?

Εχετε παρατηρήσει ότι το αγγλικό ερωτηματικό είναι μισή καρδιά?

5 χρονια, 8 μήνες και 24 μέρες

Μια διαδικασία που ξεκίνησε πιο πολύ ως παιχνίδι, για να μη φύγω αμέσως απο το Πανεπιστήμιο και βγω στην αγορά εργασίας.

Μια διαδικασία που με έμαθε πολλά, μου χάρισε ταξίδια, γνωριμίες, επιτυχίες, αποτυχίες και στενοχώριες, πίκρες αλλά και πολλές χαρές.

Με αποκορύφωμα την Τετάρτη, όπου παρουσίασα επιτέλους αυτή τη δουλειά, μετά από έναν ολόκληρο χειμώνα που αφησα τα πάντα στην ακρη για να την ολοκληρώσω. Όμως άξιζε 1.000 φορές ο κόπος, άξιζαν όλα όσα έκανα, μόνο και μόνο γι αυτό το αίσθημα της δικαίωσης.

Τα κατάφερα λοιπόν!!!

Και χθες το πρωι, μόλις πήγα να γράψω το πρώτο μου μαιλ, κατάλαβα ότι επρεπε να διορθώσω κάτι στην υπογραφή μου.

Έσβησα το "PhD Candidate" και έγραψα με περηφάνια "Dr" ;-)

Το δισάκι μου στον ώμο

Είναι πολλές φορές που στη ζωή μου έχω πει ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο. Από το φανάρι που δεν πρόλαβα να περάσω και γλίτωσα στο τσακ το τρακάρισμα (φτου φτου φτου, μακριά από όλους μας!!!) μέχρι και γεγονότα που όντως ήταν να γίνουν τη στιγμή που έγιναν.

Λόγω δουλειάς (άλλο μεγάλο κεφάλαιο αυτό, θα το αναλύσουμε άλλη στιγμή) πολλές φορές χρειάζεται να κάνω ταξίδια. Τις περισσότερες πέφτουν όλα μαζί και μετά τίποτα. Αυτό το καλοκαίρι λοιπόν υπήρχαν 3 ταξίδια στο τραπέζι. Και ευτυχώς πήγα εγώ, με πολλή μεγάλη χαρά. Αυτά τα ταξίδια θα μου μείνουν αξέχαστα πραγματικά. Ήμουν μόνη μου, με τις σκέψεις μου, με τον εαυτό μου, σε νέα μέρη, με νέο αέρα.

Στο Δουβλίνο αποφάσισα να αφήσω όλες μου τις κακές σκέψεις και τις στεναχώριες εκεί. Τις άφησα απλά εκεί, μόνες τους και έφυγα μόνη για πίσω. Δεν ξέρω αν ήταν τυχαίο αλλά ταλαιπωρήθηκα πολύ να γυρίσω πίσω. Κυριολεκτικά. Πρόβλημα στην πτήση (έχασα την ανταπόκριση), πρόβλημα και στον Αμστερνταμ με τη διαμονή. Αλλά γύρισα! ;-)

Στη Λαπωνία (ναι ναι, τη γνωστή!!!!!) πέρασα από τις καλύτερες μέρες της ζωής μου. Γνώρισα νέο κόσμο με τους οποίους έχουμε κοινή δουλειά και πάνω κατω ίδια ηλικία και έχουμε ακόμα επαφή. Στις 10.09.2008 (10-9-8 σαν αντίστροφη μέτρηση είναι) ήταν η πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό που ένιωσα ελεύθερη, απαλλαγμένη για την ακρίβεια από το κακό. Εκεί, περπατώντας μόνη μου στο δάσος της Λαπωνίας, χαμογέλασα στον εαυτό μου.

Στην Κυανή Ακτή είδα πραγματικά τί σημαίνει να ζεις σε όμορφο τόπο. Επί δυο μέρες με ελάχιστο ύπνο, αλλά πολύ καλή διάθεση, γύρισα με ένα σακίδιο στον ώμο το Μόντε Κάρλο, τη Νίκαια και τις Κάννες και μαγεύτηκα πραγματικά. Εντάξει, δούλεψα κιόλας!!

Υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι κάποια στιγμή θα επιστρέψω και στη Λαπωνία και στην Κυανή Ακτή... Τους το χρωστάω!!!!

Και όταν επέστρεψα........

It's good to be home....

Μια μικρή παρένθεση κάνω, για να πω πόσο πολύ έχω χαρεί που επέστρεψα και σας βρήκα εδώ. Νιώθω σα να πήγα σπίτι, να έβγαλα τα παπούτσια στην εξώπορτα και να κάθησα στο χαλί, μπροστά στο αναμμένο τζάκι. Και γύρω εσείς, να περιμένετε να δείτε που χάθηκα τόσο καιρό.

Παρέα μας ένα μυρωδάτο κόκκινο κρασί. Το μεζέ τον βάζω εγώ!! ;-) (αν και είμαι πααααρα πολύ ερασιτέχνις σε σχέση με όλους εσάς!) Τσιν-τσιν, στην υγειά μας, να ειμαστε καλά!

Με σιγκινήσατε.


Σνιφ σνιφ.

If life seems jolly rotten, there's something you've forgotten! And that's to laugh and smile and dance and sing

Ναι ναι, μερικες φορές η ζωή μοιάζει jolly rotten. Εκεί που όλα μοιάζουν χάλια, που όλα τα βλέπεις μαύρα. Είχα μια καθημερινότητα που με πλάκωνε, που με πίεζε και μου θύμιζε όλους τους λόγους για τους οποίους πονούσα.

Το περίεργο όμως είναι ότι δεν είχα ξεσπάσματα.

Μισό να τα πάρω από την αρχή.

Το Μάιο χώρισα. Ήμουν με εκείνον το φαντάρο για 5 χρόνια. Ζήσαμε, περάσαμε πολλά, με αποκορύφωμα το φανταρικό. Σιγά τα ωά βέβαια, άλλοι περνάνε 3 φορές πιο δύσκολα πράγματα. Με το συγκεκριμένο άνθρωπο ακόμα και τα εύκολα γίνονταν δύσκολα. Και μια ωραία πρωία απλά δεν άντεχε-είπε.

Βασικά εκείνο που με πλήγωσε δεν ήταν ότι χωρίσαμε. Μέσα μου βαθιά ήξερα ότι ήταν για το καλό μου. Ήταν η απαίσια συμπεριφορά του προς εμένα. Μου φέρθηκε απαράδεκτα, είπε και έκανε πολλά, τα περισσότερα από τα οποία δεν τολμάω καν να τα ξεστομίσω...

Στεναχωρήθηκα πολύ, είχα να αντιμετωπίσω πρώτα την πάλη με τον εαυτό μου και έπειτα ένα σωρό αδιάκριτα βλέμματα, έτοιμα να κάνουν κουτσομπολιά και να πετάξουν μπηχτές.

Δεν ήταν ό,τι καλύτερο, ομολογώ. Δαγκωνόμουν, παρακαλούσα να περνάνε οι μέρες και να έρχονται τα σκ. Έφευγα για να ξεφύγω. Ήμουν σε μια κατάσταση καταστολής μάλλον.

Σκέψεις, στεναχώρια, θυμός και όλα αυτά μαζί και συνεχόμενα.

Πάει καιρός

Έχω να γραψω από πέρυσι... Κάποιοι φίλοι αναρωτιούνταν για ποιο λόγο. Δεν ξέρω γιατί. Εκείνη την περιοδο που το έκλεισα το βλογκακι δεν ήμουν και στα καλύτερά μου. Και το καλοκαίρι δεν ήμουν στα καλύτερά μου.

Σιγά σιγά όμως κατά το φθινόπωρο βρήκα τον εαυτό μου, βρήκα τι θέλω και ποια είμαι και αρχισα να πορεύομαι.

Θα τα πω όλα με τη σειρά. ;-)


Σι γιου σουν! :-)

Γαρδένια

Τον τελευταίο καιρό τα πράματα μου πάνε όπως ΔΕ θέλω.

Σήμερα το πρωί μια κυρία μου ανοιξε ένα φως. Μόλις είχα παρκάρει, κατέβηκα και κλείδωσα για να φύγω. Και ακούω μια φωνή:

"Ωραία το πάρκαρες, μια χαρά είσαι. Πάρε αυτό, καλή βδομάδα" και μου πετάει μια γαρδένια.

Και έτσι απλά, μια κυρία που καθόταν στο μπαλκόνι μου δειξε ότι κάπως τα πράγματα θα πάνε καλύτερα. Κάπως θα γίνει αυτό.


Διαφορετικά, αν όλα πηγαίνουν στραβά, θα μετακινήσουμε το νησί....