Το περασμένο σκ κατέβηκα στο όμορφο νησί της Ρόδου, για να δω το BFάκι μου. Είχα να το δω 1,5 μήνα και μου είχε λείψει πολύ το καλό μου. Προς Χριστούγεννα θα πάρει άδεια, μιας και πολλοί φεύγουν με άδεια απολύσεως ή μετάθεση.
Και ενώ όλα κυλούσαν όμορφα και ευχάριστα, την Κυριακή μας περίμεναν λογιών λογιών εκπλήξεις. Είχαμε συμφωνήσει να νοικιάσουμε αμάξι να πάμε μέχρι τη Λίνδο, να δούμε τα αρχαία (εννοείται ότι είχα ρίξει το αντίστοιχο διάβασμα και είχα ξεσηκωθεί), να γυρίσουμε, να μαζέψω και το βράδυ να πάρω το αεροπλάνο να φύγω.
Το πρωί της Κυριακής άνοιξαν οι ουρανοί και έβρεξε γάτες, σκύλους, καρέκλες, τραπέζια και παπάδες μαζί. Όλα σε ένα. Δε βαριέσαι λέμε, δεν ξενερώνουμε, μαζί να είμαστε και όπου θέλει ας είναι. Λέμε θα πάμε στη διπλανή καφετέρια, θα πάρουμε κυριακάτικες εφημερίδες και θα ρουχλιάσουμε πίνοντας καφεδάκι. Έτσι κι έγινε, παρόλο που η μισή καφετέρια είχε πλημμυρίσει και βγάζαν τα νερά με σκούπες και κουβάδες, αράξαμε κανένα 2ωρο και απολαμβάναμε το κυριακάτικο πρωινό.
Στο μεταξύ σταμάτησε η βροχή και είπαμε να κάνουμε καμιά βόλτα στη λιακάδα. Η καμιά βόλτα έγινε 2ωρη βόλτα όπου τα παιξα η γυναίκα. Ηταν όμως πολύ ωραία, καθώς κάναμε όλη την πόλη παραλιακά, πήγαμε και σε κάποιες φυλακές νομίζω στο λιμάνι και μετά και στο ενυδρείο ήταν τέλεια. Προς το απόγευμα λοιπόν ξανανοίγουν οι ουρανοί. Και με ζώνουν τα φίδια. Χμμμμμ και χμμμμ ήμουν συνέχεια.
Να μη τα πολυλέω, μέχρι να φτάσουμε αεροδρόμιο έριχνε πάλι ό,τι υπήρχε στη Ρόδο, στην Κώ, στην Κάρπαθο και στη Σύμη. Και στη Χάλκη. Περιττό να πω ότι ήμουν μέχρι τις 12 στο αεροδρόμιο που ακυρώθηκε τελικά η πτήση λόγω κακοκαιρίας. Το επόμενο ελεύθερο εισιτήριο ήταν Δευτέρα βράδυ.... Γκρρρρ... Και ο φαντάρος μου να μη μπορεί να μείνει έξω μαζί μου, επρεπε να μπει στη μονάδα.
Oh – my – Gooood, που θα έλεγε και η Τζάνις. Μετά τον καταπληκτικό πανζουρλισμό του αεροδρομίου, κατέληξα μια έξτρα μέρα στη Ρόδο, ευτυχώς κατάφερε το καμάρι μου και πήρε 2 ώρες άδεια και φάγαμε παρέα το μεσημέρι. Να ναι καλά οι συνάδελφοι που του αλλάξανε σκοπιές.
Νομίζω πιο πολύ μου έσπασε τα νεύρα ο κόσμος στο αεροδρόμιο με την αντίδρασή του στην ακύρωση της πτήσης και όχι η ίδια η ακύρωση της πτήσης. Φώναζαν στο προσωπικό, λες και αυτοί ευθύνονταν που έβρεχε καταρρακτωδώς και φυσούσε. Λες και οι ίδιοι δεν είχαν κάτι καλύτερο να κάνουν Κυριακή βράδυ. Αλλά το κερασάκι στην τούρτα ήταν όταν μια α...μάμητη (να το πω ευγενικά) διαμαρτυρόταν γιατί δεν της είπαν ότι έρχονται ελικοφόρα στη Ρόδο, ώστε να κλείσει με την Aegean. Βρε καλή μου, να της λέει η κυρία της Ολυμπιακής, δεν αντέχει ο αεροδίαδρομος πιο μεγάλο αεροπλάνο. Και τα μικρά (ολυμπιακής και Aegean) δεν πετάνε με τέτοιο καιρό. Δε θα μου πεις εμένα, να απαντάει η ξινή. Ξέρω εγώ! Α ναι, της λέει η υπεύθυνη, τί δουλειά κάνετε, πιλότος είστε? Όχι, λέει αυτή, τη σημασία έχει? Και τότε λέει θα μας πείτε πώς θα κάνουμε τη δουλειά μας?
Η βλακεία είναι ότι αυτή έκατσε με τη φίλη της δίπλα μου όταν τελικά επέστρεψα Αθήνα... Άκουσα ότι μπορεί να φανταστεί κανείς. Μακάρι να μην ξανατύχει αυτό το είδος γυναίκας δίπλα μου γιατί πολύ με εκνευρίζει. Ξιπασμένη με όλα, όλοι είναι κακοί, μόνο αυτή είναι καλή. Στραβόξυλο!
3 comments:
Σημασία έχει ότι περάσατε καλά με το φανταράκι σου. Καλός πολίτης εύχομαι και συντομα:)
Αυτό το είδος της αμάμητης τελικά το βρίσκεις παντού. Απλά εσένα σου έγραφε να συνταξιδέψετε κιόλας :-Ρ Καλημέρες :-)
Εδρίτσα μου εχουμε ακόμα καιρό μπροστά μας, αλλά τί να κάνουμε, υπομονή!
Μαράκι μιλάμε μου έσπασε τα νεύρα. Λες και ήταν βαλτή να με ακολουθεί. Στην ουρά για την αλλαγή του εισητηρίου, στην ουρά για το τσεκ ιν, στο ταξίδι. Στρίντζω, όχι αστεία!
Post a Comment