δεν ξέρω γιατί. Εκείνη την περιοδο που το έκλεισα το βλογκακι δεν ήμουν και στα καλύτερά μου. Και το καλοκαίρι δεν ήμουν στα καλύτερά μου.

Σιγά σιγά όμως κατά το φθινόπωρο βρήκα τον εαυτό μου, βρήκα τι θέλω και ποια είμαι και αρχισα να πορεύομαι.

Θα τα πω όλα με τη σειρά. ;-)


Σι γιου σουν! :-)

Πόση βαρβατίλα να αντέξω πια?

Έχω ξαναπεί ότι δουλεύω με μαντράχαλους. Αυτοί δεν είναι άντρες, μάτια μου, είναι μαντράχαλοι. Για να δώσω μια εικόνα:

- 5-6 άντρες (αναλόγως τη μέρα) στο ίδιο γραφείο. Μερικές φορές και πιο πολλοί, αλλά δεν πιάνονται, επειδή δεν έχουν και τόσο θάρρος.

- 3-4 άντρες σε παραδιπλανό γραφείο. Με το ίδιο θάρρος των 5-6.

- Ηλικίες από 25 έως 30.

- Κατάσταση: ένας λογοδοσμένος, ένας προς γάμο και οι υπόλοιποι εργένηδες. Οι σχέσεις δεν πιάνουν, εφόσον είναι μακριά.

Μου έχουν σπάσει τα νεύρα, μόνο αυτό έχω να πω. Θα μου πεις, καλύτερα να έχεις καμιά κάργια που θα σε κουτσομπολεύει, θα κοιτάει συνέχεια τί φοράς, τί τρως, με ποιον μιλάς, με ποιόν δε μιλάς, τί κουβαλάς κάθε τόσο στις σακούλες που μπορεί να έχεις μαζί.

Ναι αλλά και οι άντρες δεν πάνε πίσω. Γκαρίζουν για ό,τι τους καπνίσει. Αθλητικά, για το αμάξι, για τη γκόμενα που βγήκαν χθες (συνήθως παράνομα), για το σώβρακο που φοράνε (το οποίο είναι η νέα σειρά κάποιου παπάρα σχεδιαστή). Και αυτό πρέπει να το μάθουν όλοι στο κτίριο. Και είναι και κουτσομπόληδες, μή νομίζεις. Χειρότεροι καμία φορά και από τις γυναίκες μερικοί

Πλέον δεν υπάρχω μέσα στο γραφείο. Οι καφρίλες σεξουαλικού περιεχομένου για τις γυναίκες που τυχαίνει να περάσουν στο διάδρομο βγαίνουν πλέον αβίαστα και χωρίς καμιά σκέψη.

Παιδιά, κάποιος να μου ξουρίσει το μούυυυυυσι*

*Τζένη Καρέζη, Δεσποινίς Διευθυντής

Λάθη...

Πολλές φορές στην καθομιλουμένη κάνουμε διάφορα λάθη, επειδή απλά έτσι μάθαμε να τα λέμε. Άλλωστε δεν είναι δυνατόν να ανατρέχουμε στο λεξικό για κάθε μας φράση.

Μερικά από αυτά είναι:

- Αποθανατίζω. Το σωστό είναι απΑθανατίζω. Από+ αθάνατος, δηλαδή κάνω κάτι αθάνατο
- το Ν. Το Ν μπαίνει στο τέλος των άρθρων μόνο όταν έπεται λέξη από κ-π-τ ή από φωνήεν. Δηλαδή το τηΝ δίκη είναι λάθος.
- τα αι και ε. Ο κανόνας που μάθαμε στην τρίτη δημοτικού είναι μαι, σαι, ται και νται. Δηλαδή ετοιμάζομαι, ετοιμάζεσαι, ετοιμάζεται, ετοιμάζονται. Ετοιμαζόμαστε και ετοιμάζεστε.
- Ανταπεξέρχομαι. Το σωστό είναι αντΕπεξέρχομαι. Αντι+επι+έρχομαι=αντεπεξέρχομαι
-μύνημα. Αυτό μου γυρίζει τα μάτια, δεν ξέρω γιατί. Ένας εύκολος τρόπος για να το θυμόμαστε είναι ότι προέρχεται από το μηνύω, άρα μήνυμα. Να γράφεται μυνήω είναι κομμάτι δύσκολο, οπότε το κόλπο αυτό πιάνει.

UPDATE
- Κηνύγι. Jesus! (συγνώμη, παρασύρθηκα!) Είναι το ακριβώς αντίθετο από το μήνυμα. Από το κυνηγάω. Το σωστό βέβαια είναι κυνήγι.*
- Πιο περισσότερο, πιο καλύτερο. Ο συγκριτικός βαθμός γίνεται με δυο τρόπους. Περιφραστικά ή μονολεκτικά. ΟΧΙ ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΟ ΜΑΖΙ! Δηλαδή λέμε: περισσότερο ή πιο πολύ, καλύτερο ή πιο καλό.
- Σφίγγα, σφήκα. Η σφήκα είναι εκείνο το πλασματάκι που σου χαλάει το μπάνιο στη θάλασσα, τη βόλτα στο πευκοδάσος κλπ. Για τη σφίγγα και το ποιόν της μπορείς να μάθεις εδώ και εδώ *


*Ευγενική χορηγία από τη συντρόφισσα Stavento. Δες στα λινκς περί τίνος κουμασίου πρόκειται! Χαχαχα!!!! :-Ρ

Πόσο φυτό είμαι? :-D Αν ξέρετε και άλλα πείτε τα να τα συμπληρώσω!


Επίσης αν κάνω κανένα ορθογραφικό πείτε το ε! Ουδείς Άσφαλτος!!!

Daniel-san

Πόσες φορές έχετε ακούσει τη φράση αυτή στο έργο "Karate Kid"? Εγώ πολλες και σήμερα έτυχε να το ξανακούσω (όχι στο έργο, σε άλλη φάση) και αναρωτήθηκα τί στο καλό σημαίνει πια αυτό το -san?

To googlισα λοιπόν και μου βγήκε το πολύ ωραίο κ επεξηγηματικό site που μπορείς να ρωτήσεις ό,τι θέλεις.

Ιδού η κατατοπιστική απάντηση της narkno9

-san: It's like Mr. or Ms. It's used for adults and older girls.

-chan: Used for small children and between close female friends.

-kun: For boys and for inferiors. (For instance, your boss might call you a -kun, whether you're male or female.)

-sama: For superiors (like your boss, or someone to whom you want to show respect).

Ωραίο έ?

Πηγή: http://answers.yahoo.com/question/index?qid=1006020106891

Πηγή της πηγής: http://answers.yahoo.com

Ηρθε και πέρασε η Πασχαλιά

ελπίζω να πήγατε, να γυρίσατε, να περάσατε ωραία και να ξεκουραστήκατε. :-) Επάνοδος τώρα και τσιμουδιά. Εγώ πήγα, γύρισα, περασα ωραία και ξεκουράστηκα. Τώρα έχω να αντιμετωπίσω τα κατεβατα μαιλ που μου έστειλε ο αφεντικούλης με το που αντελήφθη ότι γύρισα.

Πάσχα στο χωριό το λοιπόν και το αγαπημένο μου κομμάτι είναι το ταξίδι. Το πήγαινε και το έλα. Όπου οδηγώ μόνη μου, ακούω αγαπημένα τραγουδάκια και τα λέω με τα μέσα μου. Επίσης γέλιο έριξα με τα σκυλάκια μου, τα ζούπηξα, τα χάιδεψα και μάλωνα το ένα το μικρό που θέλει εκπαίδευση ακόμα. Γιατί η μεγάλη μας, το καμάρι μας, είναι άνθρωπος πλέον, όχι σκύλος. Η Τζίνα, το τζιτζίκι, η τζιτζικούλα, το τζί μας. Το μικρό θέατρο, η Μιλού, το μήλο, το φιρίκι θέλει ακόμα να μάθει πολλά, αλλά οι γονείς την έχουν καλο-κακομάθει και τη βλέπω να μας καβαλάει όλους! Το θερίο! :-D

Το μικρό μπεμπάκι έχει μεγαλώσει πολύ, ελέγχει το σωματάκι της καλύτερα, κάνει ματακια και ναζάκια και ρίχνει απίστευτα χαμόγελα. Δυστυχώς δεν την χόρτασα πολύ λογω αρρώστιας και πολλών υποχρεσεων, αλλα επιφυλάσσομαι για τα σκ που θα έρθουν.


Το φαΐ ήταν ΠΟΛΥ! Ήταν 1+ κιλό στη ζυγαριά. Το καταευχαριστήθηκα όμως. Ο ύπνος το ίδιο 11+ ώρες τη μέρα. Το χρειαζόμουν πολύ!

Από σήμερα πίσω στην καθημερινότητα, η οποία μου έλειψε πολύ. Με τα καλά της και τα κακά της.

Και εις άλλα με υγεία! ;-)

Εαρινή Ισημερία Baby!

Επίσημα αρχίζει σήμερα η Άνοιξη!!! Καλή Άνοιξη να έχουμε!!!!!


Από αύριο αρχίζει και μεγαλώνει η μέρα, νομίζω μάλιστα ότι το άλλο σκ αλλάζει και η ώρα!


Άντε, να ανέβουμε και λίγο γιατί τον τελευταίο καιρό με παραέπηξε ο χειμώνας....


"Θα ναι σα να μπαίνει η Άνοιξη!!!!"

Τέλος και το δεύτερο μέρος

Μ'αυτά και μ'αυτά τέλος και το δεύτερο μέρος του στρατού. Σήμερα το πρωί κατέφθασε ο φανταρος με όλο τον εξοπλισμό από το όμορφο νησί της Ρόδου. Ετσι έκλεισε και ο δεύτερος κύκλος του στρατού. Πάμε για τον τρίτο, πέντε μήνες έμειναν ακόμα. Αλλά το λούκι της "μέρας της Μαρμότας" πέρασε. Ξουτ ξουτ.

Επίσης, έχω αποδεικτικά στοιχεία ότι είμαι καλύτερα. Οι αρχικές εξετάσεις δείχναν λοίμωξη. Όποιος έχει δει House MD ξέρει ότι υπάρχουν πάαααααρα πολλές λοιμώξεις, τις περισσότερες φορές σου περνάει χωρίς να μάθεις ποτέ τι είχες. Τα θετικά που μου έμειναν από την ιστορία αυτή είναι η γνωριμία έναν πολύ καλό και "ανθρώπινο" γιατρό, έτοιμο να ακούσει το πρόβλημα και να βρει μια σωστή λύση και μια συμφέρουσα απαγόρευση για γλυκά και λιπαρά. Είναι συμφέρουσα γιατί φρενάρουν πολύ καλα τις λιγουρες και σου χτυπούν τα καμπανάκια "Αν το φας θα πονάς!!!!" Όχι κι άσχημα εν όψει καλοκαιριού. ;-)

Λιγουρεύομαι τα χουζούρια του τριημέρου, τους καφέδες και φυσικά τη Δευτεριάτικη μάσα!!!!

Σήμερα λέω να πάω για πικ νικ! Ωραία μέρα έτσι?
Φωτο από εδω

Post

Έτσι, λόγω της ημέρας θέλω να γράψω κάτι για να υπάρχει. 29 Φεβρουαρίου σήμερα!!!!

Σε τέσσερα χρόνια πάλι! ;-)

Η μαύρη πείνα πέρασε, η μαύρη πείνα πάει

Ναι επιτέλους μετά απο 3 βδομάδες στομαχόπονου είμαι καλά και δεν πονάω. Να είναι καλά ο γιατρός - καταπληκτικός, παρόλο που είναι του ταμείου μου και δεν τον πληρώνω εγώ, άμεσα τουλάχιστον - που με καθησύχασε, μου μίλησε ανθρώπινα και μου έγραψε εξετάσεις. Με τις εξετάσεις βέβαια ανακάλυψα ότι έχω πέτρα στο νεφρό, αλλά τί να γίνει, θα πίνω νεράκι και θα πέσει. Κατά τα άλλα πολύ δουλειά και καθόλου κέφι.

Ό,τι υπήρχε το ριξε

αλλά εγώ ευχαρίστως θα χτύπαγα ενά... Σικάγο τώρα!


είναι πολλές οι μέρες τις νηστείας!

Επιτέλους Παρασκευή

μέρα λυτρωτική. Η καλύτερη ώρα της εβδομάδας είναι εκείνη που φεύγω από το γραφείο. Που νιώθω ότι το απόγευμα είναι τεράστιο. Θα πάω για χορό, θα ιδρώσω, θα γελάσω και θα "την πω" στον καλό μου το δάσκαλο για το χασάπικο που θα μας βάλει να χορέψουμε ΠΑΛΙ. Εχω την αίσθηση ότι τελευταία το κάνει επίτηδες για να με πειράζει! :-Ρ


Είναι Παρασκευή, όλη τη βδομάδα έπηξα, θα πάρω μια μεγάλη ανάσα και θα ξεκουραστώ! :-)


Καλό σκ σε όλους, να περάσετε ωραίαιαιαια!

Βρέχει βροχή οδηγέ

Σήμερα στην Αθήνα βρέχει βροχή, η οποία μ αρέσει πολύ. Θα προτιμούσα βέβαια να εβρεχε χθές και να χουχούλιαζα σπιτάκι μου, αλλά οκ. Συμβιβάζομαι.

Οταν βρέχει βροχή λοιπόν, όταν παίρνεις το δίπλωμα, σου λένε κάποια βασικά πράγματα να κάνεις. Ακόμα και με λίγη κοινή λογική τα σκέφτεσαι και από μόνος σου.

- Ανοίγεις τη μικρή σκάλα, ωστε να σε βλέπει ο άλλος οδηγός που έρχεσαι. Η μεγάλη σκάλα δε βολεύει, τον στραβωνεις τον άνθρωπο. Καθόλου φώτα δε βολεύουν, δε σε βλέπει ο άλλος άνθρωπος. Απορώ, δεν παρατηρούν ότι από τον καθρέφτη βλέπουν καλύτερα τα άλλα αυτοκίνητα από τον καθρέφτη?

- Δεν πας με 120 στη Συγγρού... Καταρχήν το όριο είναι 90 και πολύ θα το φχαριστηθώ να σε τσακώσουν και να φας τους πόντους στο κεφάλι, αλλά όταν βρέχει κιολας γιατί το κάνεις αυτό? Ο λίγο πιο μπροστά σου πηγαίνει με 70-80 (επιεικώς με τέτοια βροχή). Το πιο πιθανό είναι να πέσεις πάνω του.


Μ@Λ@Κ@!!!


Ουφ τα είπα και ξεθύμανα!! Καλημέρα και καλή εβδομαδα! Με περιμένει ενας τόνος δουλειας να συνεχίσω.

Ψυχούλα μουουουου!!!

Ο Knut απέκτησε παρέα!!!

Χριστουγεννιάτικο κλιμα... ευχαριστώ αλλά όχι

Είναι εδώ και 2-3 χρόνια που το όλο το σκηνικό των Χριστουγέννων μου τι δίνει αφάνταστα.

Κι αυτό γιατί το βλέπουν όλοι τόσο διαφορετικά, τόσο επιφανειακά. Μου τη σπάει όλη αυτή η μανία με το στόλισμα, ειδικά του μπαλκονιού. Είναι τόσο επιδεικτικό. Χθες πήγα να κλείσω το παντζούρι μου και με τύφλωσε μια πράσινη αηδία από φωτάκια που αναβόσβηναν με γρήγορο εκνευριστικό ρυθμό από τους απέναντι. Είναι αυτό χριστουγεννιάτικο κλίμα?

Καλά, νομίζω το τοπ χριστουγεννιάτικου κίτς στολίσματος το έχω δει στο σπίτι μιας γνωστής των γονιών μου, όπου είχαμε πάει για φαγητό. Για την ακρίβεια με είχαν σούρει να πάω, μιας και τότε δεν ήταν ο μπρο στο σπίτι, ήμασταν οι 3 μας, οπότε έκατσε ο κλασικός "εκβιασμός" κάτσε σπίτι να κάνεις Χριστουγεννα με τη Τζίνα (η σκυλίτσα μας). Πάντως καλύτερα θα περνούσα με τη Τζίνα! Μου κάνει πάντα χαρούλες και ποτέ κήρυγμα! Που λες, πάμε εκεί για φαγητό και εκτός από το ετοιμόρροπο δεντράκι με τα στολιδάκια του 60 είχε έναν εσταυρωμένο 2 μέτρα μεσα στο σαλόνι, δίπλα από το τραπέζι και του είχε περασει 3 μέτρα κοκκινα, κίτρινα, πράσινα λαμπάκια με μουσικούλα. Jingle bells, jingle bells! Με πιάσαν κάτι γέλια!!!! Μα είναι στο πνεύμα των χριστουγέννων αυτό? Μην τρελαθώ δλδ! :-D

Για μένα Χριστούγεννα είναι να κάθομαι μπροστά στο τζάκι (και να μυρίζω συνέχεια καμμένο ξύλο!!), να ψήνουμε κάστανα, πατάτες, μπριζόλες. Να πίνουμε τσικουδιές με τον πατέρα, να παίζουμε κανένα χαρτί. Όχι να χοροπηδάω στα κλαμπ και στα μπουζούκια. Μπορώ να πάω όλες τις εποχές εκεί, χωρίς να χρειάζεται να γίνω παστή σαρδέλα (που δεν είναι και στο πνεύμα των Χριστουγέννων :-Ρ )

Οπότε - εκτός αν σκάσει μύτη η μπεμπάρα μας, η ανιψάρα μου ντε! :-)))) - θα μείνω σπίτι να χουχουλιάαααααασω! Καλα, μπορεί να πεταχτώ και μέχρι τον φίλο μου τον Μ. να πιω κανένα ποτο!

Πώς να μην αρχίσει η εβδομάδα ωραία..

Όταν συναντάς ΤΡΕΙΣ φορές στο δρόμο τον Josh Holloway??? ;-)

Ιστορίες γυμναστηρίου Παρτ Του

Αι γεναίκαι.


Αντίστοιχα με τους άντρες υπάρχουν και κατηγορίες γυναικών. Εξίσου αστείες μπορώ να πω!

Νομίζω η πιο αστεία γυναίκα του γυμναστηρίου είναι η ψωνάρα. Η ψωνάρα έχει πολύ καλό σώμα, πολύ καλή φυσική κατάσταση και κάνει γυμναστική για συντήρηση. Επίσης, ντύνεται τόσο προσεγμένα που νομίζεις ότι ήρθε από καφέ - ναι κάλλιστα θα μπορούσε να είχε πάει για καφεδάκι με το ΝΙΚΕ συνολάκι που φοράει. Απαραίτητα είναι βαμμένη (μέχρι ΚΑΙ ρούζ φοράει) και αφιερώνει ειδικό budget του μισθού της για ρούχα γυμναστηρίου. Το κολλημά της όμως είναι αν την κοιτάνε την ώρα που τρέχει στο διάδρομο ή κάνει τρικέφαλους. Κάνει το ιδανικό ζευγάρι με τον άντρα- σφίχτη, μιας και ποτέ δε βαριούνται όταν είναι μαζί, αφού αλληλοθαυμάζονται.

Οι μεγαλούλες. Οι μεγαλούλες είναι τροφαντές κυρίες που θέλουν έστω και στα 50- ή + να χάσουν κανένα κιλάκι με τη βοήθεια της γυμναστικής. Είναι συμπαθητικούλες και συνήθως κάνω εναλλάξ ασκήσεις με αυτές.


Οι μεγαλούλες - τζόβενα. Αυτές μου σπάνε τα νεύρα. Είναι η κατηγορία της ψωνάρας σε ηλικία γιαγιάς. Μοστ οφ δε τάιμς είναι αδύνατες ή έστω κανονικές, αλλά θα θελαν να είναι και 30 χρονια πιο μικρές. Δείχνουν δε να το θέλουν τόσο πολύ, που κάνουν τα πάντα για να πείσουν και τους άλλους ότι όντως είναι. Έτσι ντύνονται με κολάν, κορμάκια (κατά προτίμηση έξω από το κολάν και στρing- αηδία) και κορδαλίτσα στο μαλλί, όπως οι τεννίστριες. Αυτές κάνουν παρέα με τους wannabe σφίχτες.


Οι νορμάλ. Εντάξει, αυτή η κατηγορία είναι βαρετή. Δεν κάνουν τπτ ιδιαίτερο, έχουν έρθει για να κάνουν γυμναστική και να χάσουν κανα κιλό.


Και επειδή θα ρωτήσετε σε ποια είμαι εγώ, να πω ότι εγώ ανήκω στην κατηγορία χυμαδιό, δλδ ΟΚ, πάω για τη γυμναστική μου, στο διάλλειμα χαζεύω τα τσίρκουλα και φοράω ρούχα γυμναστικής λυκείου, γιατί χέστηκα τί θα πουν οι άλλοι με τις ξεβαμμένες μου φόρμες :-D Προτιμώ με τα λεφτά αυτά να πάρω κανένα φουστανάκι (καμιά 50αριά ευρά έχουν πάει και οι φορμες πια...) Εντάξει υπάρχουν και πιο φτηνές, αλλά και πάλι, τα λεφτά μου για φόρμες δε τα χαλαλίζω ;-)

Τα αγαπημένα μου

Λοιπόν, με διέταξε το Σκρατσάκι να γράψω τα αγαπημένα μου. Να πω την αλήθεια μόλις έβγαλα τη φωτο σκέφτηκα ότι θα πρεπε να είχα βάλει και διάφορα άλλα, αλλά νομίζω ότι σου έρχεται πρώτο στο μυαλό είναι το πιό εύστοχο.

Here we go...


- Τα αγαπημένα μου βερνίκια νυχιών. Για την ακρίβεια τα αγαπημένα μου χρώματα.
- Αυτό το κοσμημα για το λαιμό είναι το πρώτο δώρο του BF μου. Στην αρχή το φορούσα σε κάθε έξοδο βραδυνή, ότι χρώμα και να φορούσα, αρκεί να μπορούσε να φανει. Μετά ηρέμησα και σκέφτηκα ότι το αδικώ, οποτε το φοράω μόνο όταν ταιριάζει πραγματικά και δεν θα με λένε κλόουν!
- Ενα ζευγάρι χειροποίητα σκουλαρήκια που μου είχε φτιάξει μια κοπέλα στο Μπαζάρ των Δρόμων την πρώτη χρονιά που γινόταν. Διάλεξα τις πέτρες και εκείνη τα έφτιαξε σε 5 λεπτά. Μιλάμε για ΤΑ απιστευτα χέρια.
- Το ρολόι που μου χάρισαν τα ξαδερφοκουμπαράκια μου στο γάμο τους. Μου θυμίζει πόσο τους αγαπάω, πόσο λαχταρώ που θα γίνω θεία και πόσο απίστευτα είχαμε περάσει αυτή τη μέρα που παντρεύτηκαν.
- Το μπρελόκ που μου έφερε το BFaki μου από το ταξίδι του στο Λος Αντζελες. Μόλις μου το έδωσε είχα πει ότι εκει θα βάλω το κλειδί του πρώτου μου αυτοκινήτου και έτσι και έγινε!!
- Το μπρελόκ που μου πήρε μια αγαπημένη φίλη μου για το τουτούνι μου, αλλά επειδή είχα βάλει το προηγούμενο, το έβαλα στα καθημερινά μου κλειδιά. Η πράσινη φατσούλα είναι ο Yoyo, τη λατρεύω αυτή τη μουρη.
- Πάνω σε αυτά τα τσουμπλέκια είναι η αγαπημένη μου πασμίνα που μου την έφεραν οι γονείς μου από τη Ρόδο πριν δύο χρόνια και την έχω συνδεσει με διάφορα σημαντικά. Όποτε ταιριάζει, τη φοράω και αυτήν.

Καλώ να μας δείξουν τα δικά τους αγαπημένα την Stavento, την Apotinedra, τον GolfTango και την Στέλλα και τον Κωνσταντίνο.

Το τζάκι

Ξύπνησα σήμερα και άκουγα τη βροχή στη βεράντα, τικ τικ τικ τικ. Ούτε μια αχτίδα δεν έμπαινε στο δωμάτιό μου και δε μου κανε καρδιά να σηκωθώ.

Πριν πολύ καιρό θα σηκωνόμουν και αφού θα ετοιμαζόμουν για σχολείο και πριν φύγω θα χουχούλιαζα κανένα 5αλεπτο στο αναμμένο τζάκι. Πόσο μ αρέσει το τζάκι! Και το μεσημέρι θα γυρνούσα σπίτι, θα περιμέναμε τον μπαμπά για φαΐ και θα τρώγαμε καμιά σούπα τύπου φασολάδα/ φακές με ψητή ρέγγα στο γκαζάκι. Μετά το φαγητό θα περνούσα ατέλειωτες ώρες μπροστα στο τζάκι (Μπορεί να κοιμόμουν και λιγάκι :-) )

Πότε θα έρθουν οι διακοπές να χουχουλιάσω στο σπιτάκι μου?

Πωπω ταλαιπώριααααα :-)

Μετά το ομολογουμένως πολύ επιτυχημένο trigger της Μαρίας, ξεβαρέθηκα. :-Ρ

Εντάξει, ας μην υπερβάλλω. Δεν ξεβαρέθηκα, απλά κάνω ένα διάλειμμα από τη βαρεμάρα. ;-)

Έχω λαλήσει τον τελευταίο καιρό. Έχω πάρα πολλή δουλειά (ελπίζω να πάνε όλα καλά, όταν έρθει η ώρα θα πω και γι αυτό) και πάρα πολύ γράψιμο. Όχι της γνωστής έκφρασης που απαντάται και ως “Σύνδεση με Κάιρο”, “Έφαγα χιόνι” και άλλα χαριτωμένα, αλλά το παλιό καλό γράψιμο. Εκείνο που μας έμαθαν στο σχολείο με τα γράμματα (του πληκτρολογίου τώρα όμως!). Και πρέπει να κατεβάζω και καμιά καλή ιδέα που και που γιατί δε με βλέπω καλά. Έχω και τους μαντραχαλαίους εδώ να λένε τα δικά τους. Έχετε συνυπάρξει σε χώρο εργασίας μόνο με 5-6 άντρες? Μιλάμε για πολλές ατάκες. Μην πω για τα μπινελίκια. Θα πω για το άλλο:

Έρχεται μια κοπέλα μια μέρα στο γραφείο μας να μιλήσει με ένα συνάδελφο. Ωραιοτάτη κοπέλα. Μου μιλάει δεύτερος συνάδελφος στο μσν και μου λέει: Ευτυχώς που ήρθε και αυτή να μπει και καμιά γυναίκα εδωμέσα!!!! Παιδιά, κάποιος να μου ξυρίσει του μουουουουσι! (Α ρε Τζένη!)

Εκτός δουλειάς, ψάχνουμε και σπίτι. Πριν τη δουλειά που με χάνεις που με βρίσκεις, στις οικοδομές να κοιτάω για διαμέρισμα. Ο αδερφός τη σκαπούλαρε μιας και δουλεύει ακριβώς στο ωράριο της οικοδομής, οπότε αποκλείεται να πάει. Όχι δεν είναι οικοδόμος (μακάρι να ταν θα είχαμε και έκπτωση), αλλά έτσι όπως την κόβω τη δόση του δανείου, μας βλέπω να το πιάνουμε το μυστρί. Πάντως, μας βλέπω να καταλήγουμε σε κανένα πιο παλιό, τα καινούργια είναι πανάκριβα...

Το φανταράκι μου είναι επίσημος κάτοικος Ρόδου. Και έχω να προειδοποιήσω της, φίλτατες κατά τα άλλα, κοπέλες εκ Ρόδου: Κοπελιές, κάτω τα χέρια από το μωρό μου, έχω και βαρύ χερι. Μπορεί να δείχνω υπεράνω, αλλά ξεκατινιάζομαι αμαλάχει ναουμ. Πρώτα αυτόν, αμα κάνει καμιά κουτσουκέλα, αλλά λέμε τώρα. Το καλό είναι ότι με την ειδικότητά του κάνει δουλειά της προκοπής και περνάει γρήγορα η μέρα του. Αλλιώς θα βαριόταν τη ζωή του και δεν έλεγε. Και μάλλον Καλα Χριστούγεννα θα τον δώ πάλι από ο,τι μαθαίνω. Είδομεν.