Χρονια Πολλα!

Οι τρεις πρώτες μέρες τις βδομάδας ήταν 6 εργάσιμες για μένα. Ναι ναι, ο όγκος και οι ρυθμοί της δουλειάς ήταν σε διπλάσιο βαθμό. Επίσης ήμουν ΟΛΗ μέρα δίπλα δίπλα με το αφεντικό και κάναμε παρέα τη δουλειά. Η αλήθεια είναι ότι αν δεν είχε κάτσει έτσι η φάση, η δουλειά αυτή δε θα έβγαινε ούτε σε μια βδομάδα, οποτε κάθε εμπόδιο για καλό! :-) Ελπιζω και το μπιγκ μπος να πει καλά λόγια γιατί δε θα την παλέψω διαφορετικά.

Πάνω στον πανικό ελάχιστα πρόλαβα να μιλήσω με τους εορτάζοντες χθες. Με τον αδερφούλη μου, την καλή μου τη θεία/ δεύτερη μαμά μου, τον κουμπαρούλη μου και όλο μου το σόι που γιόρταζε χθες.

Όλα τα λεφτά ήταν ο διάλογος με τον κουμπαρούλη, όπου είχε την ανιψάρα δίπλα του και έπαιζαν και της έλεγε "Η νόνα είναι στο τηλέφωνο, η νονά" και η μπεμπάρα έβγαζε κραυγούλες και την άκουγα. Και κλάμα η κυρία!


Χρόνια πολλά και ευτυχισμένα σε όλους τους εορτάζοντες και όλες τις εορτάζουσες! ;-)

Ηρθε και πέρασε η Πασχαλιά

ελπίζω να πήγατε, να γυρίσατε, να περάσατε ωραία και να ξεκουραστήκατε. :-) Επάνοδος τώρα και τσιμουδιά. Εγώ πήγα, γύρισα, περασα ωραία και ξεκουράστηκα. Τώρα έχω να αντιμετωπίσω τα κατεβατα μαιλ που μου έστειλε ο αφεντικούλης με το που αντελήφθη ότι γύρισα.

Πάσχα στο χωριό το λοιπόν και το αγαπημένο μου κομμάτι είναι το ταξίδι. Το πήγαινε και το έλα. Όπου οδηγώ μόνη μου, ακούω αγαπημένα τραγουδάκια και τα λέω με τα μέσα μου. Επίσης γέλιο έριξα με τα σκυλάκια μου, τα ζούπηξα, τα χάιδεψα και μάλωνα το ένα το μικρό που θέλει εκπαίδευση ακόμα. Γιατί η μεγάλη μας, το καμάρι μας, είναι άνθρωπος πλέον, όχι σκύλος. Η Τζίνα, το τζιτζίκι, η τζιτζικούλα, το τζί μας. Το μικρό θέατρο, η Μιλού, το μήλο, το φιρίκι θέλει ακόμα να μάθει πολλά, αλλά οι γονείς την έχουν καλο-κακομάθει και τη βλέπω να μας καβαλάει όλους! Το θερίο! :-D

Το μικρό μπεμπάκι έχει μεγαλώσει πολύ, ελέγχει το σωματάκι της καλύτερα, κάνει ματακια και ναζάκια και ρίχνει απίστευτα χαμόγελα. Δυστυχώς δεν την χόρτασα πολύ λογω αρρώστιας και πολλών υποχρεσεων, αλλα επιφυλάσσομαι για τα σκ που θα έρθουν.


Το φαΐ ήταν ΠΟΛΥ! Ήταν 1+ κιλό στη ζυγαριά. Το καταευχαριστήθηκα όμως. Ο ύπνος το ίδιο 11+ ώρες τη μέρα. Το χρειαζόμουν πολύ!

Από σήμερα πίσω στην καθημερινότητα, η οποία μου έλειψε πολύ. Με τα καλά της και τα κακά της.

Και εις άλλα με υγεία! ;-)

μπεμπάρα μου!!!

Πως μπορεί ενα τόσο μικρό, γλυκό πλασματάκι να σου φτιάχνει τη διάθεση? Να σε κάνει να τα ξεχνας όλα, να θέλεις να την κοιτάς, να τη φροντίζεις, να παίζεις μαζί της.

Ομολογώ ότι όταν άρχισε να κλαίει τα έχασα. Ψύχραιμη η μαμα της (η ξαδέρφη-κουμπάρα μου ντε!) την πήρε στην αγκαλιά της και απεφάνθη "Πονάει το εντεράκι της". Εκανε τα μαγικά της και ησύχασε η μικρή μου πριγκήπισσα.

Φεύγοντας την προειδοποίησα: Μη με ξεχάσεις μικρό μου ανηψούδι, το Πάσχα πάλι εδώ θα μαι θα σε κανακεύω!


Μικρο, γλυκό μωρό μου έχεις λείψει κιόλας!


ΥΓ: ναι, ναι, η μαμά της άλλαζε μια πάνα σε μένα και μια στην κόρη της! :-D

Καλή Χρονιά

Υγεία σε όλους, το πιο σημαντικό!!! Και να περνάμε όμορφα βέβαια. Ελπίζω να ξεκουραστήκατε, να περάσατε όμορφα και να ξεκίνησε ωραία η χρονιά.

Εγώ πέρασα όπως το είχα ονειρευτεί και όπως το είχα αναγκη. Αραχτή, με υπνο (καλώς), με φαγητό (κακώς! :-Ρ), παρεούλα με το τζάκι. Τόσο που γυρνώντας Αθήνα συνειδητοποίησα ότι τα ρούχα μου μυριζαν καμμένο ξύλο! Υπάρχει πιο ωραία μυρωδιά? ;-)

Οι κορυφαίες στιγμές ήταν η ολοήμερη εκδρομή που κάναμε τη δεύτερη μέρα των Χριστουγέννων με γονείς και αδερφό σε ένα κοντινό φαράγγι. Μιλάμε για ΤΗΝ ομορφιά.

Ιδού μια γεύση. Τρεχούμενα νερά να σχηματίζουν λιμνούλες, ήρεμη φύση, να χαζεύεις με τις ώρες!






Το δεύτερο σκηνικό ήταν μια ατάκα του μπαμπά. Είχα βάλει τη βασιλόπιτα στο κέντρο του τραπεζιού, λίγο πριν την αλλαγή του χρόνου, μόνο που βαριόμουν να κάνω γλάσο και να γράψω 2008. Εκείνη τη στιγμή θυμάται η μαμά μου ότι της έκαναν ένα γουράκι δώρο σε σχήμα διαμαντιού που έγραφε 2008. Λέει λοιπόν, να θα βάλουμε αυτό από δίπλα, που λέει 2008.
Και πετάγεται ο μπαμπας και εντελώς φυσικά ρωτάει "Πού το πάς το diamond?"
Περιττό να πω ότι με τον big bro είχαμε λιώωωωωσει στα γέλια. Ο μπαμπάς μου ξέρει ελάχιστα και πολύ βασικά αγγλικά να μιλήσει. Από τότε ότι κουβαλούσαμε έλεγε ο ένας στον άλλο:
"Πού το πάς το diamond????" :-))))

Ο,τι και να γράψω θα είναι λίγο. Τα λόγια είναι πολύ λίγα για να περιγράψουν αυτόν τον απίστευτο, απίθανο άνθρωπο!


Είναι ο μπαμπάκας μου και τον λατρεύω.

***Χρόνια Πολλά Μπαμπούλη μου***

***Να είσαι καλά και να σε χαιρόμαστε***

ΥΓ: Γούτσου γούτσου!!!!

Πωπω ταλαιπώριααααα :-)

Μετά το ομολογουμένως πολύ επιτυχημένο trigger της Μαρίας, ξεβαρέθηκα. :-Ρ

Εντάξει, ας μην υπερβάλλω. Δεν ξεβαρέθηκα, απλά κάνω ένα διάλειμμα από τη βαρεμάρα. ;-)

Έχω λαλήσει τον τελευταίο καιρό. Έχω πάρα πολλή δουλειά (ελπίζω να πάνε όλα καλά, όταν έρθει η ώρα θα πω και γι αυτό) και πάρα πολύ γράψιμο. Όχι της γνωστής έκφρασης που απαντάται και ως “Σύνδεση με Κάιρο”, “Έφαγα χιόνι” και άλλα χαριτωμένα, αλλά το παλιό καλό γράψιμο. Εκείνο που μας έμαθαν στο σχολείο με τα γράμματα (του πληκτρολογίου τώρα όμως!). Και πρέπει να κατεβάζω και καμιά καλή ιδέα που και που γιατί δε με βλέπω καλά. Έχω και τους μαντραχαλαίους εδώ να λένε τα δικά τους. Έχετε συνυπάρξει σε χώρο εργασίας μόνο με 5-6 άντρες? Μιλάμε για πολλές ατάκες. Μην πω για τα μπινελίκια. Θα πω για το άλλο:

Έρχεται μια κοπέλα μια μέρα στο γραφείο μας να μιλήσει με ένα συνάδελφο. Ωραιοτάτη κοπέλα. Μου μιλάει δεύτερος συνάδελφος στο μσν και μου λέει: Ευτυχώς που ήρθε και αυτή να μπει και καμιά γυναίκα εδωμέσα!!!! Παιδιά, κάποιος να μου ξυρίσει του μουουουουσι! (Α ρε Τζένη!)

Εκτός δουλειάς, ψάχνουμε και σπίτι. Πριν τη δουλειά που με χάνεις που με βρίσκεις, στις οικοδομές να κοιτάω για διαμέρισμα. Ο αδερφός τη σκαπούλαρε μιας και δουλεύει ακριβώς στο ωράριο της οικοδομής, οπότε αποκλείεται να πάει. Όχι δεν είναι οικοδόμος (μακάρι να ταν θα είχαμε και έκπτωση), αλλά έτσι όπως την κόβω τη δόση του δανείου, μας βλέπω να το πιάνουμε το μυστρί. Πάντως, μας βλέπω να καταλήγουμε σε κανένα πιο παλιό, τα καινούργια είναι πανάκριβα...

Το φανταράκι μου είναι επίσημος κάτοικος Ρόδου. Και έχω να προειδοποιήσω της, φίλτατες κατά τα άλλα, κοπέλες εκ Ρόδου: Κοπελιές, κάτω τα χέρια από το μωρό μου, έχω και βαρύ χερι. Μπορεί να δείχνω υπεράνω, αλλά ξεκατινιάζομαι αμαλάχει ναουμ. Πρώτα αυτόν, αμα κάνει καμιά κουτσουκέλα, αλλά λέμε τώρα. Το καλό είναι ότι με την ειδικότητά του κάνει δουλειά της προκοπής και περνάει γρήγορα η μέρα του. Αλλιώς θα βαριόταν τη ζωή του και δεν έλεγε. Και μάλλον Καλα Χριστούγεννα θα τον δώ πάλι από ο,τι μαθαίνω. Είδομεν.

Άτυμει κενονοια

Που άλλους τους ανεβάζεις και άλλους τους ρίχνεις στα τάρταρα!

- Ελα μπαμπά τι κάνεις?
- Γειά σου παιδί μου, καλά εδώ έχω "σύσκεψη"
- Ωχ, αμάν να κλείσω?
- Όχι παιδί μου, κάτι ούζα πίνω μην ανησυχείς, χαχαχαχα!
- Ρε μπαμπά, δε με λυπάσαι, που δουλεύω σαν το σκυλί και με κολάζεις. Θα παω στο μικρολίμανο για ούζα μ αυτά που λες.
- Ελα παιδί μου, μην κάνεις έτσι, άλλωστε εσύ είσαι 26 και εγώ είμαι 60.
- Τι λε ρε μπαμπά, κόψε κάτι!
- Καλά, είμαι 59!!!!!!! :-Ρ



(Α ρε πατέρα, είσαι ένας ΘΕΟΣ! Γουτσου γουτσου!
Πι-ες: Είναι όντως 59!)

Καλή εβδομάδα

με Ελληνοφρένεια κ Πολύδωρα! Απλά απολαυστικό!


Youtube


Επίσης Χ*Ρ*Ο*Ν*Ι*Α* *Π*Ο*Λ*Λ*Α* *Μ*Α*Μ*Α*

Ατάκες και όχι μόνο

Από την ατάκα του ανηψιού της φίλης μου Stavento θυμήθηκα κάποιες ατάκες και σκηνικά από το γάμο της ξαδέρφης, με πρωταγωνιστές τα πιτσιρίκια.

- Εξηγούσε η άλλη ξαδέρφη στους γιούς της και στα δυο παρανυφάκια (ωραίο αυτό με τα ζευγαράκια μικρών να πετάνε ροδοπέταλα στο μονοπάτι από τη νύφη στο γαμπρό) πώς θα ρίξουν τα ροδοπέταλα και στη συνέχεια θα μοιράσουν το ρύζι. Πετάγεται λοιπόν η μια μικρή και λέει: "Θεία, το ρύζι θα το δίνουμε στον κόσμο ή θα το πετάμε?"

- Ο ένας παρα-γαμπρός έχει θέμα με το γάμο. "Μαμα, δε θέλω να ντυθώ σαν τον γαμπρό γιατί μετά θα πρέπει να παντρευτώ" :-)

- Ο άλλος παρα-γαμπρός είχε βαρεθεί τη ζωή του και στο πρώτο τέταρτο έριχνε τα απίστευτα χασμουρητά. Μέχρι και την "οικογένεια" άρχισε να ξύνει! :-D

- Ο 2χρονος ανηψιός της νύφης, μια απίστευτη μουρίτσα που θέλεις να την ζουπάς συνεχώς, από τη στιγμή που φτάσαμε στο χώρο του πάρτυ είχε κάτσει στην πίστα με τα χέρια ψηλά και να οι χοροί και να οι ζεμπεκιές! Όπαααα φωναζε συνέχεια :-)

Κι έγινε γάμος!

Παντρεύτηκαν! Αγαπημένα μου κουμπαράκια να μου ζήσετε!

Ηταν ένας πολύ γλυκός γάμος! Ο,τι και να πω είναι λίγο, μιας κι εγώ το έζησα από κοντά, έχω χιλιάδες πράγματα να περιγράψω!

Το πιο σημαντικό ειναι ότι το ευχαριστήθηκαν οι νεόνυμφοι, περάσαμε ωραία, το μωρό κλωτσούσε στη διάρκεια της τελετής και στο δρόμο για την εκκλησία! Η πιο συγκινητική στιγμή ήταν όταν η νύφη παραδόθηκε στο γαμπρό από το μπαμπά της, τον αδερφό της και τον δύο ετών ανηψιό της! Ευτυχώς συγκρατηθήκαμε όλοι και δε μας χάλασε και το μακιγιάζ στις κυρίες! :-D

Αντε και του χρόνου στη βάφτιση θα το κάψουμε! Btw, ακόμα δεν ξέρουμε το φύλλο του μωρού, οπότε τα στοιχήματα συνεχίζονται! :-)

Σουρεάλ συζητήσεις

Ο Bro απευθυνόμενος στη φάτσα της φωτογραφίας:

Μήτσο, γιατί πήρες το πόδι μου? Μέχρι χθες είχαμε από τρία πόδια και σήμερα έχεις τέσσερα κι εγώ δύο!!

Πόσα κομμάτια?

Η γνωστή και μη εξαιρετέα stavento μου έφερε 6 (!!!!) κομμάτια καρυδόπιτα για να φάμε παρέα με εξαιρετικό παγωτό καϊμάκι πολίτικο (παρόλο που δεν πεθαίνω αυτό είναι τέλειο). Τρώμε από ένα, τρώω και ένα μόνη μου την άλλη μέρα, μένουν 3.

Ο γνωστός και μη εξαιρετέος γλυκατζής bro μου τηλεφωνεί χθες το απόγευμα:

Β: JD, ποιός έφερε την καρυδόπιτα?
JD: Η stavento, αδερφέ
Β: Να φάω ένα κομμάτι?
JD: Φάε, έχει κ παγωτό καϊμάκι στην κατάψυξη να βάλεις από πάνω.
Β: Μωρέ, ήδη έφαγα ένα κομμάτι, να φάω και ένα δεύτερο με καϊμάκι????????
JD: (είχα πέσει κάτω από το γέλιο, δε μπορούσα να μιλήσω!)


:-D :-D :-D

Θα γινω κουμπάρα!!!!

Όχι μόνο ξαδέρφη, όχι μόνο θεία, αλλά θα γίνω και κουμπάρα!!!!! Για την ακρίβεια συγκουμπάρα, μαζί με την ξαδέρφη του γαμπρού!



Γιουπιιιιιιι! Είμαι τόσο χαρούμενη!!!!!!



ΥΓ: Πώς αλλάζουμε τα στέφανα?

Αρχή εβδομάδας

Η βδομάδα άρχισε πολύ περίεργα. Πήγα σε ενα επαγγελματικό ραντεβού στο οποίο έφαγα απίστευτο στήσιμο. Η συνεργάτιδα είχε φύγει χωρίς να με ειδοποιήσει από το σπίτι της. Πήγα κ δε βρήκα κανεναν :-( Την πήρα τηλ φυσικά για να της πω ότι είμαι από κάτω από το σπίτι της, ακριβώς στην ώρα μου, κι ας είχε κίνηση... "Συγνώμη, μα επρεπε να φύγω", είπε. Τελικά, όσα πτυχία και να έχει κάποιος, αν δεν έχει Παιδεία, στοιχειώδη συμπεριφορά στο κοινωνικό σύνολο, είναι ένα τίποτα.

Κατέβηκα Πειραιά, στα γνωστά λιμέρια για να πιάσω δουλεια... Μάμα on the phone

Μάμα: ελα λουλούδι μου (κλασική μάνα μου! :-) ), που είσαι? (κλασική μάνα μου ανησυχεί ΠΑΝΤΑ!)
JD: Ψάχνω να παρκάρω, μανα, λέγε.
Μάμα: Εχω να σου πω κάτι πολύ ευχάριστο, θα χαρείς πολύ, θα κλάψεις, θα γελάσεις
JD: Μολόγα, μάνα, θα τρακάρω!!
Μάμα: Η Κ. (αγαπημένη μου ξαδέρφη) αρραβωνιάζεται, θα κάνει και μωρό! Είναι έγκυος!!!!
JD: Γιούπιιιιι!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!


(εύχομαι να ακόυσω σύντομα κι άλλα τέτοια! Φιλενάδα μου, ξέρεις εσύ! ;-) )

Εικόνες του Big-Bro

Ο Βράχος του Γιβραλτάρ

Δυο όμορφες εικόνες καθώς χάνεται ο ήλιος

Un historia...

Πάντα του άρεσαν οι ελληνικές ταινίες. Εκείνες οι απερίγραπτες ατάκες του Φωτόπουλου, του Παπαγιαννόπουλου, του Κωνσταντάρα, του Σταυρίδη. Πιο πολύ όμως ξεχώριζε μιας γυναίκας, της Μήτσης Κωνσταντάρα που έλεγε σ'εκεινη την ταινία με τον Κωνσταντάρα που έγινε αρνάκι: "το γλυκό πουλί της νιότης". Πουλι, όπως το λέει η Αμαλία. Πως άλλαξαν οι εποχές! Εφτασε να ταυτίζεται με σουπερ παππούδες και σούπερ γιαγιάδες πια, επειδή πάντοτε είχε ένα τρόπο να αντιμετωπίζει τα πράγματα. Μοναδικό! Έβλεπε και βλέπει πάντα τη θετική πλευρά, χωρίς ποτέ να απορρίπτει της απώλειες. Όποια πίκρα κι αν του έδωσε η ζωή, παρόλο τον καημό που δεν βλέπει συχνά το γιό του, φαίνεται στα μάτια του η περηφάνια. Πάντα καμαρώνει που κατάφερε να κάνει αυτά που ονειρευόταν. "Δούλεψε και δουλεύει σκληρά, δεν τα βρήκε τυχαία", εξηγεί για να μην παρεξηγηθεί. Και όλοι ξέρουν ότι έλεγε αλήθεια. Η ομορφιά της ψυχής αυτού του ανθρώπου αγγίζει όλο τον κόσμο, παιδί ή μεγάλο, όλοι ζητούν καταφύγιο στα απαλά του λόγια, ακόμη κι αν αρθρώνουν σκληρές αλήθειες. Για κείνον μετράει πάντα η διαδρομή, η απόλαυση των πραγμάτων, όσο μικρά και δεδομένα και αν φαίνονται. Η αγάπη, το βλέμμα, το χάδι, η αγκαλιά πάντα περισσεύουν γι αυτόν... Για όλους...

Θέλω να το αφιερώσω αυτό το κείμενο στην Apotinedra, που μου έδωσε αυτή την ευκαιρία να γράψω κάτι τόσο συναισθηματικό (είχα πάρα πολύ καιρό να το κάνω)

και στον αγαπημένο μου πατέρα, που όσο χρόνια να περάσουν, εκείνος είναι πάντα το παράδειγμά μου, το στήριγμά μου και η περηφάνια μου! My heart belongs to daddy :-D

Δίνω την πάσα στη Stavento, στη Magica, στη Μαρίνα, στο Yo!reeka και στη Στέλλα. Οι λέξεις είναι: απαρηγόρητος, ηλιαχτίδα, κρυώνω, κοκκινιστό και αφεντικό.

Χαρούμενα Γενέθλια!!!!!

Αγαπημένε μου αδερφέ, να ζήσεις Χρονια Καλα και Χαρούμενα, με άπειρες γλυκιές στιγμές και όμορφες εμπειρίες!

Εδώ η τουρτίτσα σου, ελπίζω να σου αρέσει!


ΥΓ: Κανονικά έπρεπε να βρώ gifακι με φασολάδα και κεράκια οπως σου έταξα, αλλα έχε χάρη που το νετ δεν είναι τοσο προχωρημένο! :-) Πάντως, μια φασολάδα στη χρωστάω όταν με το καλό έρθεις! Σμούτς!