Τα γονίδια

Τα γονίδια του καθενός είναι τα γονίδια του μπαμπά και της μαμάς του και των προγόνων ευρύτερα...

Οι γονείς δε μας δίνουν ομως μόνο το dna μας, τα χαρακτηριστικά του προσώπου και του σωματός μας. Πλάθουν και τα χαρακτηριστικά της ψυχής μας. Πάντα πίστευα στην "προδιάθεση" του χαρακτήρα και της ψυχής. Όμως νομίζω ότι τα ερεθίσματα που έχουμε απο το σπίτι μας συμβάλλουν καθοριστικά στη διαμόρφωση της προδιάθεσης αυτής.

Έχοντας φτάσει αισιως τα 28, έχω κάνει κάποια πράγματα στη ζωή μου και αρχίζω να βλέπω πόσο καλούς γονείς έχω. Πόσο καλά γονιδιάκια έχω, όπως τους λέω χαρακτηριστικά.

Δεν ξέρω πώς να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου προς τους ανθρώπους αυτούς. Δε θα μιλήσω για το πόσο πάλεψαν και πόσα θυσίασαν αυτοί οι άνθρωποι για να φτάσω εδώ που είμαι. Θα πω για την ηθική στήριξη, για την αμέριστη συμπαράσταση, για την αφιδόλευτη αγάπη που μου έχουν δώσει.

Και φτάνοντας στην ηλικία που είμαι έχω διαπιστώσει ότι όλα αυτά δεν είναι καθόλου μα καθόλου δεδομένα. Δεν είναι όλοι οι γονείς έτσι.

Αναμφίβολα οι γονείς κάνουν λάθη. Όταν τα λάθη όμως είναι χωρίς κακή πρόθεση, αλλά από κακή επιλογή, δε μπορείς να τους το κρατήσεις.

Ευχομαι και ελπιζω - αν και οταν - γίνω και εγώ γονίδιο να είμαι καλή, πονετική, να συμπαραστέκομαι και να προστατεύω, αλλά και να αφήνω να ανοίξουν τα φτερά τους, όπως έχουν αφήσει και τα δικά μου γονίδια εμένα.


Γονιδιακια μου σας αγαπάω και σας ευχαριστώ για όλα.

One of these days...

Είναι μερικές μέρες που η αισιοδοξία σε εγκαταλείπει. Ξυπνάς το πρωί και το πρώτο δευτερόλεπτο αρχίζεις να σκέφτεσαι.... Πού είμαι? Τί κάνω? Γιατί βρίσκομαι εδω? Για ποιό λόγο να σηκωθώ απο το κρεβάτι μου? Για ποιο λόγο να κάνω όλα αυτά που κάνω κάθε μέρα?


Μπορώ να αραδιάσω 1.000.000 λόγους που αξίζει τον κόπο να τα κάνω όλα αυτά. Αλλά αυτός ο ένας λόγος που με καίει δε με αφήνει. Και καταλήγω πάλι στο ίδιο συμπέρασμα....


Υπομονή... Υπομονή, με το κεφάλι μου ψηλά και την ψυχή στα πόδια...

?

Εχετε παρατηρήσει ότι το αγγλικό ερωτηματικό είναι μισή καρδιά?

5 χρονια, 8 μήνες και 24 μέρες

Μια διαδικασία που ξεκίνησε πιο πολύ ως παιχνίδι, για να μη φύγω αμέσως απο το Πανεπιστήμιο και βγω στην αγορά εργασίας.

Μια διαδικασία που με έμαθε πολλά, μου χάρισε ταξίδια, γνωριμίες, επιτυχίες, αποτυχίες και στενοχώριες, πίκρες αλλά και πολλές χαρές.

Με αποκορύφωμα την Τετάρτη, όπου παρουσίασα επιτέλους αυτή τη δουλειά, μετά από έναν ολόκληρο χειμώνα που αφησα τα πάντα στην ακρη για να την ολοκληρώσω. Όμως άξιζε 1.000 φορές ο κόπος, άξιζαν όλα όσα έκανα, μόνο και μόνο γι αυτό το αίσθημα της δικαίωσης.

Τα κατάφερα λοιπόν!!!

Και χθες το πρωι, μόλις πήγα να γράψω το πρώτο μου μαιλ, κατάλαβα ότι επρεπε να διορθώσω κάτι στην υπογραφή μου.

Έσβησα το "PhD Candidate" και έγραψα με περηφάνια "Dr" ;-)

Το δισάκι μου στον ώμο

Είναι πολλές φορές που στη ζωή μου έχω πει ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο. Από το φανάρι που δεν πρόλαβα να περάσω και γλίτωσα στο τσακ το τρακάρισμα (φτου φτου φτου, μακριά από όλους μας!!!) μέχρι και γεγονότα που όντως ήταν να γίνουν τη στιγμή που έγιναν.

Λόγω δουλειάς (άλλο μεγάλο κεφάλαιο αυτό, θα το αναλύσουμε άλλη στιγμή) πολλές φορές χρειάζεται να κάνω ταξίδια. Τις περισσότερες πέφτουν όλα μαζί και μετά τίποτα. Αυτό το καλοκαίρι λοιπόν υπήρχαν 3 ταξίδια στο τραπέζι. Και ευτυχώς πήγα εγώ, με πολλή μεγάλη χαρά. Αυτά τα ταξίδια θα μου μείνουν αξέχαστα πραγματικά. Ήμουν μόνη μου, με τις σκέψεις μου, με τον εαυτό μου, σε νέα μέρη, με νέο αέρα.

Στο Δουβλίνο αποφάσισα να αφήσω όλες μου τις κακές σκέψεις και τις στεναχώριες εκεί. Τις άφησα απλά εκεί, μόνες τους και έφυγα μόνη για πίσω. Δεν ξέρω αν ήταν τυχαίο αλλά ταλαιπωρήθηκα πολύ να γυρίσω πίσω. Κυριολεκτικά. Πρόβλημα στην πτήση (έχασα την ανταπόκριση), πρόβλημα και στον Αμστερνταμ με τη διαμονή. Αλλά γύρισα! ;-)

Στη Λαπωνία (ναι ναι, τη γνωστή!!!!!) πέρασα από τις καλύτερες μέρες της ζωής μου. Γνώρισα νέο κόσμο με τους οποίους έχουμε κοινή δουλειά και πάνω κατω ίδια ηλικία και έχουμε ακόμα επαφή. Στις 10.09.2008 (10-9-8 σαν αντίστροφη μέτρηση είναι) ήταν η πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό που ένιωσα ελεύθερη, απαλλαγμένη για την ακρίβεια από το κακό. Εκεί, περπατώντας μόνη μου στο δάσος της Λαπωνίας, χαμογέλασα στον εαυτό μου.

Στην Κυανή Ακτή είδα πραγματικά τί σημαίνει να ζεις σε όμορφο τόπο. Επί δυο μέρες με ελάχιστο ύπνο, αλλά πολύ καλή διάθεση, γύρισα με ένα σακίδιο στον ώμο το Μόντε Κάρλο, τη Νίκαια και τις Κάννες και μαγεύτηκα πραγματικά. Εντάξει, δούλεψα κιόλας!!

Υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι κάποια στιγμή θα επιστρέψω και στη Λαπωνία και στην Κυανή Ακτή... Τους το χρωστάω!!!!

Και όταν επέστρεψα........

It's good to be home....

Μια μικρή παρένθεση κάνω, για να πω πόσο πολύ έχω χαρεί που επέστρεψα και σας βρήκα εδώ. Νιώθω σα να πήγα σπίτι, να έβγαλα τα παπούτσια στην εξώπορτα και να κάθησα στο χαλί, μπροστά στο αναμμένο τζάκι. Και γύρω εσείς, να περιμένετε να δείτε που χάθηκα τόσο καιρό.

Παρέα μας ένα μυρωδάτο κόκκινο κρασί. Το μεζέ τον βάζω εγώ!! ;-) (αν και είμαι πααααρα πολύ ερασιτέχνις σε σχέση με όλους εσάς!) Τσιν-τσιν, στην υγειά μας, να ειμαστε καλά!

Με σιγκινήσατε.


Σνιφ σνιφ.

If life seems jolly rotten, there's something you've forgotten! And that's to laugh and smile and dance and sing

Ναι ναι, μερικες φορές η ζωή μοιάζει jolly rotten. Εκεί που όλα μοιάζουν χάλια, που όλα τα βλέπεις μαύρα. Είχα μια καθημερινότητα που με πλάκωνε, που με πίεζε και μου θύμιζε όλους τους λόγους για τους οποίους πονούσα.

Το περίεργο όμως είναι ότι δεν είχα ξεσπάσματα.

Μισό να τα πάρω από την αρχή.

Το Μάιο χώρισα. Ήμουν με εκείνον το φαντάρο για 5 χρόνια. Ζήσαμε, περάσαμε πολλά, με αποκορύφωμα το φανταρικό. Σιγά τα ωά βέβαια, άλλοι περνάνε 3 φορές πιο δύσκολα πράγματα. Με το συγκεκριμένο άνθρωπο ακόμα και τα εύκολα γίνονταν δύσκολα. Και μια ωραία πρωία απλά δεν άντεχε-είπε.

Βασικά εκείνο που με πλήγωσε δεν ήταν ότι χωρίσαμε. Μέσα μου βαθιά ήξερα ότι ήταν για το καλό μου. Ήταν η απαίσια συμπεριφορά του προς εμένα. Μου φέρθηκε απαράδεκτα, είπε και έκανε πολλά, τα περισσότερα από τα οποία δεν τολμάω καν να τα ξεστομίσω...

Στεναχωρήθηκα πολύ, είχα να αντιμετωπίσω πρώτα την πάλη με τον εαυτό μου και έπειτα ένα σωρό αδιάκριτα βλέμματα, έτοιμα να κάνουν κουτσομπολιά και να πετάξουν μπηχτές.

Δεν ήταν ό,τι καλύτερο, ομολογώ. Δαγκωνόμουν, παρακαλούσα να περνάνε οι μέρες και να έρχονται τα σκ. Έφευγα για να ξεφύγω. Ήμουν σε μια κατάσταση καταστολής μάλλον.

Σκέψεις, στεναχώρια, θυμός και όλα αυτά μαζί και συνεχόμενα.