Η κυρία Ε.

Η κυρία Ε. και ο κύριος Μ. είναι αγαπημένοι μου γείτονες, είναι μαζί καμιά 60αριά χρόνια, μένουν στον όροφο κάτω από εμένα και είναι οι πρώτοι που γνώρισα όταν ήρθα εδώ. Είναι καλόκαρδοι και έχουν παιδιά, ανίψια και πολλά πολλά εγγονια. Κάθε φορά που κάτι μας χαλάει στην πολυκατοικία κάποιο εγγονι ή ανίψι τους έρχεται άμεσα και το φτιάχνει - να ναι καλά τα παιδιά!

Την προηγούμενη βδομάδα ανέβαινα τις σκάλες και πέτυχα τον κύριο Μ. να βγαίνει. Έλα εδώ κοπελούδα μου λέει να σου δώσω 2 κομμάτια σπανακόπιτα, τώρα τα βγάλαμε από το φούρνο. Αντιστέκεσαι σε τέτοιο φίλεμα? ΠΟΤΕ!!!!

Σήμερα εδέησα να τους κατεβάσω το πιατάκι κατεβαίνοντας και για να μη το δώσω άδειο και επειδή δεν είχα και τίποτα να το γεμίσω, πήρα ένα βαζάκι μαρμελάδα βερύκοκο που είχα φτιάξει πριν καμιά 15αριά μέρες.

Τοκ-τοκ χτυπάω την πορτούλα τους.

ΕΓΩ: Κυρία Ε. σας έφερα το πιάτο σας, η σπανακόπιτα ήταν τέλεια, απόλυτα μαμαδίσια! Σας έφερα και ένα βαζάκι μαρμελάδα βερύκοκο που έφτιαξα εγώ
ΚΥΡΙΑ Ε.: Βρε τί πήγες και έκανες! Δεν παλεύεσαι!!!!!

Καλή Χρονιά

Υγεία σε όλους, το πιο σημαντικό!!! Και να περνάμε όμορφα βέβαια. Ελπίζω να ξεκουραστήκατε, να περάσατε όμορφα και να ξεκίνησε ωραία η χρονιά.

Εγώ πέρασα όπως το είχα ονειρευτεί και όπως το είχα αναγκη. Αραχτή, με υπνο (καλώς), με φαγητό (κακώς! :-Ρ), παρεούλα με το τζάκι. Τόσο που γυρνώντας Αθήνα συνειδητοποίησα ότι τα ρούχα μου μυριζαν καμμένο ξύλο! Υπάρχει πιο ωραία μυρωδιά? ;-)

Οι κορυφαίες στιγμές ήταν η ολοήμερη εκδρομή που κάναμε τη δεύτερη μέρα των Χριστουγέννων με γονείς και αδερφό σε ένα κοντινό φαράγγι. Μιλάμε για ΤΗΝ ομορφιά.

Ιδού μια γεύση. Τρεχούμενα νερά να σχηματίζουν λιμνούλες, ήρεμη φύση, να χαζεύεις με τις ώρες!






Το δεύτερο σκηνικό ήταν μια ατάκα του μπαμπά. Είχα βάλει τη βασιλόπιτα στο κέντρο του τραπεζιού, λίγο πριν την αλλαγή του χρόνου, μόνο που βαριόμουν να κάνω γλάσο και να γράψω 2008. Εκείνη τη στιγμή θυμάται η μαμά μου ότι της έκαναν ένα γουράκι δώρο σε σχήμα διαμαντιού που έγραφε 2008. Λέει λοιπόν, να θα βάλουμε αυτό από δίπλα, που λέει 2008.
Και πετάγεται ο μπαμπας και εντελώς φυσικά ρωτάει "Πού το πάς το diamond?"
Περιττό να πω ότι με τον big bro είχαμε λιώωωωωσει στα γέλια. Ο μπαμπάς μου ξέρει ελάχιστα και πολύ βασικά αγγλικά να μιλήσει. Από τότε ότι κουβαλούσαμε έλεγε ο ένας στον άλλο:
"Πού το πάς το diamond????" :-))))

Ιστορίες του φαντάρου: οι περιπέτειες της φανταρίνας

Το περασμένο σκ κατέβηκα στο όμορφο νησί της Ρόδου, για να δω το BFάκι μου. Είχα να το δω 1,5 μήνα και μου είχε λείψει πολύ το καλό μου. Προς Χριστούγεννα θα πάρει άδεια, μιας και πολλοί φεύγουν με άδεια απολύσεως ή μετάθεση.

Και ενώ όλα κυλούσαν όμορφα και ευχάριστα, την Κυριακή μας περίμεναν λογιών λογιών εκπλήξεις. Είχαμε συμφωνήσει να νοικιάσουμε αμάξι να πάμε μέχρι τη Λίνδο, να δούμε τα αρχαία (εννοείται ότι είχα ρίξει το αντίστοιχο διάβασμα και είχα ξεσηκωθεί), να γυρίσουμε, να μαζέψω και το βράδυ να πάρω το αεροπλάνο να φύγω.

Το πρωί της Κυριακής άνοιξαν οι ουρανοί και έβρεξε γάτες, σκύλους, καρέκλες, τραπέζια και παπάδες μαζί. Όλα σε ένα. Δε βαριέσαι λέμε, δεν ξενερώνουμε, μαζί να είμαστε και όπου θέλει ας είναι. Λέμε θα πάμε στη διπλανή καφετέρια, θα πάρουμε κυριακάτικες εφημερίδες και θα ρουχλιάσουμε πίνοντας καφεδάκι. Έτσι κι έγινε, παρόλο που η μισή καφετέρια είχε πλημμυρίσει και βγάζαν τα νερά με σκούπες και κουβάδες, αράξαμε κανένα 2ωρο και απολαμβάναμε το κυριακάτικο πρωινό.

Στο μεταξύ σταμάτησε η βροχή και είπαμε να κάνουμε καμιά βόλτα στη λιακάδα. Η καμιά βόλτα έγινε 2ωρη βόλτα όπου τα παιξα η γυναίκα. Ηταν όμως πολύ ωραία, καθώς κάναμε όλη την πόλη παραλιακά, πήγαμε και σε κάποιες φυλακές νομίζω στο λιμάνι και μετά και στο ενυδρείο ήταν τέλεια. Προς το απόγευμα λοιπόν ξανανοίγουν οι ουρανοί. Και με ζώνουν τα φίδια. Χμμμμμ και χμμμμ ήμουν συνέχεια.

Να μη τα πολυλέω, μέχρι να φτάσουμε αεροδρόμιο έριχνε πάλι ό,τι υπήρχε στη Ρόδο, στην Κώ, στην Κάρπαθο και στη Σύμη. Και στη Χάλκη. Περιττό να πω ότι ήμουν μέχρι τις 12 στο αεροδρόμιο που ακυρώθηκε τελικά η πτήση λόγω κακοκαιρίας. Το επόμενο ελεύθερο εισιτήριο ήταν Δευτέρα βράδυ.... Γκρρρρ... Και ο φαντάρος μου να μη μπορεί να μείνει έξω μαζί μου, επρεπε να μπει στη μονάδα.

Oh – my – Gooood, που θα έλεγε και η Τζάνις. Μετά τον καταπληκτικό πανζουρλισμό του αεροδρομίου, κατέληξα μια έξτρα μέρα στη Ρόδο, ευτυχώς κατάφερε το καμάρι μου και πήρε 2 ώρες άδεια και φάγαμε παρέα το μεσημέρι. Να ναι καλά οι συνάδελφοι που του αλλάξανε σκοπιές.

Νομίζω πιο πολύ μου έσπασε τα νεύρα ο κόσμος στο αεροδρόμιο με την αντίδρασή του στην ακύρωση της πτήσης και όχι η ίδια η ακύρωση της πτήσης. Φώναζαν στο προσωπικό, λες και αυτοί ευθύνονταν που έβρεχε καταρρακτωδώς και φυσούσε. Λες και οι ίδιοι δεν είχαν κάτι καλύτερο να κάνουν Κυριακή βράδυ. Αλλά το κερασάκι στην τούρτα ήταν όταν μια α...μάμητη (να το πω ευγενικά) διαμαρτυρόταν γιατί δεν της είπαν ότι έρχονται ελικοφόρα στη Ρόδο, ώστε να κλείσει με την Aegean. Βρε καλή μου, να της λέει η κυρία της Ολυμπιακής, δεν αντέχει ο αεροδίαδρομος πιο μεγάλο αεροπλάνο. Και τα μικρά (ολυμπιακής και Aegean) δεν πετάνε με τέτοιο καιρό. Δε θα μου πεις εμένα, να απαντάει η ξινή. Ξέρω εγώ! Α ναι, της λέει η υπεύθυνη, τί δουλειά κάνετε, πιλότος είστε? Όχι, λέει αυτή, τη σημασία έχει? Και τότε λέει θα μας πείτε πώς θα κάνουμε τη δουλειά μας?

Η βλακεία είναι ότι αυτή έκατσε με τη φίλη της δίπλα μου όταν τελικά επέστρεψα Αθήνα... Άκουσα ότι μπορεί να φανταστεί κανείς. Μακάρι να μην ξανατύχει αυτό το είδος γυναίκας δίπλα μου γιατί πολύ με εκνευρίζει. Ξιπασμένη με όλα, όλοι είναι κακοί, μόνο αυτή είναι καλή. Στραβόξυλο!

Πώς να μην αρχίσει η εβδομάδα ωραία..

Όταν συναντάς ΤΡΕΙΣ φορές στο δρόμο τον Josh Holloway??? ;-)

Μιλάμε για τρελή γκάφα

Τρίτη απόγευμα χρειάστηκε να περάσω από το σπίτι του boss μου, για να μου δώσει η γυναίκα του ένα χαρτί. Το σπίτι σε ένα θεόστενο του Παγκρατίου, μόνο αν μένεις εκεί το ξέρεις.

Το ψάχνω στο χάρτη, νομίζω ότι ξέρω κατά που πέφτει και αρχίζω να ψάχνω. Στο μεταξύ μου είχε πει η γυναίκα "Εχω παρκάρει έξω, οποτε μπες και βάλτο στην πυλωτή, είναι μια καινούργια πολυκατοικία, δε τη χάνεις".

Κυριλέ σκέφτομαι εγώ, δε θα κάνω και κύκλους σαν το βλάκα μες στο Παγκράτι.

Με τις χίλιες προσπάθειες στο λόττο τελείως βρίσκω το στενό, αφού είχα οδηγήσει κάνα 10αλεπτο με το φως του αμαξιού ανοιχτό και το ένα μάτι στο δρόμο και το άλλο στο χάρτη (btw, γιατί δε βάζουν ταμπέλες με τις οδούς γμτ, δεν εχουν όλοι πια gps, τεσπα).


Μπαίνω φουριόζα στο στενό, μπουκάρω στην πυλωτή, βρίσκω τη θέση, ΜΠαρκάρω, όμορφα.

Πάω στο κουδούνι, πουθενά το όνομα. ΑΜΑΝ λεω, την έκανα. Βγαίνω και κοιτάω διακριτικά τον αριθμό.... Είχα μπεί 2 πολυκατοικίες πριν.


ΝΤΟΙΝΓΚ!!!!


Κυρία εγώ, ξαναμπαίνω στο αμαξάκι μου, και μπαίνω στην επόμενη (και σωστή) πυλωτή. Ευτυχώς δε με είδε κανεις για να με κράξει. Σκεφτόμουν σκηνικό και προσπαθώ να εξηγήσω στον ιδιοκτήτη της θέσης της λάθος πυλωτής γιατί του φαγα τη θέση.


Και ερωτώ, σε ένα δρόμο που έχει 12 ολα ολα σπίτια, πώς κατάφερα να μπω στη λάθος πυλωτή? Πως έτυχε σε αυτό το στενό να υπάρχουν 2 νέες πολυκατοικίες. Πόσο γκαφατζού είμαι? :-D

Ιστορίες γυμναστηρίου Παρτ Του

Αι γεναίκαι.


Αντίστοιχα με τους άντρες υπάρχουν και κατηγορίες γυναικών. Εξίσου αστείες μπορώ να πω!

Νομίζω η πιο αστεία γυναίκα του γυμναστηρίου είναι η ψωνάρα. Η ψωνάρα έχει πολύ καλό σώμα, πολύ καλή φυσική κατάσταση και κάνει γυμναστική για συντήρηση. Επίσης, ντύνεται τόσο προσεγμένα που νομίζεις ότι ήρθε από καφέ - ναι κάλλιστα θα μπορούσε να είχε πάει για καφεδάκι με το ΝΙΚΕ συνολάκι που φοράει. Απαραίτητα είναι βαμμένη (μέχρι ΚΑΙ ρούζ φοράει) και αφιερώνει ειδικό budget του μισθού της για ρούχα γυμναστηρίου. Το κολλημά της όμως είναι αν την κοιτάνε την ώρα που τρέχει στο διάδρομο ή κάνει τρικέφαλους. Κάνει το ιδανικό ζευγάρι με τον άντρα- σφίχτη, μιας και ποτέ δε βαριούνται όταν είναι μαζί, αφού αλληλοθαυμάζονται.

Οι μεγαλούλες. Οι μεγαλούλες είναι τροφαντές κυρίες που θέλουν έστω και στα 50- ή + να χάσουν κανένα κιλάκι με τη βοήθεια της γυμναστικής. Είναι συμπαθητικούλες και συνήθως κάνω εναλλάξ ασκήσεις με αυτές.


Οι μεγαλούλες - τζόβενα. Αυτές μου σπάνε τα νεύρα. Είναι η κατηγορία της ψωνάρας σε ηλικία γιαγιάς. Μοστ οφ δε τάιμς είναι αδύνατες ή έστω κανονικές, αλλά θα θελαν να είναι και 30 χρονια πιο μικρές. Δείχνουν δε να το θέλουν τόσο πολύ, που κάνουν τα πάντα για να πείσουν και τους άλλους ότι όντως είναι. Έτσι ντύνονται με κολάν, κορμάκια (κατά προτίμηση έξω από το κολάν και στρing- αηδία) και κορδαλίτσα στο μαλλί, όπως οι τεννίστριες. Αυτές κάνουν παρέα με τους wannabe σφίχτες.


Οι νορμάλ. Εντάξει, αυτή η κατηγορία είναι βαρετή. Δεν κάνουν τπτ ιδιαίτερο, έχουν έρθει για να κάνουν γυμναστική και να χάσουν κανα κιλό.


Και επειδή θα ρωτήσετε σε ποια είμαι εγώ, να πω ότι εγώ ανήκω στην κατηγορία χυμαδιό, δλδ ΟΚ, πάω για τη γυμναστική μου, στο διάλλειμα χαζεύω τα τσίρκουλα και φοράω ρούχα γυμναστικής λυκείου, γιατί χέστηκα τί θα πουν οι άλλοι με τις ξεβαμμένες μου φόρμες :-D Προτιμώ με τα λεφτά αυτά να πάρω κανένα φουστανάκι (καμιά 50αριά ευρά έχουν πάει και οι φορμες πια...) Εντάξει υπάρχουν και πιο φτηνές, αλλά και πάλι, τα λεφτά μου για φόρμες δε τα χαλαλίζω ;-)

Τα αγαπημένα μου

Λοιπόν, με διέταξε το Σκρατσάκι να γράψω τα αγαπημένα μου. Να πω την αλήθεια μόλις έβγαλα τη φωτο σκέφτηκα ότι θα πρεπε να είχα βάλει και διάφορα άλλα, αλλά νομίζω ότι σου έρχεται πρώτο στο μυαλό είναι το πιό εύστοχο.

Here we go...


- Τα αγαπημένα μου βερνίκια νυχιών. Για την ακρίβεια τα αγαπημένα μου χρώματα.
- Αυτό το κοσμημα για το λαιμό είναι το πρώτο δώρο του BF μου. Στην αρχή το φορούσα σε κάθε έξοδο βραδυνή, ότι χρώμα και να φορούσα, αρκεί να μπορούσε να φανει. Μετά ηρέμησα και σκέφτηκα ότι το αδικώ, οποτε το φοράω μόνο όταν ταιριάζει πραγματικά και δεν θα με λένε κλόουν!
- Ενα ζευγάρι χειροποίητα σκουλαρήκια που μου είχε φτιάξει μια κοπέλα στο Μπαζάρ των Δρόμων την πρώτη χρονιά που γινόταν. Διάλεξα τις πέτρες και εκείνη τα έφτιαξε σε 5 λεπτά. Μιλάμε για ΤΑ απιστευτα χέρια.
- Το ρολόι που μου χάρισαν τα ξαδερφοκουμπαράκια μου στο γάμο τους. Μου θυμίζει πόσο τους αγαπάω, πόσο λαχταρώ που θα γίνω θεία και πόσο απίστευτα είχαμε περάσει αυτή τη μέρα που παντρεύτηκαν.
- Το μπρελόκ που μου έφερε το BFaki μου από το ταξίδι του στο Λος Αντζελες. Μόλις μου το έδωσε είχα πει ότι εκει θα βάλω το κλειδί του πρώτου μου αυτοκινήτου και έτσι και έγινε!!
- Το μπρελόκ που μου πήρε μια αγαπημένη φίλη μου για το τουτούνι μου, αλλά επειδή είχα βάλει το προηγούμενο, το έβαλα στα καθημερινά μου κλειδιά. Η πράσινη φατσούλα είναι ο Yoyo, τη λατρεύω αυτή τη μουρη.
- Πάνω σε αυτά τα τσουμπλέκια είναι η αγαπημένη μου πασμίνα που μου την έφεραν οι γονείς μου από τη Ρόδο πριν δύο χρόνια και την έχω συνδεσει με διάφορα σημαντικά. Όποτε ταιριάζει, τη φοράω και αυτήν.

Καλώ να μας δείξουν τα δικά τους αγαπημένα την Stavento, την Apotinedra, τον GolfTango και την Στέλλα και τον Κωνσταντίνο.

Ιστορίες Γυμναστηρίου Παρτ Ουάν - Updated

Πρώτη φορά φέτος σε μικτό γυμναστήριο. Με παρέσυρε ο αδερφός και είπα να του κάνω παρέα. Στα γυμναστήρια γυναικών (που πήγαινα ως τώρα) όλες έχουν κοινό στόχο: να χάσουν κιλά, να σφίξουν ή να διατηρήσουν τη φόρμα τους.

Στα μικτά εντόπισα - μέχρι στιγμής τουλάχιστον - τρεις κατηγορίες στους γυμναζόμενους άντρες.


1. Ο νορμάλ. Ο άνθρωπος έχει πάει να χάσει κάνα κιλό, να σφίξει και τέλοσπάντων, βάζει τα ακουστικά του, κάνει τη γυμναστική του και φεύγει.

2. Ο ενοχικός. Ο τύπος αυτός βαρίεται τη ζωή του στο γυμ., κάνει με το ζόρι τις ασκήσεις και έρχεται στο γυμ. μόνο και μόνο γιατί νιώθει ενοχές αν δεν έρθει. Στα διαλείμματα των ασκήσεων έχει απλανές βλέμμα που δείχνει ότι ονειρεύεται πίτσες και πιτόγυρα.

3. Ο σφίχτης. Ο σφίχτης συνήθως φοράει κολλητές (γυναικείες) φόρμες και αμάνικα μπλουζάκια για να δείξει τους μύες. Όταν κάνει ασκήσεις ζορίζεται, κοκκινίζει (νομίζεις ότι θα του φύγει και καμιά) και βγάζει και καμιά κραυγή. Εννοείται ότι κοιτάζει τον εαυτό του στον καθρέφτη και τους άλλους να δει αν τον κοιτάνε. Επίσης, απώτερος στόχος του είναι να βγάλει καμιά γκόμενα.

4. O wannabe σφίχτης. Είναι ο τύπος που θέλει να γίνει σφίχτης και έχει τη νοοτροπία του σφίχτη. Του λείπει κάτι βασικό όμως. Τα μούσκουλα. Και γίνεται απείρως γελοίος ο άνθρωπος με το γαντάκι με τα κομμένα δάχτυλα στο γυμ. να προσπαθεί να σηκώσει 10 κιλά στο μηχάνημα για πλάτη (εγώ κάνω 15 που είμαι και κόρη) και να σφίγγεται κιόλας. Ρίξαμε πολύ γέλιο με τον αδερφό Σαββατιάτικα! Να ναι καλά ο wannabe σφίχτης! :-D

Ακολουθεί ποστ με τις γυναίκες του γυμναστηρίου. Είναι σε τελείως άλλη φάση από τις γυναικες του γυναικείου γυμναστηρίου.

Πωπω ταλαιπώριααααα :-)

Μετά το ομολογουμένως πολύ επιτυχημένο trigger της Μαρίας, ξεβαρέθηκα. :-Ρ

Εντάξει, ας μην υπερβάλλω. Δεν ξεβαρέθηκα, απλά κάνω ένα διάλειμμα από τη βαρεμάρα. ;-)

Έχω λαλήσει τον τελευταίο καιρό. Έχω πάρα πολλή δουλειά (ελπίζω να πάνε όλα καλά, όταν έρθει η ώρα θα πω και γι αυτό) και πάρα πολύ γράψιμο. Όχι της γνωστής έκφρασης που απαντάται και ως “Σύνδεση με Κάιρο”, “Έφαγα χιόνι” και άλλα χαριτωμένα, αλλά το παλιό καλό γράψιμο. Εκείνο που μας έμαθαν στο σχολείο με τα γράμματα (του πληκτρολογίου τώρα όμως!). Και πρέπει να κατεβάζω και καμιά καλή ιδέα που και που γιατί δε με βλέπω καλά. Έχω και τους μαντραχαλαίους εδώ να λένε τα δικά τους. Έχετε συνυπάρξει σε χώρο εργασίας μόνο με 5-6 άντρες? Μιλάμε για πολλές ατάκες. Μην πω για τα μπινελίκια. Θα πω για το άλλο:

Έρχεται μια κοπέλα μια μέρα στο γραφείο μας να μιλήσει με ένα συνάδελφο. Ωραιοτάτη κοπέλα. Μου μιλάει δεύτερος συνάδελφος στο μσν και μου λέει: Ευτυχώς που ήρθε και αυτή να μπει και καμιά γυναίκα εδωμέσα!!!! Παιδιά, κάποιος να μου ξυρίσει του μουουουουσι! (Α ρε Τζένη!)

Εκτός δουλειάς, ψάχνουμε και σπίτι. Πριν τη δουλειά που με χάνεις που με βρίσκεις, στις οικοδομές να κοιτάω για διαμέρισμα. Ο αδερφός τη σκαπούλαρε μιας και δουλεύει ακριβώς στο ωράριο της οικοδομής, οπότε αποκλείεται να πάει. Όχι δεν είναι οικοδόμος (μακάρι να ταν θα είχαμε και έκπτωση), αλλά έτσι όπως την κόβω τη δόση του δανείου, μας βλέπω να το πιάνουμε το μυστρί. Πάντως, μας βλέπω να καταλήγουμε σε κανένα πιο παλιό, τα καινούργια είναι πανάκριβα...

Το φανταράκι μου είναι επίσημος κάτοικος Ρόδου. Και έχω να προειδοποιήσω της, φίλτατες κατά τα άλλα, κοπέλες εκ Ρόδου: Κοπελιές, κάτω τα χέρια από το μωρό μου, έχω και βαρύ χερι. Μπορεί να δείχνω υπεράνω, αλλά ξεκατινιάζομαι αμαλάχει ναουμ. Πρώτα αυτόν, αμα κάνει καμιά κουτσουκέλα, αλλά λέμε τώρα. Το καλό είναι ότι με την ειδικότητά του κάνει δουλειά της προκοπής και περνάει γρήγορα η μέρα του. Αλλιώς θα βαριόταν τη ζωή του και δεν έλεγε. Και μάλλον Καλα Χριστούγεννα θα τον δώ πάλι από ο,τι μαθαίνω. Είδομεν.

Άτυμει κενονοια

Που άλλους τους ανεβάζεις και άλλους τους ρίχνεις στα τάρταρα!

- Ελα μπαμπά τι κάνεις?
- Γειά σου παιδί μου, καλά εδώ έχω "σύσκεψη"
- Ωχ, αμάν να κλείσω?
- Όχι παιδί μου, κάτι ούζα πίνω μην ανησυχείς, χαχαχαχα!
- Ρε μπαμπά, δε με λυπάσαι, που δουλεύω σαν το σκυλί και με κολάζεις. Θα παω στο μικρολίμανο για ούζα μ αυτά που λες.
- Ελα παιδί μου, μην κάνεις έτσι, άλλωστε εσύ είσαι 26 και εγώ είμαι 60.
- Τι λε ρε μπαμπά, κόψε κάτι!
- Καλά, είμαι 59!!!!!!! :-Ρ



(Α ρε πατέρα, είσαι ένας ΘΕΟΣ! Γουτσου γουτσου!
Πι-ες: Είναι όντως 59!)

Καλή εβδομάδα

με Ελληνοφρένεια κ Πολύδωρα! Απλά απολαυστικό!


Youtube


Επίσης Χ*Ρ*Ο*Ν*Ι*Α* *Π*Ο*Λ*Λ*Α* *Μ*Α*Μ*Α*

Volta Torinese

Την προηγούμενη εβδομάδα βρέθηκα για επαγγελματικούς λόγους στο Τορίνο. Δυστυχώς η δουλειά ήταν τόση πολλή, που η μόνη βόλτα που κάναμε (ευτυχώς είχα κ συνάδελφο παρέα!) ήταν ένα απόγευμα.

Έτσι, περπατήσαμε στην όχθη του ποταμού Πο (Πάδος στα σταυρόλεξα)




Είδαμε την Πλάτεία του Vittorio Veneto



Χαζέψαμε στο όμορφο πάρκο δίπλα από το ποτάμι.



Φυσικά δεν παραλείψαμε τα παραδοσιακά φαγητά και γλυκά!




Το highlight του ταξιδιού ήταν το ρήμα "κάθομαι". Και εξηγώ:

Στο λεωφορείο με τον συνάδελφο:
-Δε θελεις να καθήσεις?
-Οχι μωρε, για 2 στάσεις να κάτσω?


Ολο το λεωφορείο με κοιτάει. Συνεδητοποιώ ότι κάπου έχω ακούσει ότι "Κατσο" είναι στα ιταλικά σκληρή βρισιά. Το λέω στο συναδελφο και σκάμε στα γέλια.


Σκήνικο ναμπερ του: Στο αεροδρόμιο πάμε για τσεκ ιν εγω, ο συνάδελφος και μια συνάδελφος. Ο άντρας της παρέας δε βρίσκει την ταυτότητά του και βγαίνουμε από την ουρά για να προχωρήσει ο κόσμος. Τελικά τη βρίσκει και αναφωνώ:

"Επιτέλους παιδι μου μια ωρα εκανες. Καλα, στο τέλος της ουράς θα πάμε, δεν υπάρχει περίπτωση να κάτσω μπροστα στον άνθρωπο"!

Όπου γυρνάει η κοπελίτσα της Αλιτάλια και άλλοι 2 ιταλοί και μας κοιτάνε:

"It means something else in Greek, ok?"

Δεν άντεξα η γυναίκα!

Και το ερώτημα που με καίει είναι: "Έγω πού θα κάτσω?" :-Ρ

Πεινασες?

Ατάκες και όχι μόνο

Από την ατάκα του ανηψιού της φίλης μου Stavento θυμήθηκα κάποιες ατάκες και σκηνικά από το γάμο της ξαδέρφης, με πρωταγωνιστές τα πιτσιρίκια.

- Εξηγούσε η άλλη ξαδέρφη στους γιούς της και στα δυο παρανυφάκια (ωραίο αυτό με τα ζευγαράκια μικρών να πετάνε ροδοπέταλα στο μονοπάτι από τη νύφη στο γαμπρό) πώς θα ρίξουν τα ροδοπέταλα και στη συνέχεια θα μοιράσουν το ρύζι. Πετάγεται λοιπόν η μια μικρή και λέει: "Θεία, το ρύζι θα το δίνουμε στον κόσμο ή θα το πετάμε?"

- Ο ένας παρα-γαμπρός έχει θέμα με το γάμο. "Μαμα, δε θέλω να ντυθώ σαν τον γαμπρό γιατί μετά θα πρέπει να παντρευτώ" :-)

- Ο άλλος παρα-γαμπρός είχε βαρεθεί τη ζωή του και στο πρώτο τέταρτο έριχνε τα απίστευτα χασμουρητά. Μέχρι και την "οικογένεια" άρχισε να ξύνει! :-D

- Ο 2χρονος ανηψιός της νύφης, μια απίστευτη μουρίτσα που θέλεις να την ζουπάς συνεχώς, από τη στιγμή που φτάσαμε στο χώρο του πάρτυ είχε κάτσει στην πίστα με τα χέρια ψηλά και να οι χοροί και να οι ζεμπεκιές! Όπαααα φωναζε συνέχεια :-)

Σουρεάλ συζητήσεις

Ο Bro απευθυνόμενος στη φάτσα της φωτογραφίας:

Μήτσο, γιατί πήρες το πόδι μου? Μέχρι χθες είχαμε από τρία πόδια και σήμερα έχεις τέσσερα κι εγώ δύο!!

Κούνια μπέλα σε ένα αστέρι!

Οι μέρες των διακοπών μου πλησιάζουν, οι όρεξη για δουλειά πέφτει, οι δουλειές συσωρρεύονται και οι αναποδιές πάντα υπάρχουν. Η Τασούλα έγραψε τις προάλλες για το αγαπημένο της του Φράνκ Σινάτρα. Το δικό μου αγαπημένο (αν μπορει να το πει κανεις αυτό για τα τέλεια τραγούδια του) είναι το swinging on a star. Ειδικά το τελευταίο του κουπλέ το τραγουδάω συχνά-πυκνά! :-)

Would you like to swing on a star
Carry moonbeams home in a jar
And be better off than you are
Or would you rather be a mule

A mule is an animal with long funny ears
He kicks up at anything he hears
His back is brawny - and his brain is weak
Hes just plain stupid with a - stubborn streak

And by the way, if you hate to go to school
You may grow up to be a mule

Would you like to swing on a star
Carry moonbeams home in a jar
And be better off than you are
Or would you rather be a pig

A pig is an animal with dirt on his face
His shoes are a terrible disgrace
He aint got no manners when he eats his food
Hes fat and lazy - and extremely rude

But if you dont care a feather or a fig
You may grow up to be a pig

Would you like to swing on a star
Carry moonbeams home in a jar
And be better off than you are
Or would you rather be a fish

A fish wont do anything but swim in a brook
He cant write his name or read a book
And to fool the people is his only thought
Though he slippery - he still gets caught
But then if that sort of life is what you wish
You may grow up to be a fish

And all the monkeys arent in a zoo
Every day you meet quite a few
So you see its all up to you
You can be better than you are
You could be swinging on a star


Πηγή: Εδώ

Πόσα κομμάτια?

Η γνωστή και μη εξαιρετέα stavento μου έφερε 6 (!!!!) κομμάτια καρυδόπιτα για να φάμε παρέα με εξαιρετικό παγωτό καϊμάκι πολίτικο (παρόλο που δεν πεθαίνω αυτό είναι τέλειο). Τρώμε από ένα, τρώω και ένα μόνη μου την άλλη μέρα, μένουν 3.

Ο γνωστός και μη εξαιρετέος γλυκατζής bro μου τηλεφωνεί χθες το απόγευμα:

Β: JD, ποιός έφερε την καρυδόπιτα?
JD: Η stavento, αδερφέ
Β: Να φάω ένα κομμάτι?
JD: Φάε, έχει κ παγωτό καϊμάκι στην κατάψυξη να βάλεις από πάνω.
Β: Μωρέ, ήδη έφαγα ένα κομμάτι, να φάω και ένα δεύτερο με καϊμάκι????????
JD: (είχα πέσει κάτω από το γέλιο, δε μπορούσα να μιλήσω!)


:-D :-D :-D

Διαμαρτυρία

Γιατί αγαπητοί φίλοι έχουν βάλει γιγαντοαφίσες του Θ. Πετρέλη στις κεντρικές οδούς? Γιατί έχουν βάλει εκείνες τις WHN (what's her name) από δίπλα? Θέλουν να με ξαποστείλουν, που απο τη μια τον καμαρώνω, από την αλλη θέλω να τις εξασφαλίσω (θα σας εξαφανίσομεν - Λ. Κωνσταντάρας) απο τις δυο άκρες?



:-P

Βατραχοτάκουνα

Καλα, είμαστε σοβαροί???? :-))))

Videaki για καλημέρα

Ένα απίστευτο βιντεάκι που είχε κυκλοφορήσει και παλιότερα. Τωρα είναι πολύ καλύτερο, αξίζει πολύ, να το δείτε μέχρι τέλους! :-)


youtube-torn