Ιστορίες του φαντάρου: Το επισκεπτήριο

Το επισκεπτήριο είναι ό,τι καλύτερο για το φαντάρο. Για την ακρίβεια η διάρκεια του επισκεπτηρίου. Μετά είναι κομμάτι πίκρα τα πράγματα, κυρίως λόγω του γόπινγκ που πρέπει να κάνει, να μαζέψει δλδ τα απομεινάρια του επισκεπτηρίου. Έφτασα 5 λεπτά πριν αρχίσει το επισκεπτήριο και πέρασα μπροστά από την πύλη για να βρω κάπου εκεί να παρκάρω. «Πωπω, λαό, πωπω λαό που έχουμεεεεε!», αναφώνησα. Πολύς κόσμος, νέοι, μεσήλικες, παππούδες, Παρεμπιπτόντως, σκέφτηκα εντάξει το παιδί σου, αλλά το εγγόνι σου να πηγαίνει φαντάρος! Πρέπει να είναι τρομερή αυτή η αίσθηση!

Παρκάρω εκεί κοντά, στο μεταξύ ανοίγει η πύλη και μπαίνει η λαοθάλασσα στο στρατόπαιδο. Πριν μπω, παιρνω τηλ τον φαντάρο μου και του λεω ότι είμαι απ’ έξω και να βγει κι εκείνος προς την πύλη. Όχι μου λέει, θα πεις στην πύλη το όνομά μου και θα με φωνάξουν. Στον πέμπτο λόχο είμαι. Μάαααλιστα λέω. Πάω προς την πύλη, κανείς. Ρε παιδιά, ένας φαντάρος, ένας ανώτερος, κάτι! Φωνάξτε το φαντάρο μου να τον δω με την παραλλαγή, θα σκάσω. Ξαναπαίρνω το φαντάρο. «Εδώ κανείς δε νοιάζεται για μένα του λέω.» Κάποιο λάθος έχει γίνει, όλοι ξέρουν που πάνε και τι κάνουν, όλοι αγκαλιάζουν ενα φαντάρο, μόνο εγώ δεν έχω φαντάρο να αγκαλιάσω. «Προχώρα και βρες το σταντ του 5^ου λόχου και πες το όνομά μου.» Βάι βάι, άντε να βρω το σταντ. Και να προχωράω και να βλέπω τα δόλια φαντάρια κρεμασμένα στις υπό-πύλες να περιμένουν να ακούσουν το όνομά τους. Αντε να δούμε. Βλέπω ένα σταντ, 5^ος έλεγε, δικό μας θα ναι. Βλέπω δυο παιδαρέλια, ένας να γράφει, άλλος να ακούει (μα καλά αυτός που έγραφε δεν έφτανε???? Ρητορική ερώτηση, πάμε παρακάτω!) «Λέω, εσύ θα μου φωνάξεις το φαντάρο μου?» Αχα καλό έ? Είχα δεν είχα την έκανα τη μαλακία μου! Αυτός που του είπα όλο χάρη την ερώτηση ήταν ένας ανώτερος όπως έμαθα μετά. Ελπίζω να μη θυμάται το όνομά του, αν και σιγά μη το θυμάται. Αγγαρεία έκανε κι αυτός ο δόλιος ο ανώτερος Κυριακάτικα. Λες και δεν είχε κι αυτός δουλειά. Τεσπααααα.

Γράφει το όνομα στο χαρτάκι, το οποίο χαρτάκι ήταν από κείνα τα τετράγωνα που σημειώνουμε στο γραφείο τη λίστα του σούπερ μάρκετ ή το τηλ του Χ βλάκα που μας αγγαρέψανε να πάρουμε τηλ, αλλά δε θέλουμε να χαραμίσουμε μια εγγραφή μνήμης στο κινητό μας να το αποθηκεύσουμε. Μα πόσοι φαντάροι είναι στο λόχο? Κι άν είναι τόσοι λίγοι γιατί δε τους βγάζουν όλους έξω να τελειώνουμε, παρά ταλαιπωρούμαστε όλοι μαζί, Δε ρώτησα ευτυχώς, γιατί τότε ο ανώτερος θα θυμόταν στάνταρ το όνομα του φαντάρου μου. ;-)

Πάει το λοιπόν το παλικάρι το ανώτερο και φωνάζει τους φαντάρους, οι οποίοι btw βγήκαν τελικά όλοι μαζί και με βήμα παρακαλώ, όχι αστεία! Περηφάνια εγώ. Ότι δε θα τον ξεχώριζα ήταν σίγουρο, αφού είναι όλοι ίδιοι. Ε, με ξεχώρισε αυτός! Να η αγκαλιές, να τα φιλιά, να οι χαρούλες! Καλά, δεν περιγράφω άλλο που έλεγε και ο σπορτσκάστερ όταν πήραμε το Γιουρο. Θα γίνουμε ακατάλληλοι!

Στο μεταξύ σκάει μύτη και η μάνα του φαντάρου. Καλά, μιλάμε όλα τα λεφτά πάλι! (Εγώ η γαίδούρα ούτε μια τσίχλα δεν του φερα! Αλλά πήγα τον απεριοριστο εαυτό μου, αυτό δε φτάνει? :-Ρ Ασε που δε μασάει και τσίχλες) Ενώ όλες οι μανάδες σκάσανε με σακουλίτσες, σακούλες κλπ η μάνα του φαντάρου μου έσκασε με σακ βουαγιάζ! :-D Είχε όμως χρήσιμα πράγματα, αυτό να λέγεται. Και μπορώ να πω πως είχε επιτυχία το σακ βουαγιάζ, καθώς χρησιμοποιήθηκαν το 70% των πραγμάτων που έφερε. Οπότε έμειναν όλοι ευχαριστημένοι!

Η ώρα πέρασε πάρα πολύ γρήγορα, ξαφνικά έβλεπα τον κόσμο να αραιώνει και μελαγχολούσα, σνιφ. Όπου σε κάποια φάση ένας ανώτερος είπε: Κύριοι το επισκεπτήριο τελείωσε... Κι έτσι φύγαμε.

Καλά περνάει πάντως, περιμένουμε το χρόνο να περάσει και εγώ μαθαίνω τί είναι αναφορά, πόσο έχει ο φραπέ στο ΚΨΜ (το οποίο είναι αρχικά, όχι λέξη – ουάου!) και άλλες καινούργιες λέξεις και έννοιες!

Το Σάββατο είναι η ορκωμοσία και έτσι έχουμε 3 μέρες άδεια!

Πάντως ακόμα δεν ξέρω πόσους φαντάρους έχει ένας λόχος.