Un historia...

Πάντα του άρεσαν οι ελληνικές ταινίες. Εκείνες οι απερίγραπτες ατάκες του Φωτόπουλου, του Παπαγιαννόπουλου, του Κωνσταντάρα, του Σταυρίδη. Πιο πολύ όμως ξεχώριζε μιας γυναίκας, της Μήτσης Κωνσταντάρα που έλεγε σ'εκεινη την ταινία με τον Κωνσταντάρα που έγινε αρνάκι: "το γλυκό πουλί της νιότης". Πουλι, όπως το λέει η Αμαλία. Πως άλλαξαν οι εποχές! Εφτασε να ταυτίζεται με σουπερ παππούδες και σούπερ γιαγιάδες πια, επειδή πάντοτε είχε ένα τρόπο να αντιμετωπίζει τα πράγματα. Μοναδικό! Έβλεπε και βλέπει πάντα τη θετική πλευρά, χωρίς ποτέ να απορρίπτει της απώλειες. Όποια πίκρα κι αν του έδωσε η ζωή, παρόλο τον καημό που δεν βλέπει συχνά το γιό του, φαίνεται στα μάτια του η περηφάνια. Πάντα καμαρώνει που κατάφερε να κάνει αυτά που ονειρευόταν. "Δούλεψε και δουλεύει σκληρά, δεν τα βρήκε τυχαία", εξηγεί για να μην παρεξηγηθεί. Και όλοι ξέρουν ότι έλεγε αλήθεια. Η ομορφιά της ψυχής αυτού του ανθρώπου αγγίζει όλο τον κόσμο, παιδί ή μεγάλο, όλοι ζητούν καταφύγιο στα απαλά του λόγια, ακόμη κι αν αρθρώνουν σκληρές αλήθειες. Για κείνον μετράει πάντα η διαδρομή, η απόλαυση των πραγμάτων, όσο μικρά και δεδομένα και αν φαίνονται. Η αγάπη, το βλέμμα, το χάδι, η αγκαλιά πάντα περισσεύουν γι αυτόν... Για όλους...

Θέλω να το αφιερώσω αυτό το κείμενο στην Apotinedra, που μου έδωσε αυτή την ευκαιρία να γράψω κάτι τόσο συναισθηματικό (είχα πάρα πολύ καιρό να το κάνω)

και στον αγαπημένο μου πατέρα, που όσο χρόνια να περάσουν, εκείνος είναι πάντα το παράδειγμά μου, το στήριγμά μου και η περηφάνια μου! My heart belongs to daddy :-D

Δίνω την πάσα στη Stavento, στη Magica, στη Μαρίνα, στο Yo!reeka και στη Στέλλα. Οι λέξεις είναι: απαρηγόρητος, ηλιαχτίδα, κρυώνω, κοκκινιστό και αφεντικό.