Είναι μερικές μέρες που η αισιοδοξία σε εγκαταλείπει. Ξυπνάς το πρωί και το πρώτο δευτερόλεπτο αρχίζεις να σκέφτεσαι.... Πού είμαι? Τί κάνω? Γιατί βρίσκομαι εδω? Για ποιό λόγο να σηκωθώ απο το κρεβάτι μου? Για ποιο λόγο να κάνω όλα αυτά που κάνω κάθε μέρα?
Μπορώ να αραδιάσω 1.000.000 λόγους που αξίζει τον κόπο να τα κάνω όλα αυτά. Αλλά αυτός ο ένας λόγος που με καίει δε με αφήνει. Και καταλήγω πάλι στο ίδιο συμπέρασμα....
Υπομονή... Υπομονή, με το κεφάλι μου ψηλά και την ψυχή στα πόδια...
No comments:
Post a Comment