Το δισάκι μου στον ώμο

Είναι πολλές φορές που στη ζωή μου έχω πει ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο. Από το φανάρι που δεν πρόλαβα να περάσω και γλίτωσα στο τσακ το τρακάρισμα (φτου φτου φτου, μακριά από όλους μας!!!) μέχρι και γεγονότα που όντως ήταν να γίνουν τη στιγμή που έγιναν.

Λόγω δουλειάς (άλλο μεγάλο κεφάλαιο αυτό, θα το αναλύσουμε άλλη στιγμή) πολλές φορές χρειάζεται να κάνω ταξίδια. Τις περισσότερες πέφτουν όλα μαζί και μετά τίποτα. Αυτό το καλοκαίρι λοιπόν υπήρχαν 3 ταξίδια στο τραπέζι. Και ευτυχώς πήγα εγώ, με πολλή μεγάλη χαρά. Αυτά τα ταξίδια θα μου μείνουν αξέχαστα πραγματικά. Ήμουν μόνη μου, με τις σκέψεις μου, με τον εαυτό μου, σε νέα μέρη, με νέο αέρα.

Στο Δουβλίνο αποφάσισα να αφήσω όλες μου τις κακές σκέψεις και τις στεναχώριες εκεί. Τις άφησα απλά εκεί, μόνες τους και έφυγα μόνη για πίσω. Δεν ξέρω αν ήταν τυχαίο αλλά ταλαιπωρήθηκα πολύ να γυρίσω πίσω. Κυριολεκτικά. Πρόβλημα στην πτήση (έχασα την ανταπόκριση), πρόβλημα και στον Αμστερνταμ με τη διαμονή. Αλλά γύρισα! ;-)

Στη Λαπωνία (ναι ναι, τη γνωστή!!!!!) πέρασα από τις καλύτερες μέρες της ζωής μου. Γνώρισα νέο κόσμο με τους οποίους έχουμε κοινή δουλειά και πάνω κατω ίδια ηλικία και έχουμε ακόμα επαφή. Στις 10.09.2008 (10-9-8 σαν αντίστροφη μέτρηση είναι) ήταν η πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό που ένιωσα ελεύθερη, απαλλαγμένη για την ακρίβεια από το κακό. Εκεί, περπατώντας μόνη μου στο δάσος της Λαπωνίας, χαμογέλασα στον εαυτό μου.

Στην Κυανή Ακτή είδα πραγματικά τί σημαίνει να ζεις σε όμορφο τόπο. Επί δυο μέρες με ελάχιστο ύπνο, αλλά πολύ καλή διάθεση, γύρισα με ένα σακίδιο στον ώμο το Μόντε Κάρλο, τη Νίκαια και τις Κάννες και μαγεύτηκα πραγματικά. Εντάξει, δούλεψα κιόλας!!

Υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι κάποια στιγμή θα επιστρέψω και στη Λαπωνία και στην Κυανή Ακτή... Τους το χρωστάω!!!!

Και όταν επέστρεψα........