Χθες απρόσμενα έκλεισε ενας κύκλος περίπου 4 ετών. Μου πήραν το συναδελφάκι μου από δίπλα μου. Είναι λιγα μέτρα μακριά, στην άλλη άκρη του διαδρόμου, αλλά δεν είναι δίπλα μου. Δε μπορούμε να κάνουμε χαβαλέ, να πουμε τα σοβαρά μας, να κάνουμε γκριμάτσες, να ακούσει τη γκρίνια μου.
Στεναχωρήθηκα πολύ γιατί μαζί είχαμε ξεκινήσει παρέα τη διαδρομή αυτή. Πάλι μαζί είμαστε, αλλά δεν είναι το ίδιο πια.
Σνιφ - λυγμ!
Θα κλείσω αισιόδοξα:
Πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας θα ναι! Ποτέ δεν ξέρεις, αλλά το σίγουρο είναι πως τπτ δεν κρατάει για πάντα..
No comments:
Post a Comment