Τρίτη απόγευμα χρειάστηκε να περάσω από το σπίτι του boss μου, για να μου δώσει η γυναίκα του ένα χαρτί. Το σπίτι σε ένα θεόστενο του Παγκρατίου, μόνο αν μένεις εκεί το ξέρεις.
Το ψάχνω στο χάρτη, νομίζω ότι ξέρω κατά που πέφτει και αρχίζω να ψάχνω. Στο μεταξύ μου είχε πει η γυναίκα "Εχω παρκάρει έξω, οποτε μπες και βάλτο στην πυλωτή, είναι μια καινούργια πολυκατοικία, δε τη χάνεις".
Κυριλέ σκέφτομαι εγώ, δε θα κάνω και κύκλους σαν το βλάκα μες στο Παγκράτι.
Με τις χίλιες προσπάθειες στο λόττο τελείως βρίσκω το στενό, αφού είχα οδηγήσει κάνα 10αλεπτο με το φως του αμαξιού ανοιχτό και το ένα μάτι στο δρόμο και το άλλο στο χάρτη (btw, γιατί δε βάζουν ταμπέλες με τις οδούς γμτ, δεν εχουν όλοι πια gps, τεσπα).
Μπαίνω φουριόζα στο στενό, μπουκάρω στην πυλωτή, βρίσκω τη θέση, ΜΠαρκάρω, όμορφα.
Πάω στο κουδούνι, πουθενά το όνομα. ΑΜΑΝ λεω, την έκανα. Βγαίνω και κοιτάω διακριτικά τον αριθμό.... Είχα μπεί 2 πολυκατοικίες πριν.
ΝΤΟΙΝΓΚ!!!!
Κυρία εγώ, ξαναμπαίνω στο αμαξάκι μου, και μπαίνω στην επόμενη (και σωστή) πυλωτή. Ευτυχώς δε με είδε κανεις για να με κράξει. Σκεφτόμουν σκηνικό και προσπαθώ να εξηγήσω στον ιδιοκτήτη της θέσης της λάθος πυλωτής γιατί του φαγα τη θέση.
Και ερωτώ, σε ένα δρόμο που έχει 12 ολα ολα σπίτια, πώς κατάφερα να μπω στη λάθος πυλωτή? Πως έτυχε σε αυτό το στενό να υπάρχουν 2 νέες πολυκατοικίες. Πόσο γκαφατζού είμαι? :-D
11 comments:
Καλά αν εσύ λέγεσαι γκαφατζού τί να πω και εγώ που πάω να πλύνω τα πιάτα στο μπάνιο και να βάλω πλυντήριο στη κουζίνα, το χάνουμε το μυαλό μας πάει...!
Χιχιχι! Είμαστε και οι 2... Παιδιά από τα λίγα! :-))
Ακου να δεις τι μου ετυχε εμενα μια φορα...
Ειμαι με εναν φιλο μου στην Εγνατια και περιμενουμε το λεωφορειο νο.11. Το βλεπουμε, μπαινουμε, και διαπιστωνουμε οτι το λεωφορειο δεν ειναι το 11 αλλα καποιο αλλο, μιας και εκανε αναστροφη στην Αριστοτελους και μας αφησε ακριβως απεναντι...
Αντε εξηγησε το μου τωρα, πως εμεις, 2 ατομα, ΕΙΔΑΜΕ το 11 και μπηκαμε και οι 2 σε αλλο...
Sourotiri, ήταν αυτό που θα θέλατε να δείτε, γι αυτό την πατήσατε! ;-)
Κι εγώ έτσι την πάτησα!
Οχι.Αυτα δεν είναι τίποτα.
Οταν δούλευα σε ένα τουρ. γραφείο στο Χαλάνδρι έκανα ΤΗΝ γκαφάρα μετά απο 16 ώρες δουλειά που παρολίγο να με διώξουν.
Ερχεται ένα ζευγαρι και θέλει εισιτήρια με πλοίο για Χίο.Αρχίζουν να συζητάνε πάνω απο το κεφάλι μου να πάνε Λέσβο.Εβγαλα τα εισιτήρια για Λέσβο.Ευτηχώς το κατάλαβα αμέσως και τα άλλαξα...
Απο τότε δεν άφηνα πελάτη να κάθετε πάνω απο το κεφάλι μου.
Υπάρχουν και χειρότερα... να είσαι σε στενό με άλλα 2 αυτοκίνητα μπροστά και να κάνετε όλοι μαζί κύκλους για πάρκινγκ, εσύ να βλέπεις μια θέση κενή, να γελάς χαιρέκακα ότι τους έφαγες τη θέση, και την ώρα που κλειδώνεις το αυτοκίνητο να συνειδητοποιείς ότι έχεις αράξει μπροστά από πάρκινγκ πολυκατοικίας :-Ρ Καλημέρες :-)
Τασούλα μου, το χειρότερο μου είναι η γκάφα στη δουλειά. Με αυτές δε γελάω, γιατί μου προκαλούν τρομερό άγχος. Κατά τα αλλα όμως ;-)
Μαράκι τελικά όλοι την έχουμε κάνει την πατάτα με το αμάξι! :-)
Καλή εβδομάδα σε όλους!
Θα μπορούσε το πράγμα να πάει και πάρα πέρα, να χτύπαγες ένα άσχετο κουδούνι και να ζήταγες την κυρία Διευθυντοπούλου, να σου λέγανε ότι δεν την ξέρουν, εσύ να επέμενες, να χτύπαγες και το ποδαράκι σου ότι σου την κρύβουν, να τους ΄ξανα-επαιρνες τηλέφωνο ότι κάτω είσαι και δεν υους βλέπεις, να μάθαινες εκ των υστέρων ότι είσαι παρκαρισμένη λάθος και να μάθαιναν και εκείνοι ότι πέρα απο όποια άποψη έχουν για σένα..είσαι και μπουζούκι..Καλώς ήρθες στο κλάμπ!
Οσο για το GPS και που το έβαλα, τι κατάλαβα? Κοντεψα να τρακάρω κανονικά γιατί δεν πρόσεχα μπροστά αλλοιθώριζα και κύτταγα τη κόκκινη βούλα..Ούφ!
Μαρίνα έγραψες με την εξέλιξη της ιστορίας. Στάνταρ θα μπορούσα να το έχω κάνει. Ευτυχώς, γιατί νομίζω έχουν καλή γνώμη για μένα, μη τα χαλάσουμε μετά από τόσο καιρό! :-)
Μια βροχερή μέρα (αυτό νομίζω ότι θα σας ξεπεράσει όλους) είμαι στη Δαβάκη στην Καλλιθέα, κι ακούω έναν κύριο να μου ζητάει να τον πάω λίγο παρακάτω, κανα-δυο τετράγωνα. Ο κύριος ήταν τυφλός, οπότε εγώ σκέφτηκα ότι θα κάνω και την καλή μου πράξη. Τον πήρα λοιπόν αγκαζέ και ξεκινήσαμε.
Ε, στην Καλλιθέα τώρα τα πεζοδρόμια είναι και λίγο στενά. Πολλές φορές φυτεύουν και δέντρα αλλά μέσα στο τσιμέντο ξεραίνονται, τα κόβουν, και μένει ένα κενό τεσσάρων πλακών πεζοδρομίου γεμάτο χώμα, που τις βροχερές μέρες γίνεται αυτό που λέμε "λούμπα".
Κάτι τέτοιο βρέθηκε μπροστά στο δρόμο του δύστυχου ανθρώπου, αφού εγώ ο δικός σου είχα φροντίσει με λοξή κίνηση να αποφύγω την κακοτοπιά.
Όταν άκουσα το "πλαφ" που έκανε το πόδι του στον νερό, γύρισα και του είπα
"εεε, προσέξτε, έχει μια λακούβα!"
Φαντάζομαι ότι από μέσα του θα έλεγε
"Ναι ρε μαλ...σμένο, μήπως θες να σου μαντάρω και τις κάλτσες;"...
2π, νομίζω μετά από αυτό όντως μας ξεπέρασες! Δεν έχω τπτ άλλο να πω! :-) Καλωσήρθες!
Post a Comment