Πόση βαρβατίλα να αντέξω πια?

Έχω ξαναπεί ότι δουλεύω με μαντράχαλους. Αυτοί δεν είναι άντρες, μάτια μου, είναι μαντράχαλοι. Για να δώσω μια εικόνα:

- 5-6 άντρες (αναλόγως τη μέρα) στο ίδιο γραφείο. Μερικές φορές και πιο πολλοί, αλλά δεν πιάνονται, επειδή δεν έχουν και τόσο θάρρος.

- 3-4 άντρες σε παραδιπλανό γραφείο. Με το ίδιο θάρρος των 5-6.

- Ηλικίες από 25 έως 30.

- Κατάσταση: ένας λογοδοσμένος, ένας προς γάμο και οι υπόλοιποι εργένηδες. Οι σχέσεις δεν πιάνουν, εφόσον είναι μακριά.

Μου έχουν σπάσει τα νεύρα, μόνο αυτό έχω να πω. Θα μου πεις, καλύτερα να έχεις καμιά κάργια που θα σε κουτσομπολεύει, θα κοιτάει συνέχεια τί φοράς, τί τρως, με ποιον μιλάς, με ποιόν δε μιλάς, τί κουβαλάς κάθε τόσο στις σακούλες που μπορεί να έχεις μαζί.

Ναι αλλά και οι άντρες δεν πάνε πίσω. Γκαρίζουν για ό,τι τους καπνίσει. Αθλητικά, για το αμάξι, για τη γκόμενα που βγήκαν χθες (συνήθως παράνομα), για το σώβρακο που φοράνε (το οποίο είναι η νέα σειρά κάποιου παπάρα σχεδιαστή). Και αυτό πρέπει να το μάθουν όλοι στο κτίριο. Και είναι και κουτσομπόληδες, μή νομίζεις. Χειρότεροι καμία φορά και από τις γυναίκες μερικοί

Πλέον δεν υπάρχω μέσα στο γραφείο. Οι καφρίλες σεξουαλικού περιεχομένου για τις γυναίκες που τυχαίνει να περάσουν στο διάδρομο βγαίνουν πλέον αβίαστα και χωρίς καμιά σκέψη.

Παιδιά, κάποιος να μου ξουρίσει το μούυυυυυσι*

*Τζένη Καρέζη, Δεσποινίς Διευθυντής