Εσύ τί έκλεψες σήμερα?

Την Παρασκευή το βράδυ είχα λίγη ώρα γυρίσει από χορό. Έπαιζα με το σκυλάκι των γονιών μου και αποφάσισα να μπω για ντους γιατί είχα ραντεβού για σινεμά. Μόλις βγήκα από το ντους, επέστρεψε και ο αδερφός μου από την προπόνησή του... Στα λίγα δευτερόλεπτα που προλάβαμε να πιάσουμε κουβέντα έξω από το μπάνιο, ακούσαμε εκκωφαντικό θόρυβο από κάποιον από τους πάνω ορόφους. Αλλά όταν λέμε εκκωφαντικό, εννοούμε εκκωφαντικότατο (νέα λέξη αυτή), να νομίζεις ότι θα πέσει το ταβάνι να σε πλακώσει από την ένταση.

Κοιταζόμαστε με τον μπρο, λέμε τι συμβαίνει? Να πλακώνεται τόσο πολύ η οικογένεια που μένει στον τέταρτο, δύσκολο. Έχουν μαλώσει κατά καιρούς, αλλά όχι τόσο έντονα, όπως τέλος πάντων πλακώνονται οι οικογένειες.

Του λέω, κλέφτες, βρήκαν κλέφτες. Αντε ρε, μου λέει, αποκλείεται. Κι όμως, γύρισαν οι άνθρωποι, μάλιστα μπήκαν μαζί με τον αδερφό μου στην είσοδο, αλλά εμείς συνήθως ανεβαίνουμε από τις σκάλες, και βρήκαν όχι μόνο την πόρτα τους παραβιασμένη, αλλά και τους κλέφτες μέσα στο σπίτι. Όσο οι φωνές συνεχίζονταν κατέβηκαν οι κλέφτες τρέχοντας από τις σκάλες, έσπρωξαν τους διαχειριστές που τους ρώτησαν τί έγινε ρε παιδιά και πήγαν να βγουν έξω. Είχαν όμως οι άνθρωποι κλειδώσει την εξώπορτα και έτσι η πόρτα δεν άνοιγε. Για καλή τους τύχη η πόρτα μας είναι τζαμένια και έσπασαν το κάτω μέρος της και διέφυγαν... Είναι το ακριβώς αντίθετο του «Ο Θεός αγαπάει τον κλέφτη, αλλά αγαπάει και τον νοικοκύρη»... Ο «μικρός» κλέφτης είχε βάλει και τα κλάματα μάλιστα, ο «μεγάλος» ήταν πιο ψύχραιμος, παρόλα αυτά κόπηκε στα σπασμένα τζάμια βγαίνοντας και διέφυγε και αυτός.

Περιττό να πω ότι όλοι στην πολυκατοικία έχουμε σοκαριστεί. Δυο βράδια τώρα έχω κοιμηθεί μετά από τρελή πάλη με τον εαυτό μου και ασκήσεις θάρρους. Σκέφτομαι την οικογένεια αυτή, όχι τα υλικά που έχασαν – ήταν κάποια μετρητά και μια ψηφιακή – αλλά τα πιτσιρίκια τους που ήρθαν πρόσωπο με πρόσωπο με αυτούς τους αλήτες. Πώς θα μπορούν να κοιμηθούν, να ηρεμήσουν, να νιώσουν ασφαλή μέσα στο ίδιο τους το σπίτι?

Δε θέλω να υπερβάλω, αλλά όπως έχει γίνει η κατάσταση πρέπει να προσέχουμε πολύ. Κλειδώνετε το σπίτι σας, την πόρτα της ταράτσας σας, τις ασφάλειες του αυτοκινήτου όταν μπαίνετε μέσα. Τα υλικά ξαναγίνονται, οι άνθρωποι όχι.

Υιοι!!

χεχε, επίτηδες τον έγραψα έτσι τον τίτλο! Για ιούς μιλάει το ποστ. Και πιο συγκεκριμένα για τους κwλoιούς που με τυραννούν την τελευταία εβδομάδα.

Το Σαββατο το βράδυ βούλωσε το αναπνευστικό. Εκανα σα να ροχαλίζω και ας μην κοιμόμουν, σε κάθε αναπνοή που πήγαινα να πάρω. Στο καπάκι μόλις ανοιξε το αναπνευστικό, με πιάνει το στομάχι. Και να έχω δουλειά και να μην μπορώ να φύγω. Δεν πάει κάτω ο ρημάδης λαπάς στο γραφείο.. ΔΕΝ ΠΑΕΙ.

Και πάνω που χθες πήρα λίγο τα πάνω μου και πήγα λίγο γυμναστήριο χθες και εφαγα και ψωμοτύρι, ναι καλά, θα θελες. Παρτην κάτω πάλι σήμερα, γιαούρτι και πολύ σου είναι κοπελιά.

Και ερωτώ: Πότε θα φάω την μπριζόλα με πατάτες που έφτιαξα χθες? Που τη λιγουρεύομαι, αλλά σίγουρα το στομάχι μου εχει άλλη γνώμη? Εεεεε? ΠΟΤΕ?

Επιτυχία για αύριο

γλυκό Λυδιακι μας. Εύχομαι να πάνε ολα μα ολα καλα και την Παρασκευη να εχουμε τα καλα τα νεα. Η σκέψη μας είναι μαζί σου

Κι έτσι απλά...

Σε μια στιγμή όλα μπορεί να αλλάξουν... Προχθες 2 συμμαθητές μου, έχασαν το μπαμπά τους. Έτσι απλά έπαθε ανακοπή και χάθηκε. Τα λόγια είναι τόσο, μα τόσο φτωχά... Είναι σε ηλικια που το αντιμετωπίζουν, το ξέρω, απλά είναι τόσο ξαφνικό.

Από την Παρασκευή τους έχω στο μυαλό μου και τους δυο. Και τη μαμα τους. Πέρασαν τα χρόνια και χαθήκαμε, απομακρυνθήκαμε. Μεγαλώσαμε όμως μαζί, έχουμε και μια μακρυνή συγγένεια. Τον Χ. τον είχα συναντήσει τον Ιούνιο στην Ερμου, την Μ. την είχα δει στη θάλασσα και χαζοείπαμε τα νέα μας.

Δεν εχει νόημα να παρω τώρα κάποιο τηλ, δεν έχω και τι να πω, παντα κομπλάρω σε αυτές τις περιπτώσεις και τώρα ακόμα περισσότερο.

Οχι οτι θα το δουν, αλλα θέλω να τους πω καλό κουράγιο και δύναμη και να στηρίξουν τη μανούλα τους. Είναι και οι 2 τρομερά παιδιά και θα τα καταφέρουν.

Χμμμ....

Με αφορμή το ποστ της Στέλλας για το Κατηχητικό και τον γιό της Γιώργο που το απέρριψε με επιχειρήματα, θυμήθηκα ενα "ανέκδοτο" που μας είχε πει στο φροντιστήριο Αγγλικών ο καθηγητής. Προφανώς ήταν στα αγγλικά το ανέκδοτο, αλλα θα γράψω εδώ μόνο το "ηθικό δίδαγμα" στα αγγλικά. Πιάνεις καλύτερα το νόημα ετσι.


Ηταν λοιπόν ένας τύπος ο οποίος είχε ένα ατύχημα και μια near-death-experience που λένε και στα αγγλικά.

Όταν συνήλθε λοιπον από αυτό, ο φιλος του τον ρώτησε:

- Είσαι καλα? Είδες το Θεό? Μιλήσατε? Πως είναι?

και αυτός απάντησε:

- She is black!

Αυτοκίνητα

Αυτές τις μέρες βλέπω διάφορα να γίνονται στο δρόμο. Δεν προσέχουν, τρέχουν, αδιαφορούν για τον κίνδυνο. Άκουσα για έναν οδηγό που έτρεχε "με πάνω από 180 χιλ/ώρα", απογειώθηκε και ξεκληρήστηκαν 2 οικογένειες...

Μην τρέχετε παρακαλώ πολύ! Δε σκέφτεστε τον εαυτό σας, την οικογένειά σας, τίποτα. Δε σκέφτεστε και τον απέναντι που δε θέλει να πεθάνει και πάει κανονικά στη δουλειά του???

Μια απλή ερώτηση ενός χαζού πολίτη

όπως είχε πει και ο Κανάκης.

Γιατί η Αεροπορία και το Ναυτικό πήρε από 12 και 15 μερες άδεια ορκομωσίας (δεν θυμάμαι ακριβώς την αντιστοιχία, αλλά οι αριθμοί είναι αυτοί), ενώ ο Στρατός πηρε 3?

Η απάντηση που δίνεται ήταν επειδή στη μεν Αεροπορία ήταν ΤΙΜΗΤΙΚΗ λόγω της ΕΤΟΙΜΟΤΗΤΑΣ που επέδειξαν οι στρατευμένοι στις φωτιές και στο δε Ναυτικό επειδή πήγε Υπουργός και κάπως έπρεπε να αλιεύσει ψήφους. Επίσης διάφοροι διάσημοι ζεν πρεμιέ ορκίστηκαν σε αυτήν τη σειρά.

Στο στρατό επί 20 μέρες ήταν σε επιφυλακή και ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ εφευγαν στρατιώτες για τις φωτιές... Μέσα στις φωτιές, με διανυκτέρευση... Οχι απλά σε ετοιμότητα.


Τα συμπεράσματα δικά σας...

Το άρθρο το διάβασα στην έντυπη μορφή της Κυριακάτικης στο σπίτι των γονιών μου, αλλά δυστυχώς δεν το έχουν και στο δίκτυο. Παρόλα αυτά εδώ θα βρείτε πολλές ενδιαφέρουσες πληροφορίες.

Για σένα

που χθές έξυσες το αμαξάκι μου με το κλειδί σου...


Να σου καιεί το βίντεο ρε!

Που θα πάει...

θα γυρίσει ο τροχός και οι μάγκες δε θα υπάρχουν πια...


Θα γυρίσει, πάντα γυρνάει..

Τα λόγια είναι φτωχά...

Πραγματικά μετά από αυτά που συμβαίνουν γύρω μας δε θέλω να σχολιάσω κάτι...

Με κάλυψαν οι ερωτήσεις του Inspired

οι περιγραφές της Stavento

και όλα αυτά που έχουν περιγράψει η Στέλλα με τον Κωνσταντίνο, μα κυρίως το βίντεο που ανέβασαν και αποδεικνύεται ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται, δυστυχώς σε χειρότερο βαθμό...

Κουράγιο στους ανθρώπους που έχασαν τους δικούς τους, τις περιουσίες τους, τα χωριά τους..

Παλιόφιλοι

Δυο... παλιόφιλοι τα λένε σε μια γωνιά του κτηνιατρείου στο Χαιντεραμπάντ της Ινδίας, όπου περιμένουν να εμβολιαστούν.

Πηγή: Έθνος

Θα γινω κουμπάρα!!!!

Όχι μόνο ξαδέρφη, όχι μόνο θεία, αλλά θα γίνω και κουμπάρα!!!!! Για την ακρίβεια συγκουμπάρα, μαζί με την ξαδέρφη του γαμπρού!



Γιουπιιιιιιι! Είμαι τόσο χαρούμενη!!!!!!



ΥΓ: Πώς αλλάζουμε τα στέφανα?

Τι σου είναι ο ανήρ

Μυστήριο πράγμα. Πριν αρχίσω να πω ότι στη δουλεια το 97,643% ειναι αντρες. Παλληκάρια δλδ μη φανταστείτε τίποτις μεσόκοπους. Οπότε είναι καλό δείγμα του πως σκέφτεται ο αντρικός πληθυσμός κάτω των πρώτων -άντα. (Πλάκα πλάκα αξίζει να τους κάνω μια κατηγοριοποίηση)

Πριν μέρες λεπόν ένα απο τα παλληκάρια μου ανακοίνωσε ότι δε θα γνωρίσω την κοπελιά του τελικά, διότι περνούν κρίση και μάλλον το πάνε για χωρισμό... Το παιδι αυτό ήταν πάρα πολύ στενοχωρημένο, καθώς είχε προσπαθήσει πολύ για τη σχέση αυτή (εξ'αποστάσεως για δυο χρόνια) και μόλις χρειάστηκε τη συμπαράσταση της κοπελιάς, αυτή εγινε Λούης. Χμμμ. Προσπαθώ να δω και τη γνώμη της κοπελιάς την οποία δεν ξερω βεβαίως, αλλά τεσπά, γυναίκες είμαστε. Μην τα πολυλογώ, τελικά χωρισαν χθες. Εκεί που θέλω να σταθώ είναι η αντίδραση του παλληκαριού. Εσκασε με τσιγαρούκλα (δεν καπνίζει), χάλια μαύρα, τον πήρα παράμερα να ρωτήσω τι έγινε και εσκασε και μια μπουνιά στον τοίχο και τρέχαμε για παγάκια. Μην πω για το μαύρο δάκρυ. Πόνεσε η ψυχή μου πραγματικά που τον ειδα ετσι, ενώ δεν είμαστε φιλοι κολλητοί, συνάδελφοι είμαστε, δεν αντεξε.

Προκειται για περιπτωση, το ξέρω, αλλά τελικά υπάρχουν και τέτοια παιδιά. Δεν είναι όλοι οι άντρες γουρούνια! Χαχαχαχα! Αστειεύομαι αγόρια! Είναι θέμα καθαρά ανθρώπου και όχι φύλου, ο τρόπος που φερόμαστε στους άλλους. Και χαίρομαι γιατί έχω και φίλους που είναι τόσο ευαίσθητοι και καλοί! :-)


PS: Για τις αναίσθητες γυναίκες θα γράψω άλλη μέρα!

Τα παιδιά...

Σκηνικό από το σούπερ μαρκετ. Πήγα σήμερα το απόγευμα χωρίς ιδιαίτερη διάθεση. Καθώς πήγαινα προς το ταμείο είδα μερικά παιδιά, έφηβους, να προσπαθούν να διαλέξουν «κάτι με σοκολάτα». Η μια κοπελίτσα δε μπορούσε να αποφασίσει, οι άλλοι δύο νεαροί είχαν παιχνιδιάρικη διάθεση και περιεργάζονταν το χώρο. Λένε «κοίτα, στον πάνω όροφο έχει παιδικές τροφές, πάμε να δούμε» και έτρεξαν προς τις σκάλες. Αυτά τα παιδιά με έκαναν να σκεφτώ πώς μπορείς να διασκεδάσεις με κάτι απλό, χωρίς να σκέφτεσαι προβλήματα και υποχρεώσεις.

Θυμήθηκα το μαθηματικό που μου έκανε φροντιστήριο για τις Πανελλήνιες. Τόσο ζωντανός άνθρωπος. Επαιρνε ζωή από τους μαθητές του, τον είδα πριν λίγο καιρό και δεν έχει περάσει μέρα από πάνω του.

Τα παιδιά (πιτσιρίκια, εφηβοι) είναι η ζωή, δίνουν ενέργεια στους γύρω, χαίρονται με απλά πράγματα. Δε θέλω να το ξεχάσω αυτό. Η ζωή είναι στα απλά, στα μικρά και όχι στα πολύπλοκα που αναγκαστικά σκέφτεσαι μεγαλώνοντας.

Ελληνομάθεια.gr

Μια πολύ ωραία και εμπεριστατωμένη συλλογή άρθρων από την κυρία Ουρανία Κατσαμάκα για τα συχνότερα λάθη που κάνουμε στα ελληνικά.


http://asxetos.gr/articlecat.aspx?c=14

Οι παλιοί μου συμμαθητές

Χθες είχα κατέβει κέντρο και τυχαία σε ένα μαγαζί συνάντησα 2 παλιούς μου συμμαθητές. Παλληκάρια ολόκληρα τώρα, άντρες σωστοι. Και αρχίσαμε την κουβέντα για το reunion που έχουμε σε 2 χρόνια... Πως περνάει ο καιρός. Ακόμα έχω το δαχτυλιδάκι που λέει μέσα την ημερομηνία της συνάντησης. Αυτά τα παιδιά τα έβλεπα κάθε μερα για 15 χρόνια. Πόσα παιχνίδια, τσακωμούς, τρέλες, μπουγιελώματα έχουμε κάνει παρέα.

Και τώρα μόνο τυχαία τα συναντώ. Έχουν αλλάξει πολλά, δεν ξέρω αν θα ταιριάζαμε στην παρέα τωρα, αλλά μου είναι τόσο ευχάριστο να βλέπω γνώριμες φατσούλες! :-)

Να είστε καλά συμμαθητούδια μου! :-)

Ολοι μαζί μπορούμε...

http://giatinamalia-blog.blogspot.com/2007/06/1-2007.html#links


ας μην ξεχάσουμε την Αμαλία, τον αγώνα της, όσα πέρασε. Ελπίζω να μην έρθει για κανέναν η στιγμή του διλήμματος. Αν έρθει όμως, ας τη θυμηθούμε.

Προς το τσόκαρο....

που στραβοξύπνησε πρωι πρωι και ειπε να τα βαλει μαζί μου επειδή ΤΟΛΜΗΣΑ να ανάψω αλαρμ για παρκάρω ενω αυτή ηταν πισω μου. Ντροπή μου. Κι ενώ πάρκαρα το μικρό αυτοκίνητό μου, εκείνη ζοχαδιάστηκε που χρειάστηκε να ξοδέψει 10 πολίτιμα δευτερόλεπτα για να περιμένει. Γιατί ως γνωστόν στον Πειραιά έτσι και κατέβεις με το Μερσεντικό σου, μη μπεις στα στενά, θα βρεις. Πήγαινε κατευθείαν στο πάρκινγκ, θα στο παρκάρουν αυτοί, μην κουραστεις. Κριμα ειναι.



Γκρρρρρ

Τελικά για όλα υπάρχει ένα τέλος

Χθες απρόσμενα έκλεισε ενας κύκλος περίπου 4 ετών. Μου πήραν το συναδελφάκι μου από δίπλα μου. Είναι λιγα μέτρα μακριά, στην άλλη άκρη του διαδρόμου, αλλά δεν είναι δίπλα μου. Δε μπορούμε να κάνουμε χαβαλέ, να πουμε τα σοβαρά μας, να κάνουμε γκριμάτσες, να ακούσει τη γκρίνια μου.

Στεναχωρήθηκα πολύ γιατί μαζί είχαμε ξεκινήσει παρέα τη διαδρομή αυτή. Πάλι μαζί είμαστε, αλλά δεν είναι το ίδιο πια.


Σνιφ - λυγμ!

Θα κλείσω αισιόδοξα:

Πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας θα ναι! Ποτέ δεν ξέρεις, αλλά το σίγουρο είναι πως τπτ δεν κρατάει για πάντα..

Επιτέλους....

Έγραψα ό,τι έπρεπε να γράψω, εμνεύστηκα ό,τι έπρεπε να εμπνευστώ, έκανα το καλύτερο μου, ξέχασα να κοιμηθώ, ξέχασα να γελασω, υπήρξα όρθιο πτώμα... Κοινώς workaholic, που λέμε και στα ελληνικά!


Αλλά τη στείλαμε. Σε ένα μήνα θα ξέρουμε αν μας δέχονται. Καλή επιτυχία μας :-))))


Πάσα προσφορά για θετική ενέργεια δεκτότατη! :-)))))