Πωπω ταλαιπώριααααα :-)

Μετά το ομολογουμένως πολύ επιτυχημένο trigger της Μαρίας, ξεβαρέθηκα. :-Ρ

Εντάξει, ας μην υπερβάλλω. Δεν ξεβαρέθηκα, απλά κάνω ένα διάλειμμα από τη βαρεμάρα. ;-)

Έχω λαλήσει τον τελευταίο καιρό. Έχω πάρα πολλή δουλειά (ελπίζω να πάνε όλα καλά, όταν έρθει η ώρα θα πω και γι αυτό) και πάρα πολύ γράψιμο. Όχι της γνωστής έκφρασης που απαντάται και ως “Σύνδεση με Κάιρο”, “Έφαγα χιόνι” και άλλα χαριτωμένα, αλλά το παλιό καλό γράψιμο. Εκείνο που μας έμαθαν στο σχολείο με τα γράμματα (του πληκτρολογίου τώρα όμως!). Και πρέπει να κατεβάζω και καμιά καλή ιδέα που και που γιατί δε με βλέπω καλά. Έχω και τους μαντραχαλαίους εδώ να λένε τα δικά τους. Έχετε συνυπάρξει σε χώρο εργασίας μόνο με 5-6 άντρες? Μιλάμε για πολλές ατάκες. Μην πω για τα μπινελίκια. Θα πω για το άλλο:

Έρχεται μια κοπέλα μια μέρα στο γραφείο μας να μιλήσει με ένα συνάδελφο. Ωραιοτάτη κοπέλα. Μου μιλάει δεύτερος συνάδελφος στο μσν και μου λέει: Ευτυχώς που ήρθε και αυτή να μπει και καμιά γυναίκα εδωμέσα!!!! Παιδιά, κάποιος να μου ξυρίσει του μουουουουσι! (Α ρε Τζένη!)

Εκτός δουλειάς, ψάχνουμε και σπίτι. Πριν τη δουλειά που με χάνεις που με βρίσκεις, στις οικοδομές να κοιτάω για διαμέρισμα. Ο αδερφός τη σκαπούλαρε μιας και δουλεύει ακριβώς στο ωράριο της οικοδομής, οπότε αποκλείεται να πάει. Όχι δεν είναι οικοδόμος (μακάρι να ταν θα είχαμε και έκπτωση), αλλά έτσι όπως την κόβω τη δόση του δανείου, μας βλέπω να το πιάνουμε το μυστρί. Πάντως, μας βλέπω να καταλήγουμε σε κανένα πιο παλιό, τα καινούργια είναι πανάκριβα...

Το φανταράκι μου είναι επίσημος κάτοικος Ρόδου. Και έχω να προειδοποιήσω της, φίλτατες κατά τα άλλα, κοπέλες εκ Ρόδου: Κοπελιές, κάτω τα χέρια από το μωρό μου, έχω και βαρύ χερι. Μπορεί να δείχνω υπεράνω, αλλά ξεκατινιάζομαι αμαλάχει ναουμ. Πρώτα αυτόν, αμα κάνει καμιά κουτσουκέλα, αλλά λέμε τώρα. Το καλό είναι ότι με την ειδικότητά του κάνει δουλειά της προκοπής και περνάει γρήγορα η μέρα του. Αλλιώς θα βαριόταν τη ζωή του και δεν έλεγε. Και μάλλον Καλα Χριστούγεννα θα τον δώ πάλι από ο,τι μαθαίνω. Είδομεν.