Άλσος Νέας Σμύρνης

Πνοή ζωής και χαράς. Μια ανάσα μέσα στην πόλη. Απορώ πως έχει διατηρηθεί ένας τέτοιος χώρος και δεν έχει γίνει παρκινγκ, εκκλησια, γήπεδο. Ίσως υπάρχουν κάποιοι λίγοι ανθρωποι ακόμα στην πολιτική ζωή του τόπου.

Κι επειδή δε μου αρέσουν καθόλου τα πολιτικά, θα σας πω για το Άλσος.

Είναι ένας υπέροχος χώρος για τρέξιμο, περπάτημα ή απλά ξέσκασμα από τη βουή της πόλης. Εαν θέλεις παίρνεις την εφημερίδα σου ή το βιβλίο σου και αράζεις πάνω στο γκαζόν, κάτω από ένα δέντρο. Εάν θέλεις πάς το μικρό σου να κάνει ποδήλατο, κούνια και να τρέξει ελεύθερο. Το πολύ να γρατσουνίσει τα γόνατα στο χώμα ή να φάει και λίγο από το πέσιμο!! :) Ε και!!! :) Καλύτερο από το τσιμέντο.

Επίσης έχει θερινό σινεμά, γίνονται συναυλίες και ο χώρος φυλάσσεται και διατηρείται πολύ καλά. Επίσης δεν επιτρέπονται τα σκυλιά. Να πω εδώ ότι αγαπάω πολύ τα σκυλιά και είχα σε όλη μου τη ζωή. Με εκνευρίζουν όμως οι ασυνείδητοι ιδιοκτήτες που δεν σκέφτονται την υγιεινή και αφήνουν αμάζευτα τα περιττώματά τους...

Εκεί πάω όσο πιο συχνά μπορώ, να πάρω μια ανάσα, να ξεφύγω και να γυμναστώ. Αν μένεις κοντά και έχεις χρόνο, αξίζει τον κόπο! Εστω και για πικ-νικ!! :)

Εγώ εσεις εμείς. Αυτοί?

Ποτε αγαπάμε κάποιον? Οταν είναι εκείνος, εμείς, αυτοί?


Η μάλλον όταν είναι όπως θέλουμε εμείς. Κάνει αυτά που περιμένουμε, λεει αυτά που θέλουμε???


Χμμμμ για να σκεφτώ...

Χ-ουμορ

Το χιουμορ παιζει τρελα σημαντικό ρόλο στη ζωή μου, οπως στους περισσοτερους ανθρώπους φαντάζομαι.

Πώς εκνευρίζομαι και χαλιέμαι όμως όταν ακούω διάφορες κακίες/ κατηγορίες/ ειρωνίες να βαφτίζονται "χιούμορ". Το χουμορ που λεω εγώ.


"Ελα βρε πλάκα έκανα!!!" Είναι η κλασική δικαιολογία.

Πως να εξηγήσω ότι άλλο η εξυπνάδα, η ευφυία, η ευστροφία και άλλο η κακια και η ειρωνεία.

Σορρυ, αλλά καν δεν απαντώ.

Τελείως διαφορετικά πράγματα - ΕΥΤΥΧΩΣ!!!!

Καμπάνια για την Επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα και την Επανένωση του Μνημείου

Καμπάνια για την Επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα και την Επανένωση του Μνημείου



Ψηφίστε!!!!!

Ερωτήσεις και ερωτήματα (ή ερωτηματικά?)

Μερικές φορές αισθάνεσαι ότι θέλεις να υπογραμμίσεις όλα αυτά που σου αρέσουν στη ζωή σου. Όλα εκείνα που σε κάνουν να χαμογελάς, να περνάς όμορφα και να αντιμετωπίζεις αισιόδοξα την καθε μέρα που ξεκινά.

Και εκεί που καταλήγω είναι ότι είναι τόσο σημαντικό να έχεις ανθρώπους, να έχεις όμορφα ερεθίσματα, να έχεις ωραίες ασχολίες, να αγαπάς τη δουλειά σου και τελικά καθετί που κάνεις. Να το κάνεις με κέφι, με αγάπη και μεράκι.

Απλά καμιά φορά η καθημερινότητα, οι εξελίξεις και όλες οι δυσοίωνες προβλέψεις για το μελλον της χώρας σε κρατάνε ένα βηματάκι πίσω. Σου κλέβουν ένα κομματάκι από την αισιοδοξία σου.


That's life!

Τα γονίδια

Τα γονίδια του καθενός είναι τα γονίδια του μπαμπά και της μαμάς του και των προγόνων ευρύτερα...

Οι γονείς δε μας δίνουν ομως μόνο το dna μας, τα χαρακτηριστικά του προσώπου και του σωματός μας. Πλάθουν και τα χαρακτηριστικά της ψυχής μας. Πάντα πίστευα στην "προδιάθεση" του χαρακτήρα και της ψυχής. Όμως νομίζω ότι τα ερεθίσματα που έχουμε απο το σπίτι μας συμβάλλουν καθοριστικά στη διαμόρφωση της προδιάθεσης αυτής.

Έχοντας φτάσει αισιως τα 28, έχω κάνει κάποια πράγματα στη ζωή μου και αρχίζω να βλέπω πόσο καλούς γονείς έχω. Πόσο καλά γονιδιάκια έχω, όπως τους λέω χαρακτηριστικά.

Δεν ξέρω πώς να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου προς τους ανθρώπους αυτούς. Δε θα μιλήσω για το πόσο πάλεψαν και πόσα θυσίασαν αυτοί οι άνθρωποι για να φτάσω εδώ που είμαι. Θα πω για την ηθική στήριξη, για την αμέριστη συμπαράσταση, για την αφιδόλευτη αγάπη που μου έχουν δώσει.

Και φτάνοντας στην ηλικία που είμαι έχω διαπιστώσει ότι όλα αυτά δεν είναι καθόλου μα καθόλου δεδομένα. Δεν είναι όλοι οι γονείς έτσι.

Αναμφίβολα οι γονείς κάνουν λάθη. Όταν τα λάθη όμως είναι χωρίς κακή πρόθεση, αλλά από κακή επιλογή, δε μπορείς να τους το κρατήσεις.

Ευχομαι και ελπιζω - αν και οταν - γίνω και εγώ γονίδιο να είμαι καλή, πονετική, να συμπαραστέκομαι και να προστατεύω, αλλά και να αφήνω να ανοίξουν τα φτερά τους, όπως έχουν αφήσει και τα δικά μου γονίδια εμένα.


Γονιδιακια μου σας αγαπάω και σας ευχαριστώ για όλα.

One of these days...

Είναι μερικές μέρες που η αισιοδοξία σε εγκαταλείπει. Ξυπνάς το πρωί και το πρώτο δευτερόλεπτο αρχίζεις να σκέφτεσαι.... Πού είμαι? Τί κάνω? Γιατί βρίσκομαι εδω? Για ποιό λόγο να σηκωθώ απο το κρεβάτι μου? Για ποιο λόγο να κάνω όλα αυτά που κάνω κάθε μέρα?


Μπορώ να αραδιάσω 1.000.000 λόγους που αξίζει τον κόπο να τα κάνω όλα αυτά. Αλλά αυτός ο ένας λόγος που με καίει δε με αφήνει. Και καταλήγω πάλι στο ίδιο συμπέρασμα....


Υπομονή... Υπομονή, με το κεφάλι μου ψηλά και την ψυχή στα πόδια...