Eat Oil

Ποσος καιρος περασε παλι!

2010-11-30T03:08:00.000-08:00

Θέλω να γράψω πολλά, όλο σκεφτομαι θέματα και όλο τα ξεχνάω. Σύνηθες φαινόμενο.

Τον τελευταίο καιρό η ζωή μου άλλαξε:

Εχω γούφυυυυ!!! Δλδ εχω σκυλάκι! Ήρθε στα γενέθλια μου, έτσι να μου αλλάξει λίγο την κατάθλιψη που με έπιασε! Είναι ένα μικρό, τσαχπίνικο, ναζιάρικο, σκανταλιάρικο, υπερκινητικό και χαρούμενο γιόρκι (ναι θα μπορούσα να γράφω ώωωωρες για τη ζουζούνα μου).

Τη λατρεύω, δεν ήξερα πως μπορούσα να νιώσω έτσι!! Κι ας είχα και παλιότερα σκυλάκια! :)))

Ερχονται και φωτος! :)

Update: Koyan, ιδου το κοριτσακι μου!!

Α ναι! Τη λένε Ruby!!!!

Μάνα κουράγιο...

2010-07-20T09:09:00.000-07:00

Είναι μερικές φορές που τα φέρνει έτσι η ζωή και δε μπορείς να είσαι κοντά στους ανθρώπους που αγαπάς... Είναι στιγμές σήμερα που έχω σφίξει τόσο πολύ τα δόντια για να μην κλάψω.

Όχι για τη γιαγιά, που έφυγε (πλήρης ημερών και πολύ άρρωστη τις τελευταίες μέρες), αλλά για τη μαμά μου, που δεν είμαι κοντά της.

Μανούλα μου, κουράστηκε πια η γιαγιά, έζησε μια καλή ζωή, ολοκληρώθηκε ως άνθρωπος και ήρθε η ώρα να φύγει. Εκανες ό,τι μπορούσες να σταθείς πλάι της, κουράστηκες και εσύ και τη φρόντισες με τον καλύτερο τρόπο.

Σε αγαπαώ πολύ και θέλω να ηρεμήσεις, να ξεκουραστείς και να είσαι ήσυχη πιά.

Απο-χωρισμός

2010-07-01T02:39:00.000-07:00

Ο ζωντανός αποχωρισμός δεν παλευεται. Σκέψου πως ειναι οταν χωρίζεις ενα μπο-υ-φριεντ.....

Καμια σχέση. Δεν περιμενα να το παρω τοσο βαριά, αλλα μου λειπεις ρε μπρο...

Αλλο η Ευρωπη, αλλο η Ανατολη, κακα τα ψεματα. Στην Ευρώπη πας και για σκ. Ανατολή?

Να είσαι καλά, να περνάς καλά και να φτάσεις ψηλά αυτό θέλω. Το αξιζεις απιστευτα πολυ.

Και ας γκρινιάζω οτι μου λειπεις :)

I love you bro...

Day off

2010-06-18T00:12:00.001-07:00

Θέλω να πάρω ένα day-off μια μέρα. Αλλά να μην έχω τίποτα να κάνω. Απλά να κάνω ό,τι θέλω και όχι όλα αυτά που πρέπει.

Να πάω θάλασσα, να μπανιαριστώ με τις ώρες. Να έχω την κουλούρα μου μαζί και να αράζω στο νεράκι. Και μετά βιβλιαράκι και ήλιος... μμμ.... δύσκολες ώρες, δύσκολοι καιροί.

Να δεις πώς το λένε, πώς το λένε αυτό που θέλω?????

LOST

2010-05-26T00:35:00.000-07:00

Ξενερωσα και εγώ με το τέλος του LOST στην αρχή. Μετά διαβασα τα παρακατω και το ξανασκέφτομαι.

Το σίγουρο είναι ότι θα το ξαναδώ.

http://troktiko.blogspot.com/2010/05/lost_26.html

http://troktiko.blogspot.com/2010/05/lost_7951.html

http://troktiko.blogspot.com/2010/05/lost_3071.html

Home alone

2010-05-20T00:31:00.000-07:00

Αγαπητέ μου (μοναδικέ μου και φανατικέ μου) αναγνώστη Στέλιο,

είναι ωραία να δουλεύεις στο σπίτι. Έχει ησυχία, ακούω δυνατά μουσική και το κυριότερο δε με διακόπτουν τηλεφωνήματα κάθε 5 λεπτά. Μεγάλο πράγμα να ακούς μόνο (???!!!) τα αυτοκίνητα και τα μηχανάκια από το δρόμο.

Πρέπει να κάνω γρήγορα όμως. Έχω να φτιάξω μπιφτεκάκια κοτόπουλο, ρυζάκι και σαλατούλα. Θα πάω το μεσημέρι να φάω με το αγαπημένο μου μωρό. Έχει εφημερία σήμερα όλη μέρα (αλλά όχι όλη τη νυχτα!!!). Θα του κάνω παρεούλα. :)))

Πρέπει επίσης να ρωτήσω το μπαμπά μου τα μυστικά για καλές ντοματούλες, κολοκυθάκια, καρπούζια. Για τις μελιτζάνες ξέρω. Πρέπει να φυτέψεις ένα βασιλικό κοντά τους!!! Τα μυστικά της φύσης. Και να ξέρεις: ποτέ τα κολοκυθάκια κοντά με τα αγγουρια! Και παντα να φοράς παπούτσια, κατι ξέρει ο λαός. :Ρ

Ενας σπουδαίος Έλληνας

2010-05-06T01:38:00.000-07:00

Ένας λαμπρός Έλληνας επιστήμονας, ο Τραινός Γάγος, καθηγητής στο Πανεπιστημίο του Μίσιγκαν των ΗΠΑ , «έφυγε» αναπάντεχα από κοντά μας σε ηλικία 49 ετών. Παιδί βιοπαλαιστών, μεγάλωσε στην Τούμπα της Θεσσαλονίκης και παρά τις δυσκολίες και τις στερήσεις, με το πείσμα και τη θέληση του κατάφερε να εισαχθεί το 1977 στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Το 1984 και ύστερα από ...
δύσκολες εξετάσεις πήρε υποτροφία από το Ίδρυμα Κρατικών Υποτροφιών, για μεταπτυχιακές σπουδές στην παπυρολογία στο Πανεπιστήμιο του Ντάραμ της Αγγλίας. Ολοκλήρωσε τη διδακτορική του διατριβή σε μόλις 3 χρόνια και αμέσως έγινε αποδέκτης πρότασης από το Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν των Ηνωμένων Πολιτειών να αναλάβει ερευνητικό έργο. Το 1990 σε ηλικία 30 ετών κατέλαβε θέση βοηθού καθηγητή και πέντε χρόνια αργότερα θέση καθηγητή στο Τμήμα Κλασσικών Σπουδών του Πανεπιστημίου. Δημιούργησε το σημαντικότερο ψηφιακό αρχείο παπύρων στον κόσμο, ενώ για πάνω από μία δεκαετία ήταν επικεφαλής ερευνών στην Πέτρα της Ιορδανίας. Η αμερικανική ακαδημαϊκή κοινότητα αναγνωρίζοντας το τεράστιο ερευνητικό έργο τον ανέδειξε Πρόεδρο της Εταιρίας Αμερικανών Παπυρολόγων. Στο ενεργητικό του βιβλία, δεκάδες δημοσιεύσεις, άρθρα σε επιστημονικά περιοδικά και συνεντεύξεις. Για το ερευνητικό, ακαδημαϊκό και συγγραφικό του έργο έλαβε πάνω από 30 τιμητικές διακρίσεις και επαίνους. Αυτός ο λαμπρός επιστήμονας, αυτός ο μεγάλος Έλληνας, που τίμησε την Ελλάδα με την 25χρονη παρουσία του στο εξωτερικό έφυγε ξαφνικά από κοντά μας στις 24 Απριλίου στα 49 του χρόνια. Η σωρός του θα μεταφερθεί τις προσεχείς ημέρες στην Ελλάδα και η κηδεία θα γίνει στη Θεσσαλονίκη. Όσοι τον γνωρίσαμε –συνάδελφοι, φοιτητές, φίλοι- δεν θα τον ξεχάσουμε ποτέ.

Πηγή: http://troktiko.blogspot.com/2010/05/blog-post_3362.html

Άλσος Νέας Σμύρνης

2010-04-30T07:40:00.000-07:00

Πνοή ζωής και χαράς. Μια ανάσα μέσα στην πόλη. Απορώ πως έχει διατηρηθεί ένας τέτοιος χώρος και δεν έχει γίνει παρκινγκ, εκκλησια, γήπεδο. Ίσως υπάρχουν κάποιοι λίγοι ανθρωποι ακόμα στην πολιτική ζωή του τόπου.

Κι επειδή δε μου αρέσουν καθόλου τα πολιτικά, θα σας πω για το Άλσος.

Είναι ένας υπέροχος χώρος για τρέξιμο, περπάτημα ή απλά ξέσκασμα από τη βουή της πόλης. Εαν θέλεις παίρνεις την εφημερίδα σου ή το βιβλίο σου και αράζεις πάνω στο γκαζόν, κάτω από ένα δέντρο. Εάν θέλεις πάς το μικρό σου να κάνει ποδήλατο, κούνια και να τρέξει ελεύθερο. Το πολύ να γρατσουνίσει τα γόνατα στο χώμα ή να φάει και λίγο από το πέσιμο!! :) Ε και!!! :) Καλύτερο από το τσιμέντο.

Επίσης έχει θερινό σινεμά, γίνονται συναυλίες και ο χώρος φυλάσσεται και διατηρείται πολύ καλά. Επίσης δεν επιτρέπονται τα σκυλιά. Να πω εδώ ότι αγαπάω πολύ τα σκυλιά και είχα σε όλη μου τη ζωή. Με εκνευρίζουν όμως οι ασυνείδητοι ιδιοκτήτες που δεν σκέφτονται την υγιεινή και αφήνουν αμάζευτα τα περιττώματά τους...

Εκεί πάω όσο πιο συχνά μπορώ, να πάρω μια ανάσα, να ξεφύγω και να γυμναστώ. Αν μένεις κοντά και έχεις χρόνο, αξίζει τον κόπο! Εστω και για πικ-νικ!! :)

Εγώ εσεις εμείς. Αυτοί?

2010-04-23T00:51:00.000-07:00

Ποτε αγαπάμε κάποιον? Οταν είναι εκείνος, εμείς, αυτοί?

Η μάλλον όταν είναι όπως θέλουμε εμείς. Κάνει αυτά που περιμένουμε, λεει αυτά που θέλουμε???

Χμμμμ για να σκεφτώ...

Χ-ουμορ

2010-04-16T07:24:00.000-07:00

Το χιουμορ παιζει τρελα σημαντικό ρόλο στη ζωή μου, οπως στους περισσοτερους ανθρώπους φαντάζομαι.

Πώς εκνευρίζομαι και χαλιέμαι όμως όταν ακούω διάφορες κακίες/ κατηγορίες/ ειρωνίες να βαφτίζονται "χιούμορ". Το χουμορ που λεω εγώ.

"Ελα βρε πλάκα έκανα!!!" Είναι η κλασική δικαιολογία.

Πως να εξηγήσω ότι άλλο η εξυπνάδα, η ευφυία, η ευστροφία και άλλο η κακια και η ειρωνεία.

Σορρυ, αλλά καν δεν απαντώ.

Τελείως διαφορετικά πράγματα - ΕΥΤΥΧΩΣ!!!!

Καμπάνια για την Επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα και την Επανένωση του Μνημείου

2010-04-16T01:57:00.000-07:00

Καμπάνια για την Επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα και την Επανένωση του Μνημείου

Ψηφίστε!!!!!

Ερωτήσεις και ερωτήματα (ή ερωτηματικά?)

2010-04-15T02:14:00.001-07:00

Μερικές φορές αισθάνεσαι ότι θέλεις να υπογραμμίσεις όλα αυτά που σου αρέσουν στη ζωή σου. Όλα εκείνα που σε κάνουν να χαμογελάς, να περνάς όμορφα και να αντιμετωπίζεις αισιόδοξα την καθε μέρα που ξεκινά.

Και εκεί που καταλήγω είναι ότι είναι τόσο σημαντικό να έχεις ανθρώπους, να έχεις όμορφα ερεθίσματα, να έχεις ωραίες ασχολίες, να αγαπάς τη δουλειά σου και τελικά καθετί που κάνεις. Να το κάνεις με κέφι, με αγάπη και μεράκι.

Απλά καμιά φορά η καθημερινότητα, οι εξελίξεις και όλες οι δυσοίωνες προβλέψεις για το μελλον της χώρας σε κρατάνε ένα βηματάκι πίσω. Σου κλέβουν ένα κομματάκι από την αισιοδοξία σου.

That's life!

Τα γονίδια

2009-11-27T00:46:00.001-08:00

Τα γονίδια του καθενός είναι τα γονίδια του μπαμπά και της μαμάς του και των προγόνων ευρύτερα...

Οι γονείς δε μας δίνουν ομως μόνο το dna μας, τα χαρακτηριστικά του προσώπου και του σωματός μας. Πλάθουν και τα χαρακτηριστικά της ψυχής μας. Πάντα πίστευα στην "προδιάθεση" του χαρακτήρα και της ψυχής. Όμως νομίζω ότι τα ερεθίσματα που έχουμε απο το σπίτι μας συμβάλλουν καθοριστικά στη διαμόρφωση της προδιάθεσης αυτής.

Έχοντας φτάσει αισιως τα 28, έχω κάνει κάποια πράγματα στη ζωή μου και αρχίζω να βλέπω πόσο καλούς γονείς έχω. Πόσο καλά γονιδιάκια έχω, όπως τους λέω χαρακτηριστικά.

Δεν ξέρω πώς να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου προς τους ανθρώπους αυτούς. Δε θα μιλήσω για το πόσο πάλεψαν και πόσα θυσίασαν αυτοί οι άνθρωποι για να φτάσω εδώ που είμαι. Θα πω για την ηθική στήριξη, για την αμέριστη συμπαράσταση, για την αφιδόλευτη αγάπη που μου έχουν δώσει.

Και φτάνοντας στην ηλικία που είμαι έχω διαπιστώσει ότι όλα αυτά δεν είναι καθόλου μα καθόλου δεδομένα. Δεν είναι όλοι οι γονείς έτσι.

Αναμφίβολα οι γονείς κάνουν λάθη. Όταν τα λάθη όμως είναι χωρίς κακή πρόθεση, αλλά από κακή επιλογή, δε μπορείς να τους το κρατήσεις.

Ευχομαι και ελπιζω - αν και οταν - γίνω και εγώ γονίδιο να είμαι καλή, πονετική, να συμπαραστέκομαι και να προστατεύω, αλλά και να αφήνω να ανοίξουν τα φτερά τους, όπως έχουν αφήσει και τα δικά μου γονίδια εμένα.

Γονιδιακια μου σας αγαπάω και σας ευχαριστώ για όλα.

One of these days...

2009-07-15T00:41:00.000-07:00

Είναι μερικές μέρες που η αισιοδοξία σε εγκαταλείπει. Ξυπνάς το πρωί και το πρώτο δευτερόλεπτο αρχίζεις να σκέφτεσαι.... Πού είμαι? Τί κάνω? Γιατί βρίσκομαι εδω? Για ποιό λόγο να σηκωθώ απο το κρεβάτι μου? Για ποιο λόγο να κάνω όλα αυτά που κάνω κάθε μέρα?

Μπορώ να αραδιάσω 1.000.000 λόγους που αξίζει τον κόπο να τα κάνω όλα αυτά. Αλλά αυτός ο ένας λόγος που με καίει δε με αφήνει. Και καταλήγω πάλι στο ίδιο συμπέρασμα....

Υπομονή... Υπομονή, με το κεφάλι μου ψηλά και την ψυχή στα πόδια...

?

2009-07-10T03:23:00.000-07:00

Εχετε παρατηρήσει ότι το αγγλικό ερωτηματικό είναι μισή καρδιά?

5 χρονια, 8 μήνες και 24 μέρες

2009-06-26T06:09:00.000-07:00

Μια διαδικασία που ξεκίνησε πιο πολύ ως παιχνίδι, για να μη φύγω αμέσως απο το Πανεπιστήμιο και βγω στην αγορά εργασίας.

Μια διαδικασία που με έμαθε πολλά, μου χάρισε ταξίδια, γνωριμίες, επιτυχίες, αποτυχίες και στενοχώριες, πίκρες αλλά και πολλές χαρές.

Με αποκορύφωμα την Τετάρτη, όπου παρουσίασα επιτέλους αυτή τη δουλειά, μετά από έναν ολόκληρο χειμώνα που αφησα τα πάντα στην ακρη για να την ολοκληρώσω. Όμως άξιζε 1.000 φορές ο κόπος, άξιζαν όλα όσα έκανα, μόνο και μόνο γι αυτό το αίσθημα της δικαίωσης.

Τα κατάφερα λοιπόν!!!

Και χθες το πρωι, μόλις πήγα να γράψω το πρώτο μου μαιλ, κατάλαβα ότι επρεπε να διορθώσω κάτι στην υπογραφή μου.

Έσβησα το "PhD Candidate" και έγραψα με περηφάνια "Dr" ;-)

Το δισάκι μου στον ώμο

2009-03-25T13:29:00.000-07:00

Είναι πολλές φορές που στη ζωή μου έχω πει ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο. Από το φανάρι που δεν πρόλαβα να περάσω και γλίτωσα στο τσακ το τρακάρισμα (φτου φτου φτου, μακριά από όλους μας!!!) μέχρι και γεγονότα που όντως ήταν να γίνουν τη στιγμή που έγιναν.

Λόγω δουλειάς (άλλο μεγάλο κεφάλαιο αυτό, θα το αναλύσουμε άλλη στιγμή) πολλές φορές χρειάζεται να κάνω ταξίδια. Τις περισσότερες πέφτουν όλα μαζί και μετά τίποτα. Αυτό το καλοκαίρι λοιπόν υπήρχαν 3 ταξίδια στο τραπέζι. Και ευτυχώς πήγα εγώ, με πολλή μεγάλη χαρά. Αυτά τα ταξίδια θα μου μείνουν αξέχαστα πραγματικά. Ήμουν μόνη μου, με τις σκέψεις μου, με τον εαυτό μου, σε νέα μέρη, με νέο αέρα.

Στο Δουβλίνο αποφάσισα να αφήσω όλες μου τις κακές σκέψεις και τις στεναχώριες εκεί. Τις άφησα απλά εκεί, μόνες τους και έφυγα μόνη για πίσω. Δεν ξέρω αν ήταν τυχαίο αλλά ταλαιπωρήθηκα πολύ να γυρίσω πίσω. Κυριολεκτικά. Πρόβλημα στην πτήση (έχασα την ανταπόκριση), πρόβλημα και στον Αμστερνταμ με τη διαμονή. Αλλά γύρισα! ;-)

Στη Λαπωνία (ναι ναι, τη γνωστή!!!!!) πέρασα από τις καλύτερες μέρες της ζωής μου. Γνώρισα νέο κόσμο με τους οποίους έχουμε κοινή δουλειά και πάνω κατω ίδια ηλικία και έχουμε ακόμα επαφή. Στις 10.09.2008 (10-9-8 σαν αντίστροφη μέτρηση είναι) ήταν η πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό που ένιωσα ελεύθερη, απαλλαγμένη για την ακρίβεια από το κακό. Εκεί, περπατώντας μόνη μου στο δάσος της Λαπωνίας, χαμογέλασα στον εαυτό μου.

Στην Κυανή Ακτή είδα πραγματικά τί σημαίνει να ζεις σε όμορφο τόπο. Επί δυο μέρες με ελάχιστο ύπνο, αλλά πολύ καλή διάθεση, γύρισα με ένα σακίδιο στον ώμο το Μόντε Κάρλο, τη Νίκαια και τις Κάννες και μαγεύτηκα πραγματικά. Εντάξει, δούλεψα κιόλας!!

Υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι κάποια στιγμή θα επιστρέψω και στη Λαπωνία και στην Κυανή Ακτή... Τους το χρωστάω!!!!

Και όταν επέστρεψα........

It's good to be home....

2009-03-06T00:08:00.000-08:00

Μια μικρή παρένθεση κάνω, για να πω πόσο πολύ έχω χαρεί που επέστρεψα και σας βρήκα εδώ. Νιώθω σα να πήγα σπίτι, να έβγαλα τα παπούτσια στην εξώπορτα και να κάθησα στο χαλί, μπροστά στο αναμμένο τζάκι. Και γύρω εσείς, να περιμένετε να δείτε που χάθηκα τόσο καιρό.

Παρέα μας ένα μυρωδάτο κόκκινο κρασί. Το μεζέ τον βάζω εγώ!! ;-) (αν και είμαι πααααρα πολύ ερασιτέχνις σε σχέση με όλους εσάς!) Τσιν-τσιν, στην υγειά μας, να ειμαστε καλά!

Με σιγκινήσατε.

Σνιφ σνιφ.

If life seems jolly rotten, there's something you've forgotten! And that's to laugh and smile and dance and sing

2009-03-04T00:32:00.000-08:00

Ναι ναι, μερικες φορές η ζωή μοιάζει jolly rotten. Εκεί που όλα μοιάζουν χάλια, που όλα τα βλέπεις μαύρα. Είχα μια καθημερινότητα που με πλάκωνε, που με πίεζε και μου θύμιζε όλους τους λόγους για τους οποίους πονούσα.

Το περίεργο όμως είναι ότι δεν είχα ξεσπάσματα.

Μισό να τα πάρω από την αρχή.

Το Μάιο χώρισα. Ήμουν με εκείνον το φαντάρο για 5 χρόνια. Ζήσαμε, περάσαμε πολλά, με αποκορύφωμα το φανταρικό. Σιγά τα ωά βέβαια, άλλοι περνάνε 3 φορές πιο δύσκολα πράγματα. Με το συγκεκριμένο άνθρωπο ακόμα και τα εύκολα γίνονταν δύσκολα. Και μια ωραία πρωία απλά δεν άντεχε-είπε.

Βασικά εκείνο που με πλήγωσε δεν ήταν ότι χωρίσαμε. Μέσα μου βαθιά ήξερα ότι ήταν για το καλό μου. Ήταν η απαίσια συμπεριφορά του προς εμένα. Μου φέρθηκε απαράδεκτα, είπε και έκανε πολλά, τα περισσότερα από τα οποία δεν τολμάω καν να τα ξεστομίσω...

Στεναχωρήθηκα πολύ, είχα να αντιμετωπίσω πρώτα την πάλη με τον εαυτό μου και έπειτα ένα σωρό αδιάκριτα βλέμματα, έτοιμα να κάνουν κουτσομπολιά και να πετάξουν μπηχτές.

Δεν ήταν ό,τι καλύτερο, ομολογώ. Δαγκωνόμουν, παρακαλούσα να περνάνε οι μέρες και να έρχονται τα σκ. Έφευγα για να ξεφύγω. Ήμουν σε μια κατάσταση καταστολής μάλλον.

Σκέψεις, στεναχώρια, θυμός και όλα αυτά μαζί και συνεχόμενα.

Πάει καιρός

2009-03-03T06:17:00.000-08:00

Έχω να γραψω από πέρυσι... Κάποιοι φίλοι αναρωτιούνταν για ποιο λόγο. Δεν ξέρω γιατί. Εκείνη την περιοδο που το έκλεισα το βλογκακι δεν ήμουν και στα καλύτερά μου. Και το καλοκαίρι δεν ήμουν στα καλύτερά μου.

Σιγά σιγά όμως κατά το φθινόπωρο βρήκα τον εαυτό μου, βρήκα τι θέλω και ποια είμαι και αρχισα να πορεύομαι.

Θα τα πω όλα με τη σειρά. ;-)

Σι γιου σουν! :-)

Γαρδένια

2008-06-01T23:52:00.000-07:00

Τον τελευταίο καιρό τα πράματα μου πάνε όπως ΔΕ θέλω.

Σήμερα το πρωί μια κυρία μου ανοιξε ένα φως. Μόλις είχα παρκάρει, κατέβηκα και κλείδωσα για να φύγω. Και ακούω μια φωνή:

"Ωραία το πάρκαρες, μια χαρά είσαι. Πάρε αυτό, καλή βδομάδα" και μου πετάει μια γαρδένια.

Και έτσι απλά, μια κυρία που καθόταν στο μπαλκόνι μου δειξε ότι κάπως τα πράγματα θα πάνε καλύτερα. Κάπως θα γίνει αυτό.

Διαφορετικά, αν όλα πηγαίνουν στραβά, θα μετακινήσουμε το νησί....

Χρονια Πολλα!

2008-05-22T00:18:00.000-07:00

Οι τρεις πρώτες μέρες τις βδομάδας ήταν 6 εργάσιμες για μένα. Ναι ναι, ο όγκος και οι ρυθμοί της δουλειάς ήταν σε διπλάσιο βαθμό. Επίσης ήμουν ΟΛΗ μέρα δίπλα δίπλα με το αφεντικό και κάναμε παρέα τη δουλειά. Η αλήθεια είναι ότι αν δεν είχε κάτσει έτσι η φάση, η δουλειά αυτή δε θα έβγαινε ούτε σε μια βδομάδα, οποτε κάθε εμπόδιο για καλό! :-) Ελπιζω και το μπιγκ μπος να πει καλά λόγια γιατί δε θα την παλέψω διαφορετικά.

Πάνω στον πανικό ελάχιστα πρόλαβα να μιλήσω με τους εορτάζοντες χθες. Με τον αδερφούλη μου, την καλή μου τη θεία/ δεύτερη μαμά μου, τον κουμπαρούλη μου και όλο μου το σόι που γιόρταζε χθες.

Όλα τα λεφτά ήταν ο διάλογος με τον κουμπαρούλη, όπου είχε την ανιψάρα δίπλα του και έπαιζαν και της έλεγε "Η νόνα είναι στο τηλέφωνο, η νονά" και η μπεμπάρα έβγαζε κραυγούλες και την άκουγα. Και κλάμα η κυρία!

Χρόνια πολλά και ευτυχισμένα σε όλους τους εορτάζοντες και όλες τις εορτάζουσες! ;-)

Πόση βαρβατίλα να αντέξω πια?

2008-05-14T03:48:00.000-07:00

Έχω ξαναπεί ότι δουλεύω με μαντράχαλους. Αυτοί δεν είναι άντρες, μάτια μου, είναι μαντράχαλοι. Για να δώσω μια εικόνα:

- 5-6 άντρες (αναλόγως τη μέρα) στο ίδιο γραφείο. Μερικές φορές και πιο πολλοί, αλλά δεν πιάνονται, επειδή δεν έχουν και τόσο θάρρος.

- 3-4 άντρες σε παραδιπλανό γραφείο. Με το ίδιο θάρρος των 5-6.

- Ηλικίες από 25 έως 30.

- Κατάσταση: ένας λογοδοσμένος, ένας προς γάμο και οι υπόλοιποι εργένηδες. Οι σχέσεις δεν πιάνουν, εφόσον είναι μακριά.

Μου έχουν σπάσει τα νεύρα, μόνο αυτό έχω να πω. Θα μου πεις, καλύτερα να έχεις καμιά κάργια που θα σε κουτσομπολεύει, θα κοιτάει συνέχεια τί φοράς, τί τρως, με ποιον μιλάς, με ποιόν δε μιλάς, τί κουβαλάς κάθε τόσο στις σακούλες που μπορεί να έχεις μαζί.

Ναι αλλά και οι άντρες δεν πάνε πίσω. Γκαρίζουν για ό,τι τους καπνίσει. Αθλητικά, για το αμάξι, για τη γκόμενα που βγήκαν χθες (συνήθως παράνομα), για το σώβρακο που φοράνε (το οποίο είναι η νέα σειρά κάποιου παπάρα σχεδιαστή). Και αυτό πρέπει να το μάθουν όλοι στο κτίριο. Και είναι και κουτσομπόληδες, μή νομίζεις. Χειρότεροι καμία φορά και από τις γυναίκες μερικοί

Πλέον δεν υπάρχω μέσα στο γραφείο. Οι καφρίλες σεξουαλικού περιεχομένου για τις γυναίκες που τυχαίνει να περάσουν στο διάδρομο βγαίνουν πλέον αβίαστα και χωρίς καμιά σκέψη.

Παιδιά, κάποιος να μου ξουρίσει το μούυυυυυσι*

*Τζένη Καρέζη, Δεσποινίς Διευθυντής

Λάθη...

2008-05-13T16:43:00.000-07:00

Πολλές φορές στην καθομιλουμένη κάνουμε διάφορα λάθη, επειδή απλά έτσι μάθαμε να τα λέμε. Άλλωστε δεν είναι δυνατόν να ανατρέχουμε στο λεξικό για κάθε μας φράση.

Μερικά από αυτά είναι:

- Αποθανατίζω. Το σωστό είναι απΑθανατίζω. Από+ αθάνατος, δηλαδή κάνω κάτι αθάνατο
- το Ν. Το Ν μπαίνει στο τέλος των άρθρων μόνο όταν έπεται λέξη από κ-π-τ ή από φωνήεν. Δηλαδή το τηΝ δίκη είναι λάθος.
- τα αι και ε. Ο κανόνας που μάθαμε στην τρίτη δημοτικού είναι μαι, σαι, ται και νται. Δηλαδή ετοιμάζομαι, ετοιμάζεσαι, ετοιμάζεται, ετοιμάζονται. Ετοιμαζόμαστε και ετοιμάζεστε.
- Ανταπεξέρχομαι. Το σωστό είναι αντΕπεξέρχομαι. Αντι+επι+έρχομαι=αντεπεξέρχομαι
-μύνημα. Αυτό μου γυρίζει τα μάτια, δεν ξέρω γιατί. Ένας εύκολος τρόπος για να το θυμόμαστε είναι ότι προέρχεται από το μηνύω, άρα μήνυμα. Να γράφεται μυνήω είναι κομμάτι δύσκολο, οπότε το κόλπο αυτό πιάνει.

UPDATE
- Κηνύγι. Jesus! (συγνώμη, παρασύρθηκα!) Είναι το ακριβώς αντίθετο από το μήνυμα. Από το κυνηγάω. Το σωστό βέβαια είναι κυνήγι.*
- Πιο περισσότερο, πιο καλύτερο. Ο συγκριτικός βαθμός γίνεται με δυο τρόπους. Περιφραστικά ή μονολεκτικά. ΟΧΙ ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΟ ΜΑΖΙ! Δηλαδή λέμε: περισσότερο ή πιο πολύ, καλύτερο ή πιο καλό.
- Σφίγγα, σφήκα. Η σφήκα είναι εκείνο το πλασματάκι που σου χαλάει το μπάνιο στη θάλασσα, τη βόλτα στο πευκοδάσος κλπ. Για τη σφίγγα και το ποιόν της μπορείς να μάθεις εδώ και εδώ *

*Ευγενική χορηγία από τη συντρόφισσα Stavento. Δες στα λινκς περί τίνος κουμασίου πρόκειται! Χαχαχα!!!! :-Ρ

Πόσο φυτό είμαι? :-D Αν ξέρετε και άλλα πείτε τα να τα συμπληρώσω!

Επίσης αν κάνω κανένα ορθογραφικό πείτε το ε! Ουδείς Άσφαλτος!!!

Εσύ τί έκλεψες σήμερα?

2008-05-11T09:24:00.000-07:00

Την Παρασκευή το βράδυ είχα λίγη ώρα γυρίσει από χορό. Έπαιζα με το σκυλάκι των γονιών μου και αποφάσισα να μπω για ντους γιατί είχα ραντεβού για σινεμά. Μόλις βγήκα από το ντους, επέστρεψε και ο αδερφός μου από την προπόνησή του... Στα λίγα δευτερόλεπτα που προλάβαμε να πιάσουμε κουβέντα έξω από το μπάνιο, ακούσαμε εκκωφαντικό θόρυβο από κάποιον από τους πάνω ορόφους. Αλλά όταν λέμε εκκωφαντικό, εννοούμε εκκωφαντικότατο (νέα λέξη αυτή), να νομίζεις ότι θα πέσει το ταβάνι να σε πλακώσει από την ένταση.

Κοιταζόμαστε με τον μπρο, λέμε τι συμβαίνει? Να πλακώνεται τόσο πολύ η οικογένεια που μένει στον τέταρτο, δύσκολο. Έχουν μαλώσει κατά καιρούς, αλλά όχι τόσο έντονα, όπως τέλος πάντων πλακώνονται οι οικογένειες.

Του λέω, κλέφτες, βρήκαν κλέφτες. Αντε ρε, μου λέει, αποκλείεται. Κι όμως, γύρισαν οι άνθρωποι, μάλιστα μπήκαν μαζί με τον αδερφό μου στην είσοδο, αλλά εμείς συνήθως ανεβαίνουμε από τις σκάλες, και βρήκαν όχι μόνο την πόρτα τους παραβιασμένη, αλλά και τους κλέφτες μέσα στο σπίτι. Όσο οι φωνές συνεχίζονταν κατέβηκαν οι κλέφτες τρέχοντας από τις σκάλες, έσπρωξαν τους διαχειριστές που τους ρώτησαν τί έγινε ρε παιδιά και πήγαν να βγουν έξω. Είχαν όμως οι άνθρωποι κλειδώσει την εξώπορτα και έτσι η πόρτα δεν άνοιγε. Για καλή τους τύχη η πόρτα μας είναι τζαμένια και έσπασαν το κάτω μέρος της και διέφυγαν... Είναι το ακριβώς αντίθετο του «Ο Θεός αγαπάει τον κλέφτη, αλλά αγαπάει και τον νοικοκύρη»... Ο «μικρός» κλέφτης είχε βάλει και τα κλάματα μάλιστα, ο «μεγάλος» ήταν πιο ψύχραιμος, παρόλα αυτά κόπηκε στα σπασμένα τζάμια βγαίνοντας και διέφυγε και αυτός.

Περιττό να πω ότι όλοι στην πολυκατοικία έχουμε σοκαριστεί. Δυο βράδια τώρα έχω κοιμηθεί μετά από τρελή πάλη με τον εαυτό μου και ασκήσεις θάρρους. Σκέφτομαι την οικογένεια αυτή, όχι τα υλικά που έχασαν – ήταν κάποια μετρητά και μια ψηφιακή – αλλά τα πιτσιρίκια τους που ήρθαν πρόσωπο με πρόσωπο με αυτούς τους αλήτες. Πώς θα μπορούν να κοιμηθούν, να ηρεμήσουν, να νιώσουν ασφαλή μέσα στο ίδιο τους το σπίτι?

Δε θέλω να υπερβάλω, αλλά όπως έχει γίνει η κατάσταση πρέπει να προσέχουμε πολύ. Κλειδώνετε το σπίτι σας, την πόρτα της ταράτσας σας, τις ασφάλειες του αυτοκινήτου όταν μπαίνετε μέσα. Τα υλικά ξαναγίνονται, οι άνθρωποι όχι.

Daniel-san

2008-05-07T05:26:00.000-07:00

Πόσες φορές έχετε ακούσει τη φράση αυτή στο έργο "Karate Kid"? Εγώ πολλες και σήμερα έτυχε να το ξανακούσω (όχι στο έργο, σε άλλη φάση) και αναρωτήθηκα τί στο καλό σημαίνει πια αυτό το -san?

To googlισα λοιπόν και μου βγήκε το πολύ ωραίο κ επεξηγηματικό site που μπορείς να ρωτήσεις ό,τι θέλεις.

Ιδού η κατατοπιστική απάντηση της narkno9

-san: It's like Mr. or Ms. It's used for adults and older girls.

-chan: Used for small children and between close female friends.

-kun: For boys and for inferiors. (For instance, your boss might call you a -kun, whether you're male or female.)

-sama: For superiors (like your boss, or someone to whom you want to show respect).

Ωραίο έ?

Πηγή: http://answers.yahoo.com/question/index?qid=1006020106891

Πηγή της πηγής: http://answers.yahoo.com

Ηρθε και πέρασε η Πασχαλιά

2008-04-30T01:10:00.000-07:00

ελπίζω να πήγατε, να γυρίσατε, να περάσατε ωραία και να ξεκουραστήκατε. :-) Επάνοδος τώρα και τσιμουδιά. Εγώ πήγα, γύρισα, περασα ωραία και ξεκουράστηκα. Τώρα έχω να αντιμετωπίσω τα κατεβατα μαιλ που μου έστειλε ο αφεντικούλης με το που αντελήφθη ότι γύρισα.

Πάσχα στο χωριό το λοιπόν και το αγαπημένο μου κομμάτι είναι το ταξίδι. Το πήγαινε και το έλα. Όπου οδηγώ μόνη μου, ακούω αγαπημένα τραγουδάκια και τα λέω με τα μέσα μου. Επίσης γέλιο έριξα με τα σκυλάκια μου, τα ζούπηξα, τα χάιδεψα και μάλωνα το ένα το μικρό που θέλει εκπαίδευση ακόμα. Γιατί η μεγάλη μας, το καμάρι μας, είναι άνθρωπος πλέον, όχι σκύλος. Η Τζίνα, το τζιτζίκι, η τζιτζικούλα, το τζί μας. Το μικρό θέατρο, η Μιλού, το μήλο, το φιρίκι θέλει ακόμα να μάθει πολλά, αλλά οι γονείς την έχουν καλο-κακομάθει και τη βλέπω να μας καβαλάει όλους! Το θερίο! :-D

Το μικρό μπεμπάκι έχει μεγαλώσει πολύ, ελέγχει το σωματάκι της καλύτερα, κάνει ματακια και ναζάκια και ρίχνει απίστευτα χαμόγελα. Δυστυχώς δεν την χόρτασα πολύ λογω αρρώστιας και πολλών υποχρεσεων, αλλα επιφυλάσσομαι για τα σκ που θα έρθουν.

Το φαΐ ήταν ΠΟΛΥ! Ήταν 1+ κιλό στη ζυγαριά. Το καταευχαριστήθηκα όμως. Ο ύπνος το ίδιο 11+ ώρες τη μέρα. Το χρειαζόμουν πολύ!

Από σήμερα πίσω στην καθημερινότητα, η οποία μου έλειψε πολύ. Με τα καλά της και τα κακά της.

Και εις άλλα με υγεία! ;-)

Η κυρία Ε.

2008-04-14T12:25:00.000-07:00

Η κυρία Ε. και ο κύριος Μ. είναι αγαπημένοι μου γείτονες, είναι μαζί καμιά 60αριά χρόνια, μένουν στον όροφο κάτω από εμένα και είναι οι πρώτοι που γνώρισα όταν ήρθα εδώ. Είναι καλόκαρδοι και έχουν παιδιά, ανίψια και πολλά πολλά εγγονια. Κάθε φορά που κάτι μας χαλάει στην πολυκατοικία κάποιο εγγονι ή ανίψι τους έρχεται άμεσα και το φτιάχνει - να ναι καλά τα παιδιά!

Την προηγούμενη βδομάδα ανέβαινα τις σκάλες και πέτυχα τον κύριο Μ. να βγαίνει. Έλα εδώ κοπελούδα μου λέει να σου δώσω 2 κομμάτια σπανακόπιτα, τώρα τα βγάλαμε από το φούρνο. Αντιστέκεσαι σε τέτοιο φίλεμα? ΠΟΤΕ!!!!

Σήμερα εδέησα να τους κατεβάσω το πιατάκι κατεβαίνοντας και για να μη το δώσω άδειο και επειδή δεν είχα και τίποτα να το γεμίσω, πήρα ένα βαζάκι μαρμελάδα βερύκοκο που είχα φτιάξει πριν καμιά 15αριά μέρες.

Τοκ-τοκ χτυπάω την πορτούλα τους.

ΕΓΩ: Κυρία Ε. σας έφερα το πιάτο σας, η σπανακόπιτα ήταν τέλεια, απόλυτα μαμαδίσια! Σας έφερα και ένα βαζάκι μαρμελάδα βερύκοκο που έφτιαξα εγώ
ΚΥΡΙΑ Ε.: Βρε τί πήγες και έκανες! Δεν παλεύεσαι!!!!!

Εαρινή Ισημερία Baby!

2008-03-21T00:48:00.000-07:00

Επίσημα αρχίζει σήμερα η Άνοιξη!!! Καλή Άνοιξη να έχουμε!!!!!

Από αύριο αρχίζει και μεγαλώνει η μέρα, νομίζω μάλιστα ότι το άλλο σκ αλλάζει και η ώρα!

Άντε, να ανέβουμε και λίγο γιατί τον τελευταίο καιρό με παραέπηξε ο χειμώνας....

"Θα ναι σα να μπαίνει η Άνοιξη!!!!"

μπεμπάρα μου!!!

2008-03-18T03:08:00.000-07:00

Πως μπορεί ενα τόσο μικρό, γλυκό πλασματάκι να σου φτιάχνει τη διάθεση? Να σε κάνει να τα ξεχνας όλα, να θέλεις να την κοιτάς, να τη φροντίζεις, να παίζεις μαζί της.

Ομολογώ ότι όταν άρχισε να κλαίει τα έχασα. Ψύχραιμη η μαμα της (η ξαδέρφη-κουμπάρα μου ντε!) την πήρε στην αγκαλιά της και απεφάνθη "Πονάει το εντεράκι της". Εκανε τα μαγικά της και ησύχασε η μικρή μου πριγκήπισσα.

Φεύγοντας την προειδοποίησα: Μη με ξεχάσεις μικρό μου ανηψούδι, το Πάσχα πάλι εδώ θα μαι θα σε κανακεύω!

Μικρο, γλυκό μωρό μου έχεις λείψει κιόλας!

ΥΓ: ναι, ναι, η μαμά της άλλαζε μια πάνα σε μένα και μια στην κόρη της! :-D

Ρίξε το Βάρος στο Παιδί

2008-03-12T05:24:00.000-07:00

Αυτές τις μέρες διαβάζω για την καμπάνια που ξεκίνησε το Υπουργεί Παιδείας σχετικά με την παιδική Παχυσαρκία, η οποία αυξάνεται δραματικά μέρα με τη μέρα. Δείτε τα σχετικά άρθρα εδώ και εδώ. Είναι ΠΑΡΑ πολύ σημαντικό να προσέξουμε τα παιδιά!!

Επίσης, μαθαίνω για τα τους μύθους και τις αλήθειες για τα όσπρια και πόσο σημαντικά είναι για τη διατροφή μας. Το σχετικό άρθρο βρίσκεται εδώ.

Πρέπει να προσέχουμε τι τρώμε, αρκεί να το βάλουμε στο μυαλό και το πρόγραμμά μας.

Τέλος και το δεύτερο μέρος

2008-03-07T00:29:00.000-08:00

Μ'αυτά και μ'αυτά τέλος και το δεύτερο μέρος του στρατού. Σήμερα το πρωί κατέφθασε ο φανταρος με όλο τον εξοπλισμό από το όμορφο νησί της Ρόδου. Ετσι έκλεισε και ο δεύτερος κύκλος του στρατού. Πάμε για τον τρίτο, πέντε μήνες έμειναν ακόμα. Αλλά το λούκι της "μέρας της Μαρμότας" πέρασε. Ξουτ ξουτ.

Επίσης, έχω αποδεικτικά στοιχεία ότι είμαι καλύτερα. Οι αρχικές εξετάσεις δείχναν λοίμωξη. Όποιος έχει δει House MD ξέρει ότι υπάρχουν πάαααααρα πολλές λοιμώξεις, τις περισσότερες φορές σου περνάει χωρίς να μάθεις ποτέ τι είχες. Τα θετικά που μου έμειναν από την ιστορία αυτή είναι η γνωριμία έναν πολύ καλό και "ανθρώπινο" γιατρό, έτοιμο να ακούσει το πρόβλημα και να βρει μια σωστή λύση και μια συμφέρουσα απαγόρευση για γλυκά και λιπαρά. Είναι συμφέρουσα γιατί φρενάρουν πολύ καλα τις λιγουρες και σου χτυπούν τα καμπανάκια "Αν το φας θα πονάς!!!!" Όχι κι άσχημα εν όψει καλοκαιριού. ;-)

Λιγουρεύομαι τα χουζούρια του τριημέρου, τους καφέδες και φυσικά τη Δευτεριάτικη μάσα!!!!

2008-03-04T03:58:00.000-08:00

Σήμερα λέω να πάω για πικ νικ! Ωραία μέρα έτσι?
Φωτο από εδω

Post

2008-02-29T06:45:00.000-08:00

Έτσι, λόγω της ημέρας θέλω να γράψω κάτι για να υπάρχει. 29 Φεβρουαρίου σήμερα!!!!

Σε τέσσερα χρόνια πάλι! ;-)

Η μαύρη πείνα πέρασε, η μαύρη πείνα πάει

2008-02-28T02:56:00.000-08:00

Ναι επιτέλους μετά απο 3 βδομάδες στομαχόπονου είμαι καλά και δεν πονάω. Να είναι καλά ο γιατρός - καταπληκτικός, παρόλο που είναι του ταμείου μου και δεν τον πληρώνω εγώ, άμεσα τουλάχιστον - που με καθησύχασε, μου μίλησε ανθρώπινα και μου έγραψε εξετάσεις. Με τις εξετάσεις βέβαια ανακάλυψα ότι έχω πέτρα στο νεφρό, αλλά τί να γίνει, θα πίνω νεράκι και θα πέσει. Κατά τα άλλα πολύ δουλειά και καθόλου κέφι.

Ό,τι υπήρχε το ριξε

2008-02-18T02:04:00.000-08:00

αλλά εγώ ευχαρίστως θα χτύπαγα ενά... Σικάγο τώρα!

είναι πολλές οι μέρες τις νηστείας!

Υιοι!!

2008-02-08T03:33:00.000-08:00

χεχε, επίτηδες τον έγραψα έτσι τον τίτλο! Για ιούς μιλάει το ποστ. Και πιο συγκεκριμένα για τους κwλoιούς που με τυραννούν την τελευταία εβδομάδα.

Το Σαββατο το βράδυ βούλωσε το αναπνευστικό. Εκανα σα να ροχαλίζω και ας μην κοιμόμουν, σε κάθε αναπνοή που πήγαινα να πάρω. Στο καπάκι μόλις ανοιξε το αναπνευστικό, με πιάνει το στομάχι. Και να έχω δουλειά και να μην μπορώ να φύγω. Δεν πάει κάτω ο ρημάδης λαπάς στο γραφείο.. ΔΕΝ ΠΑΕΙ.

Και πάνω που χθες πήρα λίγο τα πάνω μου και πήγα λίγο γυμναστήριο χθες και εφαγα και ψωμοτύρι, ναι καλά, θα θελες. Παρτην κάτω πάλι σήμερα, γιαούρτι και πολύ σου είναι κοπελιά.

Και ερωτώ: Πότε θα φάω την μπριζόλα με πατάτες που έφτιαξα χθες? Που τη λιγουρεύομαι, αλλά σίγουρα το στομάχι μου εχει άλλη γνώμη? Εεεεε? ΠΟΤΕ?

Επιτέλους Παρασκευή

2008-02-01T03:43:00.000-08:00

μέρα λυτρωτική. Η καλύτερη ώρα της εβδομάδας είναι εκείνη που φεύγω από το γραφείο. Που νιώθω ότι το απόγευμα είναι τεράστιο. Θα πάω για χορό, θα ιδρώσω, θα γελάσω και θα "την πω" στον καλό μου το δάσκαλο για το χασάπικο που θα μας βάλει να χορέψουμε ΠΑΛΙ. Εχω την αίσθηση ότι τελευταία το κάνει επίτηδες για να με πειράζει! :-Ρ

Είναι Παρασκευή, όλη τη βδομάδα έπηξα, θα πάρω μια μεγάλη ανάσα και θα ξεκουραστώ! :-)

Καλό σκ σε όλους, να περάσετε ωραίαιαιαια!

Τί κάνεις?

2008-01-31T02:29:00.000-08:00

Όταν σε έναν αγαπημένο σου άνθρωπο έχει γίνει εμμονή μια κοπέλα που δεν αξίζει. Οχι μόνο δεν ΤΟΥ αξίζει, αλλά δεν αξίζει γενικά. Είναι ζηλιάρα, πολύ εγωίστρια, υστερόβουλη, εκμεταλλεύτρια.

Όταν τον χρησιμοποιεί και μετά τον πετάει?

Και όταν του τα λες αυτά να βρίσκει δικαιολογίες για να την καλύψει? Και υποστηρίζει ότι κοντά της νιώθει όμορφα?

Είμαι στο τσακ να τον στολίσω πατόκορφα! Δλδ, τον εχω στολίσει, αλλά ήρεμα. Τώρα θα τον στολίσω φωναχτά μου φαίνεται.

Ή μήπως να σκάσω και να τον αφήσω να το συνειδητοποιήσει μόνος του? Αισθάνομαι ότι του έχω πει αρκετά από συμβουλές και από συμπαράσταση και πλέον το μόνο που μένει είναι να τον αφήσω να φροντίσει μόνος του τον εαυτό του.

Και ξανά μανά...

2008-01-22T12:59:00.000-08:00

Στρουμφίζω πάλι τώρα... Αλλά μου τη δίνει που πάλι επρεπε να αποχαιρετίσω το BFaki μου...

Και πως τυχαινει ρε παιδί μου και όταν φεύγει, οι σταθμοί παίζουν συνέχεια καψουροτράγουδα. Πόσο καιρό είχα να ακούσω το Without you ας πουμε. Ή το total eclipse of the heart.

Αααααχ, ατοιμει κενονεια. Που θα πάει, θα την πάρουμε τη ροζαλία...

199 και σήμερα...

Βρέχει βροχή οδηγέ

2008-01-14T02:03:00.000-08:00

Σήμερα στην Αθήνα βρέχει βροχή, η οποία μ αρέσει πολύ. Θα προτιμούσα βέβαια να εβρεχε χθές και να χουχούλιαζα σπιτάκι μου, αλλά οκ. Συμβιβάζομαι.

Οταν βρέχει βροχή λοιπόν, όταν παίρνεις το δίπλωμα, σου λένε κάποια βασικά πράγματα να κάνεις. Ακόμα και με λίγη κοινή λογική τα σκέφτεσαι και από μόνος σου.

- Ανοίγεις τη μικρή σκάλα, ωστε να σε βλέπει ο άλλος οδηγός που έρχεσαι. Η μεγάλη σκάλα δε βολεύει, τον στραβωνεις τον άνθρωπο. Καθόλου φώτα δε βολεύουν, δε σε βλέπει ο άλλος άνθρωπος. Απορώ, δεν παρατηρούν ότι από τον καθρέφτη βλέπουν καλύτερα τα άλλα αυτοκίνητα από τον καθρέφτη?

- Δεν πας με 120 στη Συγγρού... Καταρχήν το όριο είναι 90 και πολύ θα το φχαριστηθώ να σε τσακώσουν και να φας τους πόντους στο κεφάλι, αλλά όταν βρέχει κιολας γιατί το κάνεις αυτό? Ο λίγο πιο μπροστά σου πηγαίνει με 70-80 (επιεικώς με τέτοια βροχή). Το πιο πιθανό είναι να πέσεις πάνω του.

Μ@Λ@Κ@!!!

Ουφ τα είπα και ξεθύμανα!! Καλημέρα και καλή εβδομαδα! Με περιμένει ενας τόνος δουλειας να συνεχίσω.

Ψυχούλα μουουουου!!!

2008-01-11T04:41:00.000-08:00

Ο Knut απέκτησε παρέα!!!

Επιτυχία για αύριο

2008-01-10T06:37:00.000-08:00

γλυκό Λυδιακι μας. Εύχομαι να πάνε ολα μα ολα καλα και την Παρασκευη να εχουμε τα καλα τα νεα. Η σκέψη μας είναι μαζί σου

Καλή Χρονιά

2008-01-04T05:34:00.000-08:00

Υγεία σε όλους, το πιο σημαντικό!!! Και να περνάμε όμορφα βέβαια. Ελπίζω να ξεκουραστήκατε, να περάσατε όμορφα και να ξεκίνησε ωραία η χρονιά.

Εγώ πέρασα όπως το είχα ονειρευτεί και όπως το είχα αναγκη. Αραχτή, με υπνο (καλώς), με φαγητό (κακώς! :-Ρ), παρεούλα με το τζάκι. Τόσο που γυρνώντας Αθήνα συνειδητοποίησα ότι τα ρούχα μου μυριζαν καμμένο ξύλο! Υπάρχει πιο ωραία μυρωδιά? ;-)

Οι κορυφαίες στιγμές ήταν η ολοήμερη εκδρομή που κάναμε τη δεύτερη μέρα των Χριστουγέννων με γονείς και αδερφό σε ένα κοντινό φαράγγι. Μιλάμε για ΤΗΝ ομορφιά.

Ιδού μια γεύση. Τρεχούμενα νερά να σχηματίζουν λιμνούλες, ήρεμη φύση, να χαζεύεις με τις ώρες!

Το δεύτερο σκηνικό ήταν μια ατάκα του μπαμπά. Είχα βάλει τη βασιλόπιτα στο κέντρο του τραπεζιού, λίγο πριν την αλλαγή του χρόνου, μόνο που βαριόμουν να κάνω γλάσο και να γράψω 2008. Εκείνη τη στιγμή θυμάται η μαμά μου ότι της έκαναν ένα γουράκι δώρο σε σχήμα διαμαντιού που έγραφε 2008. Λέει λοιπόν, να θα βάλουμε αυτό από δίπλα, που λέει 2008.
Και πετάγεται ο μπαμπας και εντελώς φυσικά ρωτάει "Πού το πάς το diamond?"
Περιττό να πω ότι με τον big bro είχαμε λιώωωωωσει στα γέλια. Ο μπαμπάς μου ξέρει ελάχιστα και πολύ βασικά αγγλικά να μιλήσει. Από τότε ότι κουβαλούσαμε έλεγε ο ένας στον άλλο:
"Πού το πάς το diamond????" :-))))

Ευχές!!!

2007-12-21T03:29:00.000-08:00

Το ξέρω, χάθηκα! Οι τελευταίες 3 εβδομάδες ήταν χαοτικές. Υποχρεώσεις, πολλή δουλειά, λίγος ελεύθερος χρόνος. Λίγο πολύ όλοι έτσι είμαστε ομως. Σήμερα τελευταία μέρα! Από βδομάδα θα είμαι δίπλα στο τζάκι και θα χουχουλιάζω.

Εύχομαι ό,τι καλύτερο για όλους μας! Υγεία και του χρόνου να είμαστε καλά!

Ιδιαίτερες ευχές στην Τασούλα που έχει γενέθλια μεθαύριο και στην Scratchandwin που έχει γενέθλια την Τρίτη! Χρόνια πολλά κοριτσάκια!!! Να χαίρεστε τις οικογένειές σας και να σας χαίρονται !!!! Κάπου εδώ θα είμαι, αλλά ήθελα να δώσω τις ευχές μου από τώρα!

Χρόνια Καλά!!!!

2007-12-06T00:10:00.000-08:00

Ο,τι και να γράψω θα είναι λίγο. Τα λόγια είναι πολύ λίγα για να περιγράψουν αυτόν τον απίστευτο, απίθανο άνθρωπο!

Είναι ο μπαμπάκας μου και τον λατρεύω.

***Χρόνια Πολλά Μπαμπούλη μου***

***Να είσαι καλά και να σε χαιρόμαστε***

ΥΓ: Γούτσου γούτσου!!!!

Χριστουγεννιάτικο κλιμα... ευχαριστώ αλλά όχι

2007-11-28T00:36:00.000-08:00

Είναι εδώ και 2-3 χρόνια που το όλο το σκηνικό των Χριστουγέννων μου τι δίνει αφάνταστα.

Κι αυτό γιατί το βλέπουν όλοι τόσο διαφορετικά, τόσο επιφανειακά. Μου τη σπάει όλη αυτή η μανία με το στόλισμα, ειδικά του μπαλκονιού. Είναι τόσο επιδεικτικό. Χθες πήγα να κλείσω το παντζούρι μου και με τύφλωσε μια πράσινη αηδία από φωτάκια που αναβόσβηναν με γρήγορο εκνευριστικό ρυθμό από τους απέναντι. Είναι αυτό χριστουγεννιάτικο κλίμα?

Καλά, νομίζω το τοπ χριστουγεννιάτικου κίτς στολίσματος το έχω δει στο σπίτι μιας γνωστής των γονιών μου, όπου είχαμε πάει για φαγητό. Για την ακρίβεια με είχαν σούρει να πάω, μιας και τότε δεν ήταν ο μπρο στο σπίτι, ήμασταν οι 3 μας, οπότε έκατσε ο κλασικός "εκβιασμός" κάτσε σπίτι να κάνεις Χριστουγεννα με τη Τζίνα (η σκυλίτσα μας). Πάντως καλύτερα θα περνούσα με τη Τζίνα! Μου κάνει πάντα χαρούλες και ποτέ κήρυγμα! Που λες, πάμε εκεί για φαγητό και εκτός από το ετοιμόρροπο δεντράκι με τα στολιδάκια του 60 είχε έναν εσταυρωμένο 2 μέτρα μεσα στο σαλόνι, δίπλα από το τραπέζι και του είχε περασει 3 μέτρα κοκκινα, κίτρινα, πράσινα λαμπάκια με μουσικούλα. Jingle bells, jingle bells! Με πιάσαν κάτι γέλια!!!! Μα είναι στο πνεύμα των χριστουγέννων αυτό? Μην τρελαθώ δλδ! :-D

Για μένα Χριστούγεννα είναι να κάθομαι μπροστά στο τζάκι (και να μυρίζω συνέχεια καμμένο ξύλο!!), να ψήνουμε κάστανα, πατάτες, μπριζόλες. Να πίνουμε τσικουδιές με τον πατέρα, να παίζουμε κανένα χαρτί. Όχι να χοροπηδάω στα κλαμπ και στα μπουζούκια. Μπορώ να πάω όλες τις εποχές εκεί, χωρίς να χρειάζεται να γίνω παστή σαρδέλα (που δεν είναι και στο πνεύμα των Χριστουγέννων :-Ρ )

Οπότε - εκτός αν σκάσει μύτη η μπεμπάρα μας, η ανιψάρα μου ντε! :-)))) - θα μείνω σπίτι να χουχουλιάαααααασω! Καλα, μπορεί να πεταχτώ και μέχρι τον φίλο μου τον Μ. να πιω κανένα ποτο!

Κι έτσι απλά...

2007-11-25T11:19:00.000-08:00

Σε μια στιγμή όλα μπορεί να αλλάξουν... Προχθες 2 συμμαθητές μου, έχασαν το μπαμπά τους. Έτσι απλά έπαθε ανακοπή και χάθηκε. Τα λόγια είναι τόσο, μα τόσο φτωχά... Είναι σε ηλικια που το αντιμετωπίζουν, το ξέρω, απλά είναι τόσο ξαφνικό.

Από την Παρασκευή τους έχω στο μυαλό μου και τους δυο. Και τη μαμα τους. Πέρασαν τα χρόνια και χαθήκαμε, απομακρυνθήκαμε. Μεγαλώσαμε όμως μαζί, έχουμε και μια μακρυνή συγγένεια. Τον Χ. τον είχα συναντήσει τον Ιούνιο στην Ερμου, την Μ. την είχα δει στη θάλασσα και χαζοείπαμε τα νέα μας.

Δεν εχει νόημα να παρω τώρα κάποιο τηλ, δεν έχω και τι να πω, παντα κομπλάρω σε αυτές τις περιπτώσεις και τώρα ακόμα περισσότερο.

Οχι οτι θα το δουν, αλλα θέλω να τους πω καλό κουράγιο και δύναμη και να στηρίξουν τη μανούλα τους. Είναι και οι 2 τρομερά παιδιά και θα τα καταφέρουν.

Ιστορίες του φαντάρου: οι περιπέτειες της φανταρίνας

2007-11-22T23:42:00.000-08:00

Το περασμένο σκ κατέβηκα στο όμορφο νησί της Ρόδου, για να δω το BFάκι μου. Είχα να το δω 1,5 μήνα και μου είχε λείψει πολύ το καλό μου. Προς Χριστούγεννα θα πάρει άδεια, μιας και πολλοί φεύγουν με άδεια απολύσεως ή μετάθεση.

Και ενώ όλα κυλούσαν όμορφα και ευχάριστα, την Κυριακή μας περίμεναν λογιών λογιών εκπλήξεις. Είχαμε συμφωνήσει να νοικιάσουμε αμάξι να πάμε μέχρι τη Λίνδο, να δούμε τα αρχαία (εννοείται ότι είχα ρίξει το αντίστοιχο διάβασμα και είχα ξεσηκωθεί), να γυρίσουμε, να μαζέψω και το βράδυ να πάρω το αεροπλάνο να φύγω.

Το πρωί της Κυριακής άνοιξαν οι ουρανοί και έβρεξε γάτες, σκύλους, καρέκλες, τραπέζια και παπάδες μαζί. Όλα σε ένα. Δε βαριέσαι λέμε, δεν ξενερώνουμε, μαζί να είμαστε και όπου θέλει ας είναι. Λέμε θα πάμε στη διπλανή καφετέρια, θα πάρουμε κυριακάτικες εφημερίδες και θα ρουχλιάσουμε πίνοντας καφεδάκι. Έτσι κι έγινε, παρόλο που η μισή καφετέρια είχε πλημμυρίσει και βγάζαν τα νερά με σκούπες και κουβάδες, αράξαμε κανένα 2ωρο και απολαμβάναμε το κυριακάτικο πρωινό.

Στο μεταξύ σταμάτησε η βροχή και είπαμε να κάνουμε καμιά βόλτα στη λιακάδα. Η καμιά βόλτα έγινε 2ωρη βόλτα όπου τα παιξα η γυναίκα. Ηταν όμως πολύ ωραία, καθώς κάναμε όλη την πόλη παραλιακά, πήγαμε και σε κάποιες φυλακές νομίζω στο λιμάνι και μετά και στο ενυδρείο ήταν τέλεια. Προς το απόγευμα λοιπόν ξανανοίγουν οι ουρανοί. Και με ζώνουν τα φίδια. Χμμμμμ και χμμμμ ήμουν συνέχεια.

Να μη τα πολυλέω, μέχρι να φτάσουμε αεροδρόμιο έριχνε πάλι ό,τι υπήρχε στη Ρόδο, στην Κώ, στην Κάρπαθο και στη Σύμη. Και στη Χάλκη. Περιττό να πω ότι ήμουν μέχρι τις 12 στο αεροδρόμιο που ακυρώθηκε τελικά η πτήση λόγω κακοκαιρίας. Το επόμενο ελεύθερο εισιτήριο ήταν Δευτέρα βράδυ.... Γκρρρρ... Και ο φαντάρος μου να μη μπορεί να μείνει έξω μαζί μου, επρεπε να μπει στη μονάδα.

Oh – my – Gooood, που θα έλεγε και η Τζάνις. Μετά τον καταπληκτικό πανζουρλισμό του αεροδρομίου, κατέληξα μια έξτρα μέρα στη Ρόδο, ευτυχώς κατάφερε το καμάρι μου και πήρε 2 ώρες άδεια και φάγαμε παρέα το μεσημέρι. Να ναι καλά οι συνάδελφοι που του αλλάξανε σκοπιές.

Νομίζω πιο πολύ μου έσπασε τα νεύρα ο κόσμος στο αεροδρόμιο με την αντίδρασή του στην ακύρωση της πτήσης και όχι η ίδια η ακύρωση της πτήσης. Φώναζαν στο προσωπικό, λες και αυτοί ευθύνονταν που έβρεχε καταρρακτωδώς και φυσούσε. Λες και οι ίδιοι δεν είχαν κάτι καλύτερο να κάνουν Κυριακή βράδυ. Αλλά το κερασάκι στην τούρτα ήταν όταν μια α...μάμητη (να το πω ευγενικά) διαμαρτυρόταν γιατί δεν της είπαν ότι έρχονται ελικοφόρα στη Ρόδο, ώστε να κλείσει με την Aegean. Βρε καλή μου, να της λέει η κυρία της Ολυμπιακής, δεν αντέχει ο αεροδίαδρομος πιο μεγάλο αεροπλάνο. Και τα μικρά (ολυμπιακής και Aegean) δεν πετάνε με τέτοιο καιρό. Δε θα μου πεις εμένα, να απαντάει η ξινή. Ξέρω εγώ! Α ναι, της λέει η υπεύθυνη, τί δουλειά κάνετε, πιλότος είστε? Όχι, λέει αυτή, τη σημασία έχει? Και τότε λέει θα μας πείτε πώς θα κάνουμε τη δουλειά μας?

Η βλακεία είναι ότι αυτή έκατσε με τη φίλη της δίπλα μου όταν τελικά επέστρεψα Αθήνα... Άκουσα ότι μπορεί να φανταστεί κανείς. Μακάρι να μην ξανατύχει αυτό το είδος γυναίκας δίπλα μου γιατί πολύ με εκνευρίζει. Ξιπασμένη με όλα, όλοι είναι κακοί, μόνο αυτή είναι καλή. Στραβόξυλο!

Πώς να μην αρχίσει η εβδομάδα ωραία..

2007-11-12T05:39:00.000-08:00

Όταν συναντάς ΤΡΕΙΣ φορές στο δρόμο τον Josh Holloway??? ;-)

Μιλάμε για τρελή γκάφα

2007-11-07T23:47:00.000-08:00

Τρίτη απόγευμα χρειάστηκε να περάσω από το σπίτι του boss μου, για να μου δώσει η γυναίκα του ένα χαρτί. Το σπίτι σε ένα θεόστενο του Παγκρατίου, μόνο αν μένεις εκεί το ξέρεις.

Το ψάχνω στο χάρτη, νομίζω ότι ξέρω κατά που πέφτει και αρχίζω να ψάχνω. Στο μεταξύ μου είχε πει η γυναίκα "Εχω παρκάρει έξω, οποτε μπες και βάλτο στην πυλωτή, είναι μια καινούργια πολυκατοικία, δε τη χάνεις".

Κυριλέ σκέφτομαι εγώ, δε θα κάνω και κύκλους σαν το βλάκα μες στο Παγκράτι.

Με τις χίλιες προσπάθειες στο λόττο τελείως βρίσκω το στενό, αφού είχα οδηγήσει κάνα 10αλεπτο με το φως του αμαξιού ανοιχτό και το ένα μάτι στο δρόμο και το άλλο στο χάρτη (btw, γιατί δε βάζουν ταμπέλες με τις οδούς γμτ, δεν εχουν όλοι πια gps, τεσπα).

Μπαίνω φουριόζα στο στενό, μπουκάρω στην πυλωτή, βρίσκω τη θέση, ΜΠαρκάρω, όμορφα.

Πάω στο κουδούνι, πουθενά το όνομα. ΑΜΑΝ λεω, την έκανα. Βγαίνω και κοιτάω διακριτικά τον αριθμό.... Είχα μπεί 2 πολυκατοικίες πριν.

ΝΤΟΙΝΓΚ!!!!

Κυρία εγώ, ξαναμπαίνω στο αμαξάκι μου, και μπαίνω στην επόμενη (και σωστή) πυλωτή. Ευτυχώς δε με είδε κανεις για να με κράξει. Σκεφτόμουν σκηνικό και προσπαθώ να εξηγήσω στον ιδιοκτήτη της θέσης της λάθος πυλωτής γιατί του φαγα τη θέση.

Και ερωτώ, σε ένα δρόμο που έχει 12 ολα ολα σπίτια, πώς κατάφερα να μπω στη λάθος πυλωτή? Πως έτυχε σε αυτό το στενό να υπάρχουν 2 νέες πολυκατοικίες. Πόσο γκαφατζού είμαι? :-D

Ας μιλήσουμε για φαγητό

2007-11-04T21:43:00.000-08:00

και πιο συγκεκριμένα για εύκολο φαγητό. Μου αρέσει να φτιάχνω όσο μπορώ περισσότερα πράγματα από αυτά που τρώμε καθημερινά. Η Κατερίνα με την πολύ ωραία και εύκολη συνταγή της έβαλε στο εβδομαδιαίο μου πρόγραμμα τη συνταγή για τα σαντουιτσάκια. Νόστιμη, γρήγορη και εύκολη. Όσα δεν καταναλώνουμε την ίδια μερα, τα βάζω σε σακουλάκια στην κατάψυξη και όταν θέλουμε βγάζουμε, ξεπαγώνουμε και τρώμε.

Τα αγαπημένο του αδερφού (που παίρνει κάθε μέρα στη δουλειά) είναι με σολωμό και μασκαρπόνε. Η απόλαυση είναι στα απλά!

Ιδού και οι αποδείξεις! ;-)

Κατερίνα σε ευχαριστώ και από εδώ!

Ιστορίες γυμναστηρίου Παρτ Του

2007-10-31T09:41:00.000-07:00

Αι γεναίκαι.

Αντίστοιχα με τους άντρες υπάρχουν και κατηγορίες γυναικών. Εξίσου αστείες μπορώ να πω!

Νομίζω η πιο αστεία γυναίκα του γυμναστηρίου είναι η ψωνάρα. Η ψωνάρα έχει πολύ καλό σώμα, πολύ καλή φυσική κατάσταση και κάνει γυμναστική για συντήρηση. Επίσης, ντύνεται τόσο προσεγμένα που νομίζεις ότι ήρθε από καφέ - ναι κάλλιστα θα μπορούσε να είχε πάει για καφεδάκι με το ΝΙΚΕ συνολάκι που φοράει. Απαραίτητα είναι βαμμένη (μέχρι ΚΑΙ ρούζ φοράει) και αφιερώνει ειδικό budget του μισθού της για ρούχα γυμναστηρίου. Το κολλημά της όμως είναι αν την κοιτάνε την ώρα που τρέχει στο διάδρομο ή κάνει τρικέφαλους. Κάνει το ιδανικό ζευγάρι με τον άντρα- σφίχτη, μιας και ποτέ δε βαριούνται όταν είναι μαζί, αφού αλληλοθαυμάζονται.

Οι μεγαλούλες. Οι μεγαλούλες είναι τροφαντές κυρίες που θέλουν έστω και στα 50- ή + να χάσουν κανένα κιλάκι με τη βοήθεια της γυμναστικής. Είναι συμπαθητικούλες και συνήθως κάνω εναλλάξ ασκήσεις με αυτές.

Οι μεγαλούλες - τζόβενα. Αυτές μου σπάνε τα νεύρα. Είναι η κατηγορία της ψωνάρας σε ηλικία γιαγιάς. Μοστ οφ δε τάιμς είναι αδύνατες ή έστω κανονικές, αλλά θα θελαν να είναι και 30 χρονια πιο μικρές. Δείχνουν δε να το θέλουν τόσο πολύ, που κάνουν τα πάντα για να πείσουν και τους άλλους ότι όντως είναι. Έτσι ντύνονται με κολάν, κορμάκια (κατά προτίμηση έξω από το κολάν και στρing- αηδία) και κορδαλίτσα στο μαλλί, όπως οι τεννίστριες. Αυτές κάνουν παρέα με τους wannabe σφίχτες.

Οι νορμάλ. Εντάξει, αυτή η κατηγορία είναι βαρετή. Δεν κάνουν τπτ ιδιαίτερο, έχουν έρθει για να κάνουν γυμναστική και να χάσουν κανα κιλό.

Και επειδή θα ρωτήσετε σε ποια είμαι εγώ, να πω ότι εγώ ανήκω στην κατηγορία χυμαδιό, δλδ ΟΚ, πάω για τη γυμναστική μου, στο διάλλειμα χαζεύω τα τσίρκουλα και φοράω ρούχα γυμναστικής λυκείου, γιατί χέστηκα τί θα πουν οι άλλοι με τις ξεβαμμένες μου φόρμες :-D Προτιμώ με τα λεφτά αυτά να πάρω κανένα φουστανάκι (καμιά 50αριά ευρά έχουν πάει και οι φορμες πια...) Εντάξει υπάρχουν και πιο φτηνές, αλλά και πάλι, τα λεφτά μου για φόρμες δε τα χαλαλίζω ;-)

Χμμμ....

2007-10-29T06:29:00.000-07:00

Με αφορμή το ποστ της Στέλλας για το Κατηχητικό και τον γιό της Γιώργο που το απέρριψε με επιχειρήματα, θυμήθηκα ενα "ανέκδοτο" που μας είχε πει στο φροντιστήριο Αγγλικών ο καθηγητής. Προφανώς ήταν στα αγγλικά το ανέκδοτο, αλλα θα γράψω εδώ μόνο το "ηθικό δίδαγμα" στα αγγλικά. Πιάνεις καλύτερα το νόημα ετσι.

Ηταν λοιπόν ένας τύπος ο οποίος είχε ένα ατύχημα και μια near-death-experience που λένε και στα αγγλικά.

Όταν συνήλθε λοιπον από αυτό, ο φιλος του τον ρώτησε:

- Είσαι καλα? Είδες το Θεό? Μιλήσατε? Πως είναι?

και αυτός απάντησε:

- She is black!

Τα αγαπημένα μου

2007-10-25T11:00:00.000-07:00

Λοιπόν, με διέταξε το Σκρατσάκι να γράψω τα αγαπημένα μου. Να πω την αλήθεια μόλις έβγαλα τη φωτο σκέφτηκα ότι θα πρεπε να είχα βάλει και διάφορα άλλα, αλλά νομίζω ότι σου έρχεται πρώτο στο μυαλό είναι το πιό εύστοχο.

Here we go...

- Τα αγαπημένα μου βερνίκια νυχιών. Για την ακρίβεια τα αγαπημένα μου χρώματα.
- Αυτό το κοσμημα για το λαιμό είναι το πρώτο δώρο του BF μου. Στην αρχή το φορούσα σε κάθε έξοδο βραδυνή, ότι χρώμα και να φορούσα, αρκεί να μπορούσε να φανει. Μετά ηρέμησα και σκέφτηκα ότι το αδικώ, οποτε το φοράω μόνο όταν ταιριάζει πραγματικά και δεν θα με λένε κλόουν!
- Ενα ζευγάρι χειροποίητα σκουλαρήκια που μου είχε φτιάξει μια κοπέλα στο Μπαζάρ των Δρόμων την πρώτη χρονιά που γινόταν. Διάλεξα τις πέτρες και εκείνη τα έφτιαξε σε 5 λεπτά. Μιλάμε για ΤΑ απιστευτα χέρια.
- Το ρολόι που μου χάρισαν τα ξαδερφοκουμπαράκια μου στο γάμο τους. Μου θυμίζει πόσο τους αγαπάω, πόσο λαχταρώ που θα γίνω θεία και πόσο απίστευτα είχαμε περάσει αυτή τη μέρα που παντρεύτηκαν.
- Το μπρελόκ που μου έφερε το BFaki μου από το ταξίδι του στο Λος Αντζελες. Μόλις μου το έδωσε είχα πει ότι εκει θα βάλω το κλειδί του πρώτου μου αυτοκινήτου και έτσι και έγινε!!
- Το μπρελόκ που μου πήρε μια αγαπημένη φίλη μου για το τουτούνι μου, αλλά επειδή είχα βάλει το προηγούμενο, το έβαλα στα καθημερινά μου κλειδιά. Η πράσινη φατσούλα είναι ο Yoyo, τη λατρεύω αυτή τη μουρη.
- Πάνω σε αυτά τα τσουμπλέκια είναι η αγαπημένη μου πασμίνα που μου την έφεραν οι γονείς μου από τη Ρόδο πριν δύο χρόνια και την έχω συνδεσει με διάφορα σημαντικά. Όποτε ταιριάζει, τη φοράω και αυτήν.

Καλώ να μας δείξουν τα δικά τους αγαπημένα την Stavento, την Apotinedra, τον GolfTango και την Στέλλα και τον Κωνσταντίνο.

Το τζάκι

2007-10-22T23:47:00.000-07:00

Ξύπνησα σήμερα και άκουγα τη βροχή στη βεράντα, τικ τικ τικ τικ. Ούτε μια αχτίδα δεν έμπαινε στο δωμάτιό μου και δε μου κανε καρδιά να σηκωθώ.

Πριν πολύ καιρό θα σηκωνόμουν και αφού θα ετοιμαζόμουν για σχολείο και πριν φύγω θα χουχούλιαζα κανένα 5αλεπτο στο αναμμένο τζάκι. Πόσο μ αρέσει το τζάκι! Και το μεσημέρι θα γυρνούσα σπίτι, θα περιμέναμε τον μπαμπά για φαΐ και θα τρώγαμε καμιά σούπα τύπου φασολάδα/ φακές με ψητή ρέγγα στο γκαζάκι. Μετά το φαγητό θα περνούσα ατέλειωτες ώρες μπροστα στο τζάκι (Μπορεί να κοιμόμουν και λιγάκι :-) )

Πότε θα έρθουν οι διακοπές να χουχουλιάσω στο σπιτάκι μου?

Ιστορίες Γυμναστηρίου Παρτ Ουάν - Updated

2007-10-22T11:43:00.000-07:00

Πρώτη φορά φέτος σε μικτό γυμναστήριο. Με παρέσυρε ο αδερφός και είπα να του κάνω παρέα. Στα γυμναστήρια γυναικών (που πήγαινα ως τώρα) όλες έχουν κοινό στόχο: να χάσουν κιλά, να σφίξουν ή να διατηρήσουν τη φόρμα τους.

Στα μικτά εντόπισα - μέχρι στιγμής τουλάχιστον - τρεις κατηγορίες στους γυμναζόμενους άντρες.

1. Ο νορμάλ. Ο άνθρωπος έχει πάει να χάσει κάνα κιλό, να σφίξει και τέλοσπάντων, βάζει τα ακουστικά του, κάνει τη γυμναστική του και φεύγει.

2. Ο ενοχικός. Ο τύπος αυτός βαρίεται τη ζωή του στο γυμ., κάνει με το ζόρι τις ασκήσεις και έρχεται στο γυμ. μόνο και μόνο γιατί νιώθει ενοχές αν δεν έρθει. Στα διαλείμματα των ασκήσεων έχει απλανές βλέμμα που δείχνει ότι ονειρεύεται πίτσες και πιτόγυρα.

3. Ο σφίχτης. Ο σφίχτης συνήθως φοράει κολλητές (γυναικείες) φόρμες και αμάνικα μπλουζάκια για να δείξει τους μύες. Όταν κάνει ασκήσεις ζορίζεται, κοκκινίζει (νομίζεις ότι θα του φύγει και καμιά) και βγάζει και καμιά κραυγή. Εννοείται ότι κοιτάζει τον εαυτό του στον καθρέφτη και τους άλλους να δει αν τον κοιτάνε. Επίσης, απώτερος στόχος του είναι να βγάλει καμιά γκόμενα.

4. O wannabe σφίχτης. Είναι ο τύπος που θέλει να γίνει σφίχτης και έχει τη νοοτροπία του σφίχτη. Του λείπει κάτι βασικό όμως. Τα μούσκουλα. Και γίνεται απείρως γελοίος ο άνθρωπος με το γαντάκι με τα κομμένα δάχτυλα στο γυμ. να προσπαθεί να σηκώσει 10 κιλά στο μηχάνημα για πλάτη (εγώ κάνω 15 που είμαι και κόρη) και να σφίγγεται κιόλας. Ρίξαμε πολύ γέλιο με τον αδερφό Σαββατιάτικα! Να ναι καλά ο wannabe σφίχτης! :-D

Ακολουθεί ποστ με τις γυναίκες του γυμναστηρίου. Είναι σε τελείως άλλη φάση από τις γυναικες του γυναικείου γυμναστηρίου.

Πωπω ταλαιπώριααααα :-)

2007-10-12T05:58:00.001-07:00

Μετά το ομολογουμένως πολύ επιτυχημένο trigger της Μαρίας, ξεβαρέθηκα. :-Ρ

Εντάξει, ας μην υπερβάλλω. Δεν ξεβαρέθηκα, απλά κάνω ένα διάλειμμα από τη βαρεμάρα. ;-)

Έχω λαλήσει τον τελευταίο καιρό. Έχω πάρα πολλή δουλειά (ελπίζω να πάνε όλα καλά, όταν έρθει η ώρα θα πω και γι αυτό) και πάρα πολύ γράψιμο. Όχι της γνωστής έκφρασης που απαντάται και ως “Σύνδεση με Κάιρο”, “Έφαγα χιόνι” και άλλα χαριτωμένα, αλλά το παλιό καλό γράψιμο. Εκείνο που μας έμαθαν στο σχολείο με τα γράμματα (του πληκτρολογίου τώρα όμως!). Και πρέπει να κατεβάζω και καμιά καλή ιδέα που και που γιατί δε με βλέπω καλά. Έχω και τους μαντραχαλαίους εδώ να λένε τα δικά τους. Έχετε συνυπάρξει σε χώρο εργασίας μόνο με 5-6 άντρες? Μιλάμε για πολλές ατάκες. Μην πω για τα μπινελίκια. Θα πω για το άλλο:

Έρχεται μια κοπέλα μια μέρα στο γραφείο μας να μιλήσει με ένα συνάδελφο. Ωραιοτάτη κοπέλα. Μου μιλάει δεύτερος συνάδελφος στο μσν και μου λέει: Ευτυχώς που ήρθε και αυτή να μπει και καμιά γυναίκα εδωμέσα!!!! Παιδιά, κάποιος να μου ξυρίσει του μουουουουσι! (Α ρε Τζένη!)

Εκτός δουλειάς, ψάχνουμε και σπίτι. Πριν τη δουλειά που με χάνεις που με βρίσκεις, στις οικοδομές να κοιτάω για διαμέρισμα. Ο αδερφός τη σκαπούλαρε μιας και δουλεύει ακριβώς στο ωράριο της οικοδομής, οπότε αποκλείεται να πάει. Όχι δεν είναι οικοδόμος (μακάρι να ταν θα είχαμε και έκπτωση), αλλά έτσι όπως την κόβω τη δόση του δανείου, μας βλέπω να το πιάνουμε το μυστρί. Πάντως, μας βλέπω να καταλήγουμε σε κανένα πιο παλιό, τα καινούργια είναι πανάκριβα...

Το φανταράκι μου είναι επίσημος κάτοικος Ρόδου. Και έχω να προειδοποιήσω της, φίλτατες κατά τα άλλα, κοπέλες εκ Ρόδου: Κοπελιές, κάτω τα χέρια από το μωρό μου, έχω και βαρύ χερι. Μπορεί να δείχνω υπεράνω, αλλά ξεκατινιάζομαι αμαλάχει ναουμ. Πρώτα αυτόν, αμα κάνει καμιά κουτσουκέλα, αλλά λέμε τώρα. Το καλό είναι ότι με την ειδικότητά του κάνει δουλειά της προκοπής και περνάει γρήγορα η μέρα του. Αλλιώς θα βαριόταν τη ζωή του και δεν έλεγε. Και μάλλον Καλα Χριστούγεννα θα τον δώ πάλι από ο,τι μαθαίνω. Είδομεν.

Βαριέμαι τρελά

2007-10-01T01:04:00.000-07:00

Όταν λέω ότι βαριέμαι, μιλάμε βαριάμαι απίστευτα τρελά.

Σκυλοβαριέμαι. (Αλήθεια από που βγήκε αυτό? Γιατί να μη λέμε γατοβαριέμαι ή ποντικοβαριέμαι?)

Τσαγκαροδευτέρα με τα όλα της σήμερα. Η έκφραση αυτή btw βγήκε επειδή τα παλιά τα χρόνια οι τσαγκάρηδες δε δουλευαν τη Δευτέρα κι όλοι τους ζήλευαν. Σαν τα κομμωτήρια σήμερα ένα πράγμα.

Πιφφφφ, βαρέθηκα!

Άτυμει κενονοια

2007-09-25T03:18:00.000-07:00

Που άλλους τους ανεβάζεις και άλλους τους ρίχνεις στα τάρταρα!

- Ελα μπαμπά τι κάνεις?
- Γειά σου παιδί μου, καλά εδώ έχω "σύσκεψη"
- Ωχ, αμάν να κλείσω?
- Όχι παιδί μου, κάτι ούζα πίνω μην ανησυχείς, χαχαχαχα!
- Ρε μπαμπά, δε με λυπάσαι, που δουλεύω σαν το σκυλί και με κολάζεις. Θα παω στο μικρολίμανο για ούζα μ αυτά που λες.
- Ελα παιδί μου, μην κάνεις έτσι, άλλωστε εσύ είσαι 26 και εγώ είμαι 60.
- Τι λε ρε μπαμπά, κόψε κάτι!
- Καλά, είμαι 59!!!!!!! :-Ρ

(Α ρε πατέρα, είσαι ένας ΘΕΟΣ! Γουτσου γουτσου!
Πι-ες: Είναι όντως 59!)

Αυτοκίνητα

2007-09-24T07:27:00.000-07:00

Αυτές τις μέρες βλέπω διάφορα να γίνονται στο δρόμο. Δεν προσέχουν, τρέχουν, αδιαφορούν για τον κίνδυνο. Άκουσα για έναν οδηγό που έτρεχε "με πάνω από 180 χιλ/ώρα", απογειώθηκε και ξεκληρήστηκαν 2 οικογένειες...

Μην τρέχετε παρακαλώ πολύ! Δε σκέφτεστε τον εαυτό σας, την οικογένειά σας, τίποτα. Δε σκέφτεστε και τον απέναντι που δε θέλει να πεθάνει και πάει κανονικά στη δουλειά του???

Καλή εβδομάδα

2007-09-23T23:57:00.000-07:00

με Ελληνοφρένεια κ Πολύδωρα! Απλά απολαυστικό!

Youtube

Επίσης Χ*Ρ*Ο*Ν*Ι*Α* *Π*Ο*Λ*Λ*Α* *Μ*Α*Μ*Α*

Σαν σήμερα...

2007-09-21T10:26:00.000-07:00

Για πάμε να δούμε

Number one songs:

In the USA:
"Endless Love" by Diana Ross and Lionel Richie

In the UK:
"Prince Charming" by Adam & The Ants

1328 - Hongwu Emperor of China (d. 1398)
1415 - Frederick III, Holy Roman Emperor (d. 1493)
1428 - Jingtai Emperor of China (d. 1457)
1840 - Murad V, Ottoman Sultan (d. 1904)
1842 - Abd-ul-Hamid II, Ottoman Sultan (d. 1918)
1866 - H. G. Wells, English writer (d. 1946)
1931 - Larry Hagman, American actor
1934 - Leonard Cohen, Canadian singer and songwriter
1941 - R. James Woolsey, Jr., CIA director
1947 - Stephen King, American author
1947 - Don Felder, American guitarist (Eagles)
1951 - Aslan Maskhadov, Chechen rebel leader (d. 2005)
1957 - Ethan Coen, American film director
1972 - Liam Gallagher, British singer (Oasis)

Τα 12 αυγά έκαναν 0,90 του δολλαρίου.

Και έσκασα μύτη εγώ στον κόσμο. Η μαμη κόντεψε να με γεννήσει στο αμάξι και ο ντάντη μοίραζε λεφτά στις νοσοκόμες (όπως ούλοι οι ντάντηδες του κόσμου!)

Μη ρωτήσετε πόσα κλείνω, όσα λέει η ημερομηνία: 21

ΥΓ: Επειδή τα γνωστά καρφία stavento και golf-tango θα πεταχτούν, ομολογώ: τα 26 :-Ρ

Volta Torinese

2007-09-20T10:37:00.000-07:00

Την προηγούμενη εβδομάδα βρέθηκα για επαγγελματικούς λόγους στο Τορίνο. Δυστυχώς η δουλειά ήταν τόση πολλή, που η μόνη βόλτα που κάναμε (ευτυχώς είχα κ συνάδελφο παρέα!) ήταν ένα απόγευμα.

Έτσι, περπατήσαμε στην όχθη του ποταμού Πο (Πάδος στα σταυρόλεξα)

Είδαμε την Πλάτεία του Vittorio Veneto

Χαζέψαμε στο όμορφο πάρκο δίπλα από το ποτάμι.

Φυσικά δεν παραλείψαμε τα παραδοσιακά φαγητά και γλυκά!

Το highlight του ταξιδιού ήταν το ρήμα "κάθομαι". Και εξηγώ:

Στο λεωφορείο με τον συνάδελφο:
-Δε θελεις να καθήσεις?
-Οχι μωρε, για 2 στάσεις να κάτσω?

Ολο το λεωφορείο με κοιτάει. Συνεδητοποιώ ότι κάπου έχω ακούσει ότι "Κατσο" είναι στα ιταλικά σκληρή βρισιά. Το λέω στο συναδελφο και σκάμε στα γέλια.

Σκήνικο ναμπερ του: Στο αεροδρόμιο πάμε για τσεκ ιν εγω, ο συνάδελφος και μια συνάδελφος. Ο άντρας της παρέας δε βρίσκει την ταυτότητά του και βγαίνουμε από την ουρά για να προχωρήσει ο κόσμος. Τελικά τη βρίσκει και αναφωνώ:

"Επιτέλους παιδι μου μια ωρα εκανες. Καλα, στο τέλος της ουράς θα πάμε, δεν υπάρχει περίπτωση να κάτσω μπροστα στον άνθρωπο"!

Όπου γυρνάει η κοπελίτσα της Αλιτάλια και άλλοι 2 ιταλοί και μας κοιτάνε:

"It means something else in Greek, ok?"

Δεν άντεξα η γυναίκα!

Και το ερώτημα που με καίει είναι: "Έγω πού θα κάτσω?" :-Ρ

Χωρίς σχόλια!

2007-09-19T02:03:00.001-07:00

Πεινασες?

2007-09-18T07:51:00.001-07:00

Μια απλή ερώτηση ενός χαζού πολίτη

2007-09-16T12:26:00.000-07:00

όπως είχε πει και ο Κανάκης.

Γιατί η Αεροπορία και το Ναυτικό πήρε από 12 και 15 μερες άδεια ορκομωσίας (δεν θυμάμαι ακριβώς την αντιστοιχία, αλλά οι αριθμοί είναι αυτοί), ενώ ο Στρατός πηρε 3?

Η απάντηση που δίνεται ήταν επειδή στη μεν Αεροπορία ήταν ΤΙΜΗΤΙΚΗ λόγω της ΕΤΟΙΜΟΤΗΤΑΣ που επέδειξαν οι στρατευμένοι στις φωτιές και στο δε Ναυτικό επειδή πήγε Υπουργός και κάπως έπρεπε να αλιεύσει ψήφους. Επίσης διάφοροι διάσημοι ζεν πρεμιέ ορκίστηκαν σε αυτήν τη σειρά.

Στο στρατό επί 20 μέρες ήταν σε επιφυλακή και ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ εφευγαν στρατιώτες για τις φωτιές... Μέσα στις φωτιές, με διανυκτέρευση... Οχι απλά σε ετοιμότητα.

Τα συμπεράσματα δικά σας...

Το άρθρο το διάβασα στην έντυπη μορφή της Κυριακάτικης στο σπίτι των γονιών μου, αλλά δυστυχώς δεν το έχουν και στο δίκτυο. Παρόλα αυτά εδώ θα βρείτε πολλές ενδιαφέρουσες πληροφορίες.

Ιστορίες του φαντάρου: Η άδεια

2007-09-09T14:07:00.000-07:00

Το πιο ωραίο πράγμα στο στρατό είναι η άδεια.

Το πιο άσχημο πράγμα στο στρατό είναι όταν τελειώνει η άδεια...

Για σένα

2007-09-06T01:50:00.000-07:00

που χθές έξυσες το αμαξάκι μου με το κλειδί σου...

Να σου καιεί το βίντεο ρε!

Ατάκες και όχι μόνο

2007-09-05T00:10:00.000-07:00

Από την ατάκα του ανηψιού της φίλης μου Stavento θυμήθηκα κάποιες ατάκες και σκηνικά από το γάμο της ξαδέρφης, με πρωταγωνιστές τα πιτσιρίκια.

- Εξηγούσε η άλλη ξαδέρφη στους γιούς της και στα δυο παρανυφάκια (ωραίο αυτό με τα ζευγαράκια μικρών να πετάνε ροδοπέταλα στο μονοπάτι από τη νύφη στο γαμπρό) πώς θα ρίξουν τα ροδοπέταλα και στη συνέχεια θα μοιράσουν το ρύζι. Πετάγεται λοιπόν η μια μικρή και λέει: "Θεία, το ρύζι θα το δίνουμε στον κόσμο ή θα το πετάμε?"

- Ο ένας παρα-γαμπρός έχει θέμα με το γάμο. "Μαμα, δε θέλω να ντυθώ σαν τον γαμπρό γιατί μετά θα πρέπει να παντρευτώ" :-)

- Ο άλλος παρα-γαμπρός είχε βαρεθεί τη ζωή του και στο πρώτο τέταρτο έριχνε τα απίστευτα χασμουρητά. Μέχρι και την "οικογένεια" άρχισε να ξύνει! :-D

- Ο 2χρονος ανηψιός της νύφης, μια απίστευτη μουρίτσα που θέλεις να την ζουπάς συνεχώς, από τη στιγμή που φτάσαμε στο χώρο του πάρτυ είχε κάτσει στην πίστα με τα χέρια ψηλά και να οι χοροί και να οι ζεμπεκιές! Όπαααα φωναζε συνέχεια :-)

Εσύ τί έκαψες?

2007-09-04T00:15:00.000-07:00

Λοιπόν, επειδή συνήθως λέμε τί καταπληκτικό φαγητό μαγειρέψαμε και πως μας πέτυχε κλπ, νομίζω ήρθε η ώρα να πετάξουμε τις μάσκες και να πούμε την αλήθεια.

Εσύ ποιά φαγητά έχεις κάψει/ χαλάσει? (χιχιχι - γέλιο σχεδίου που λέει και η Φοίβη!)

Ξεκινάω, έχω κάψει ψαρόσουπα (νομίζω αυτό είναι και το καλύτερό μου, μιλάμε για κάρβουνο το ψάρι!), ρύζι μπασμάτι (από εκείνο που για να σου αποτύχει πρέπει να είσαι στην κοιλιά της μάνας σου) και αρακά. Εκεί κάπου είπα όχι άλλο κάρβουνο και άρχισα να τα κάνω μπλουμ τα φαγητά.

Μπλουμ κοτόπουλο, μπλούμ μπριζόλες, μπλουμ φακές.

Ε, εντάξει, νομίζω τώρα έχω βρει τη μέση λύση :-Ρ

Που θα πάει...

2007-09-03T05:37:00.000-07:00

θα γυρίσει ο τροχός και οι μάγκες δε θα υπάρχουν πια...

Θα γυρίσει, πάντα γυρνάει..

Έρχονται εκλογές...

2007-08-30T00:48:00.000-07:00

πριν ψηφήσετε πρέπει να έχετε σφαιρική άποψη για όλους τους υποψήφιους και το πρόγραμμά τους...

Ρίξτε μια ματιά εδώ Σταυρώστε με

Τα λόγια είναι φτωχά...

2007-08-29T03:24:00.001-07:00

Πραγματικά μετά από αυτά που συμβαίνουν γύρω μας δε θέλω να σχολιάσω κάτι...

Με κάλυψαν οι ερωτήσεις του Inspired

οι περιγραφές της Stavento

και όλα αυτά που έχουν περιγράψει η Στέλλα με τον Κωνσταντίνο, μα κυρίως το βίντεο που ανέβασαν και αποδεικνύεται ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται, δυστυχώς σε χειρότερο βαθμό...

Κουράγιο στους ανθρώπους που έχασαν τους δικούς τους, τις περιουσίες τους, τα χωριά τους..

Κι έγινε γάμος!

2007-08-27T08:20:00.000-07:00

Παντρεύτηκαν! Αγαπημένα μου κουμπαράκια να μου ζήσετε!

Ηταν ένας πολύ γλυκός γάμος! Ο,τι και να πω είναι λίγο, μιας κι εγώ το έζησα από κοντά, έχω χιλιάδες πράγματα να περιγράψω!

Το πιο σημαντικό ειναι ότι το ευχαριστήθηκαν οι νεόνυμφοι, περάσαμε ωραία, το μωρό κλωτσούσε στη διάρκεια της τελετής και στο δρόμο για την εκκλησία! Η πιο συγκινητική στιγμή ήταν όταν η νύφη παραδόθηκε στο γαμπρό από το μπαμπά της, τον αδερφό της και τον δύο ετών ανηψιό της! Ευτυχώς συγκρατηθήκαμε όλοι και δε μας χάλασε και το μακιγιάζ στις κυρίες! :-D

Αντε και του χρόνου στη βάφτιση θα το κάψουμε! Btw, ακόμα δεν ξέρουμε το φύλλο του μωρού, οπότε τα στοιχήματα συνεχίζονται! :-)

Ιστορίες του φαντάρου: Το επισκεπτήριο

2007-08-14T05:27:00.000-07:00

Το επισκεπτήριο είναι ό,τι καλύτερο για το φαντάρο. Για την ακρίβεια η διάρκεια του επισκεπτηρίου. Μετά είναι κομμάτι πίκρα τα πράγματα, κυρίως λόγω του γόπινγκ που πρέπει να κάνει, να μαζέψει δλδ τα απομεινάρια του επισκεπτηρίου. Έφτασα 5 λεπτά πριν αρχίσει το επισκεπτήριο και πέρασα μπροστά από την πύλη για να βρω κάπου εκεί να παρκάρω. «Πωπω, λαό, πωπω λαό που έχουμεεεεε!», αναφώνησα. Πολύς κόσμος, νέοι, μεσήλικες, παππούδες, Παρεμπιπτόντως, σκέφτηκα εντάξει το παιδί σου, αλλά το εγγόνι σου να πηγαίνει φαντάρος! Πρέπει να είναι τρομερή αυτή η αίσθηση!

Παρκάρω εκεί κοντά, στο μεταξύ ανοίγει η πύλη και μπαίνει η λαοθάλασσα στο στρατόπαιδο. Πριν μπω, παιρνω τηλ τον φαντάρο μου και του λεω ότι είμαι απ’ έξω και να βγει κι εκείνος προς την πύλη. Όχι μου λέει, θα πεις στην πύλη το όνομά μου και θα με φωνάξουν. Στον πέμπτο λόχο είμαι. Μάαααλιστα λέω. Πάω προς την πύλη, κανείς. Ρε παιδιά, ένας φαντάρος, ένας ανώτερος, κάτι! Φωνάξτε το φαντάρο μου να τον δω με την παραλλαγή, θα σκάσω. Ξαναπαίρνω το φαντάρο. «Εδώ κανείς δε νοιάζεται για μένα του λέω.» Κάποιο λάθος έχει γίνει, όλοι ξέρουν που πάνε και τι κάνουν, όλοι αγκαλιάζουν ενα φαντάρο, μόνο εγώ δεν έχω φαντάρο να αγκαλιάσω. «Προχώρα και βρες το σταντ του 5^ου λόχου και πες το όνομά μου.» Βάι βάι, άντε να βρω το σταντ. Και να προχωράω και να βλέπω τα δόλια φαντάρια κρεμασμένα στις υπό-πύλες να περιμένουν να ακούσουν το όνομά τους. Αντε να δούμε. Βλέπω ένα σταντ, 5^ος έλεγε, δικό μας θα ναι. Βλέπω δυο παιδαρέλια, ένας να γράφει, άλλος να ακούει (μα καλά αυτός που έγραφε δεν έφτανε???? Ρητορική ερώτηση, πάμε παρακάτω!) «Λέω, εσύ θα μου φωνάξεις το φαντάρο μου?» Αχα καλό έ? Είχα δεν είχα την έκανα τη μαλακία μου! Αυτός που του είπα όλο χάρη την ερώτηση ήταν ένας ανώτερος όπως έμαθα μετά. Ελπίζω να μη θυμάται το όνομά του, αν και σιγά μη το θυμάται. Αγγαρεία έκανε κι αυτός ο δόλιος ο ανώτερος Κυριακάτικα. Λες και δεν είχε κι αυτός δουλειά. Τεσπααααα.

Γράφει το όνομα στο χαρτάκι, το οποίο χαρτάκι ήταν από κείνα τα τετράγωνα που σημειώνουμε στο γραφείο τη λίστα του σούπερ μάρκετ ή το τηλ του Χ βλάκα που μας αγγαρέψανε να πάρουμε τηλ, αλλά δε θέλουμε να χαραμίσουμε μια εγγραφή μνήμης στο κινητό μας να το αποθηκεύσουμε. Μα πόσοι φαντάροι είναι στο λόχο? Κι άν είναι τόσοι λίγοι γιατί δε τους βγάζουν όλους έξω να τελειώνουμε, παρά ταλαιπωρούμαστε όλοι μαζί, Δε ρώτησα ευτυχώς, γιατί τότε ο ανώτερος θα θυμόταν στάνταρ το όνομα του φαντάρου μου. ;-)

Πάει το λοιπόν το παλικάρι το ανώτερο και φωνάζει τους φαντάρους, οι οποίοι btw βγήκαν τελικά όλοι μαζί και με βήμα παρακαλώ, όχι αστεία! Περηφάνια εγώ. Ότι δε θα τον ξεχώριζα ήταν σίγουρο, αφού είναι όλοι ίδιοι. Ε, με ξεχώρισε αυτός! Να η αγκαλιές, να τα φιλιά, να οι χαρούλες! Καλά, δεν περιγράφω άλλο που έλεγε και ο σπορτσκάστερ όταν πήραμε το Γιουρο. Θα γίνουμε ακατάλληλοι!

Στο μεταξύ σκάει μύτη και η μάνα του φαντάρου. Καλά, μιλάμε όλα τα λεφτά πάλι! (Εγώ η γαίδούρα ούτε μια τσίχλα δεν του φερα! Αλλά πήγα τον απεριοριστο εαυτό μου, αυτό δε φτάνει? :-Ρ Ασε που δε μασάει και τσίχλες) Ενώ όλες οι μανάδες σκάσανε με σακουλίτσες, σακούλες κλπ η μάνα του φαντάρου μου έσκασε με σακ βουαγιάζ! :-D Είχε όμως χρήσιμα πράγματα, αυτό να λέγεται. Και μπορώ να πω πως είχε επιτυχία το σακ βουαγιάζ, καθώς χρησιμοποιήθηκαν το 70% των πραγμάτων που έφερε. Οπότε έμειναν όλοι ευχαριστημένοι!

Η ώρα πέρασε πάρα πολύ γρήγορα, ξαφνικά έβλεπα τον κόσμο να αραιώνει και μελαγχολούσα, σνιφ. Όπου σε κάποια φάση ένας ανώτερος είπε: Κύριοι το επισκεπτήριο τελείωσε... Κι έτσι φύγαμε.

Καλά περνάει πάντως, περιμένουμε το χρόνο να περάσει και εγώ μαθαίνω τί είναι αναφορά, πόσο έχει ο φραπέ στο ΚΨΜ (το οποίο είναι αρχικά, όχι λέξη – ουάου!) και άλλες καινούργιες λέξεις και έννοιες!

Το Σάββατο είναι η ορκωμοσία και έτσι έχουμε 3 μέρες άδεια!

Πάντως ακόμα δεν ξέρω πόσους φαντάρους έχει ένας λόχος.

Ιστορίες του φαντάρου: Η μάνα!

2007-08-10T09:40:00.000-07:00

Λοιπόν, όταν πήγε ο αδερφός μου φαντάρος δεν πολυκατάλαβα την αντίδρασή της γιατί μένουμε μακριά. Οπότε ο πατέρας τα τραβηξε όλα (καλά, να τα άκουγε η μάνα αυτά θα με καταχέριζε! :-D)

Τώρα όμως έζησα από κοντά την αντίδραση της μάνας που στέλνει το γιό της φαντάρο. Μιλάμε για απίστευτη αντίδραση, η γυναίκα είναι θεά!

Μας βλέπει να βγαίνουμε από το ασανσέρ και μας κοιτάει με λυπημένο ύφος και χειλάκι κρεμασμένο. «Είσαι έτοιμος, κάλτσες πήρες?» λέει στον κανακάρη της. Εκεί ο BF σκάει στα γέλια. Σκάει και η μαμά του στα γέλια και αρχίζει να μας λέει ότι από τη στιγμή που γεννήθηκε σκεφτόταν και στεναχωριόταν για τη μέρα που θα πήγαινε φαντάρος και μάλιστα όταν ήταν 2 χρονών έψαχνε για βισμα! :-D Φανταστείτε αντιδράσεις κόσμου όταν τους έλεγε ότι ο προς κατάταξη νέος ήταν 2 χρονών! Btw, τώρα δεν έχει βίσμα το καμαρι μου και γι αυτό θα τρέχω στον Έβρο να τον δω. Αλλά δε με πειράζει, έχω εξοικειωθεί με την ιδέα, θα δω και νέα μέρη της Ελλάδας! ;-)

Στο θέμα μας, η μάνα του φαντάρου σκέφτεται και το στομάχι του γιού της. Τουτέστιν έχει ταπεράκι με σπανακόπιτα και χυμό πορτοκάλι για την περίπτωση που πεινάσει το παιδί της. Η πλάκα είναι ότι και να τα παιρνε ο φαντάρος, θα του τα τσάκωναν στην πύλη, όχι γιατί πεινάνε τα άλλα φανταράκια αλλά γιατί απαγορεύεται να παίρνεις φαΐ μαζί σου. Εννοείται ότι τον ρώτησε αν το φαγητό που θα του φέρει την Κυριακή στο επισκεπτήριο ήθελε να είναι τηγανητό ή ψητό. :-D

Εμείς σε όλο αυτό το παραλήρημα είχαμε λιώσει στο γέλιο και πηγαίναμε προς το αμάξι μου. Βάζει ο φαντάρος το σάκκο μέσα και λέει στη μαμά του, έλα να σε φιλήσω. Περιττό να πω ότι εντάξει συγκινήθηκε η γυναίκα, αλλά μια έκλαιγε, μια γελούσε, εγώ δεν καταλάβαινα το έπαιρνα στην πλάκα και γελούσα.

Το κερασάκι στην τούρτα ήταν που είχα βάλει μπροστά και συνέδεα το ασύρματο ακουστικό, έβαζα το κασσετόφωνο κλπ και ξαφνικά βλέπω τη μαμά του BF να έρχεται προς το αμάξι με ανοιχτά τα χέρια και να πέφτει πάνω στο αμάξι για να μη φύγουμε και καλά. Άκρως κινηματογραφικό, όχι αστεία! :-D

Πάντως είναι πολύ καλούλα έτσι, δεν είπε τίποτα που τον πήγα εγώ και όχι εκείνη στο στρατόπεδο, να λέμε και τα πράγματα με το όνομά τους! ;-)

Σουρεάλ συζητήσεις

2007-08-10T09:35:00.000-07:00

Ο Bro απευθυνόμενος στη φάτσα της φωτογραφίας:

Μήτσο, γιατί πήρες το πόδι μου? Μέχρι χθες είχαμε από τρία πόδια και σήμερα έχεις τέσσερα κι εγώ δύο!!

Ιστορίες του φαντάρου: Η είσοδος

2007-08-09T09:33:00.000-07:00

Σήμερα είναι μεγάλη μέρα. Είναι επίσημα φαντάρος. Καιρό το ξέραμε, το περιμέναμε, πριν ένα μήνα ήρθε το χαρτί. Αλλά τελικά μέχρι να πας στην πύλη και να τον αφήσεις δεν έχεις συνειδητοποιήσει τίποτα. Και ο BF (ο boyfriend ντε!) μέσα στην απίστευτη ψυχραιμία. Εντάξει είναι λογικό, αλλά δεν ξέρω, εγώ ένιωσα παράξενα. Μου έμεινε η εικόνα στην πύλη, να τον αφήνω και να φεύγω...

Πάντως ο σύγχρονος φαντάρος είναι πολύ ιν! Μπαίνει στο φανταρος.τζι-αρ και στο θητεία.τζι-αρ και τα μαθαίνει όλα. Τί να πάρει μαζί του, τι να ξέρει για το στρατό, όλα. Και το κορυφαίο είναι ότι υπάρχει και φόρουμ για στρατό και σχέση, όπου μπαίνουν όλες οι «γυναίκες» των φαντάρων και ανταλλάσσουν του πόνους τους. Σήμερα το πρωί μου το είπε. Χαχα! Καλά με φαντάζεσαι να γράφω κι εγώ? Αν είναι δυνατόν. Έχω συνηθίσει να ασχολούμαι με φόρουμ συνταγών, όχι φανταρικών σχέσεων! Χαχαχα! :-)))) Μου φαινεται πολύ αστείο, ειδικά όπως μου το περιέγραφε ο BF.

Το επίσης «τραγικό» της υπόθεσης είναι ο «θρήνος». Μιλάμε ότι έπεσε πολύ κλάμα στην πυλή. Μανάδες, φιλενάδες, κλαίγανε με μαύρο δάκρυ. Εγώ δεν μπόρεσα να μείνω πάνω από 5 λεπτά εκεί μπροστά και αυτό γιατί μιλούσαμε με τον BF για τις τελευταίες λεπτομέρειες. Μετά όπου φύγει-φύγει. Όχι τίποτα άλλο, δεν πολύαντέχω αυτό το κρέμασμα στην πύλη. Είναι κομμάτι αστείο να το πω, θλιβερό να το πω? Δε το μπορώ. Δεν πάει και στον πόλεμο, είπαμε, ψυχραιμία, κοπελιές.

Έτσι λοιπόν, είμαι επίσημα η γυναίκα του φαντάρου. Πρέπει να μάθω να πλέκω κάλτσες και φανέλες, γιατί εκεί πάνω στην Γκατζολία κάνει πολύ κρυο το χείμωνα. Ελπίζω τουλάχιστον να πάει πουθενά καλά, να έχει κανένα αεροδρόμιο κοντά, γιατί με βλέπω να αλλάζω όλα τα μεταφορικά μέσα για τον δω. Με αεροπλάαααανα και βαπόοοοοορια! :-D

Αντε, να περάσει γρήγορα ο καιρός και να περνάει καλά το φανταράκι μου.

Και πάμε όλοι μαζί:

- Φαντάρε μου, φαντάρε μου, πάρε με στη στρατώνα

- Φανταράκι, φανταράκι, έχω στην καρδιά μεράκι

- Έεεελα στην παρέα μας φαντάρε, κάτσε κι ένα ποτηράκι πάρε

Αυτά μπορώ να θυμηθώ, καμιά άλλη ιδέα? ;-))

Περί ανέμων και υδάτων

2007-07-24T04:39:00.000-07:00

Ναι, με απασχολεί πολύ να μην έχει αέρα και να έχει καθαρά, γαλανά, γαλήνια νερά! Σήμερα τελευταία μερα στο γραφείο, αυριο ψώνια και ετοιμασίες και την Πέμπτη "Το πλοίο θα σαλπάρει μεσημέέέέέρι" Εντάξει, το άλλαξα λίγο. :-)

Το σκ πέρασε πολύ ευχάριστα και ήρεμα! Φτάσαμε σε παραθαλάσσιο προορισμό Παρασκευή 9 παρά και κατευθείαν αλλάξαμε και πήγαμε θάλασσα. Βραδυνο μπανάκι τέλειο, σε ρηχή αμμουδιά και με λίγο φεγγαράκι.

Τις επόμενες 2 μέρες το πρόγραμμα είχε ύπνο, μπάνιο, ρούχλα, ξάπλα, φαΐ και πολύ πολύ γέλιο. Η θάλασσα τέλεια, λίγος κόσμος, αραλίκι μέσα στη θάλασσα σε σκιερό μέρος. Το καταευχαριστήθηκα.

Αν εξαιρέσεις ότι με σύγχυσε η παλιο-ιδιοκτήτριά μου χθες με την αγένειά της. Τελικά αυτοί οι επαγγελματίες "ιδιοκτήτες ακινήτων" είναι οι πιο γύφτοι από όλους. Τι να της πεις. Βασικά δεν ασχολούμαι γιατι συντόμως θα μαζέψω τα κουβαδάκια μου και θα πάω σε άλλη παραλια. (κυριολεκτικά και μεταφορικά! ΧοΧο! :-) )

Ετσι λοιπόν σας χαιρετώ, εύχομαι να πάμε καλά, να περάσουμε όμορφα και να επιστρέψουμε καλά και με νέες όμορφες εμπειρίες όλοι μας! :-)

Και μην ξεχνάμε:

ΟΧΙ σκουπίδια, ΟΧΙ πλαστικά σε θάλασσες και ακτές. Για να μπορούμε να χαιρόμαστε τις θάλασσες και αυτό το καλοκαίρι!

:-) (Αχ τί θυμήθηκα τώρα! Δεν ήταν τέλειος εκείνος ο γλαράκος?)

Πολλά πολλά φιλιά! :-)

Κούνια μπέλα σε ένα αστέρι!

2007-07-20T01:10:00.000-07:00

Οι μέρες των διακοπών μου πλησιάζουν, οι όρεξη για δουλειά πέφτει, οι δουλειές συσωρρεύονται και οι αναποδιές πάντα υπάρχουν. Η Τασούλα έγραψε τις προάλλες για το αγαπημένο της του Φράνκ Σινάτρα. Το δικό μου αγαπημένο (αν μπορει να το πει κανεις αυτό για τα τέλεια τραγούδια του) είναι το swinging on a star. Ειδικά το τελευταίο του κουπλέ το τραγουδάω συχνά-πυκνά! :-)

Would you like to swing on a star
Carry moonbeams home in a jar
And be better off than you are
Or would you rather be a mule

A mule is an animal with long funny ears
He kicks up at anything he hears
His back is brawny - and his brain is weak
Hes just plain stupid with a - stubborn streak

And by the way, if you hate to go to school
You may grow up to be a mule

Would you like to swing on a star
Carry moonbeams home in a jar
And be better off than you are
Or would you rather be a pig

A pig is an animal with dirt on his face
His shoes are a terrible disgrace
He aint got no manners when he eats his food
Hes fat and lazy - and extremely rude

But if you dont care a feather or a fig
You may grow up to be a pig

Would you like to swing on a star
Carry moonbeams home in a jar
And be better off than you are
Or would you rather be a fish

A fish wont do anything but swim in a brook
He cant write his name or read a book
And to fool the people is his only thought
Though he slippery - he still gets caught
But then if that sort of life is what you wish
You may grow up to be a fish

And all the monkeys arent in a zoo
Every day you meet quite a few
So you see its all up to you
You can be better than you are
You could be swinging on a star

Πηγή: Εδώ

Κάπως πρέπει να ικανοποιηθεί και ο σκοπός του τίμιου αυτού βλογ

2007-07-17T04:25:00.000-07:00

Ναι είναι πονοκέφαλος. Πολλά πράγματα καθημερινά. Αλλά και τί θα μαγειρέψεις.

Και να το κόλλημα με τη μεσογειακή διατροφή. Μα φακές καλοκαιριάτικα???? Ε τι άλλο? Αφού μέσα στη βδομάδα δεν τρώμε κρέας (τις περισσότερες φορές, εντάξει! :-) )

Βάλτε δυόσμο στις φακές (εγώ έβαλα από τη γλάστρα μου!) και φάτε τες κρύες! Τοπ συνοδεία με φέτα και πράσινες ελιές γεμιστές με πιπεριά!

(Μόλις τα έφαγα! Σλουρπ!)

Πόσα κομμάτια?

2007-07-13T01:04:00.000-07:00

Η γνωστή και μη εξαιρετέα stavento μου έφερε 6 (!!!!) κομμάτια καρυδόπιτα για να φάμε παρέα με εξαιρετικό παγωτό καϊμάκι πολίτικο (παρόλο που δεν πεθαίνω αυτό είναι τέλειο). Τρώμε από ένα, τρώω και ένα μόνη μου την άλλη μέρα, μένουν 3.

Ο γνωστός και μη εξαιρετέος γλυκατζής bro μου τηλεφωνεί χθες το απόγευμα:

Β: JD, ποιός έφερε την καρυδόπιτα?
JD: Η stavento, αδερφέ
Β: Να φάω ένα κομμάτι?
JD: Φάε, έχει κ παγωτό καϊμάκι στην κατάψυξη να βάλεις από πάνω.
Β: Μωρέ, ήδη έφαγα ένα κομμάτι, να φάω και ένα δεύτερο με καϊμάκι????????
JD: (είχα πέσει κάτω από το γέλιο, δε μπορούσα να μιλήσω!)

:-D :-D :-D

Παλιόφιλοι

2007-07-10T05:10:00.000-07:00

Δυο... παλιόφιλοι τα λένε σε μια γωνιά του κτηνιατρείου στο Χαιντεραμπάντ της Ινδίας, όπου περιμένουν να εμβολιαστούν.

Πηγή: Έθνος

Θα γινω κουμπάρα!!!!

2007-07-04T12:53:00.001-07:00

Όχι μόνο ξαδέρφη, όχι μόνο θεία, αλλά θα γίνω και κουμπάρα!!!!! Για την ακρίβεια συγκουμπάρα, μαζί με την ξαδέρφη του γαμπρού!

Γιουπιιιιιιι! Είμαι τόσο χαρούμενη!!!!!!

ΥΓ: Πώς αλλάζουμε τα στέφανα?

Τι σου είναι ο ανήρ

2007-07-03T03:36:00.000-07:00

Μυστήριο πράγμα. Πριν αρχίσω να πω ότι στη δουλεια το 97,643% ειναι αντρες. Παλληκάρια δλδ μη φανταστείτε τίποτις μεσόκοπους. Οπότε είναι καλό δείγμα του πως σκέφτεται ο αντρικός πληθυσμός κάτω των πρώτων -άντα. (Πλάκα πλάκα αξίζει να τους κάνω μια κατηγοριοποίηση)

Πριν μέρες λεπόν ένα απο τα παλληκάρια μου ανακοίνωσε ότι δε θα γνωρίσω την κοπελιά του τελικά, διότι περνούν κρίση και μάλλον το πάνε για χωρισμό... Το παιδι αυτό ήταν πάρα πολύ στενοχωρημένο, καθώς είχε προσπαθήσει πολύ για τη σχέση αυτή (εξ'αποστάσεως για δυο χρόνια) και μόλις χρειάστηκε τη συμπαράσταση της κοπελιάς, αυτή εγινε Λούης. Χμμμ. Προσπαθώ να δω και τη γνώμη της κοπελιάς την οποία δεν ξερω βεβαίως, αλλά τεσπά, γυναίκες είμαστε. Μην τα πολυλογώ, τελικά χωρισαν χθες. Εκεί που θέλω να σταθώ είναι η αντίδραση του παλληκαριού. Εσκασε με τσιγαρούκλα (δεν καπνίζει), χάλια μαύρα, τον πήρα παράμερα να ρωτήσω τι έγινε και εσκασε και μια μπουνιά στον τοίχο και τρέχαμε για παγάκια. Μην πω για το μαύρο δάκρυ. Πόνεσε η ψυχή μου πραγματικά που τον ειδα ετσι, ενώ δεν είμαστε φιλοι κολλητοί, συνάδελφοι είμαστε, δεν αντεξε.

Προκειται για περιπτωση, το ξέρω, αλλά τελικά υπάρχουν και τέτοια παιδιά. Δεν είναι όλοι οι άντρες γουρούνια! Χαχαχαχα! Αστειεύομαι αγόρια! Είναι θέμα καθαρά ανθρώπου και όχι φύλου, ο τρόπος που φερόμαστε στους άλλους. Και χαίρομαι γιατί έχω και φίλους που είναι τόσο ευαίσθητοι και καλοί! :-)

PS: Για τις αναίσθητες γυναίκες θα γράψω άλλη μέρα!

Τα παιδιά...

2007-07-02T12:31:00.000-07:00

Σκηνικό από το σούπερ μαρκετ. Πήγα σήμερα το απόγευμα χωρίς ιδιαίτερη διάθεση. Καθώς πήγαινα προς το ταμείο είδα μερικά παιδιά, έφηβους, να προσπαθούν να διαλέξουν «κάτι με σοκολάτα». Η μια κοπελίτσα δε μπορούσε να αποφασίσει, οι άλλοι δύο νεαροί είχαν παιχνιδιάρικη διάθεση και περιεργάζονταν το χώρο. Λένε «κοίτα, στον πάνω όροφο έχει παιδικές τροφές, πάμε να δούμε» και έτρεξαν προς τις σκάλες. Αυτά τα παιδιά με έκαναν να σκεφτώ πώς μπορείς να διασκεδάσεις με κάτι απλό, χωρίς να σκέφτεσαι προβλήματα και υποχρεώσεις.

Θυμήθηκα το μαθηματικό που μου έκανε φροντιστήριο για τις Πανελλήνιες. Τόσο ζωντανός άνθρωπος. Επαιρνε ζωή από τους μαθητές του, τον είδα πριν λίγο καιρό και δεν έχει περάσει μέρα από πάνω του.

Τα παιδιά (πιτσιρίκια, εφηβοι) είναι η ζωή, δίνουν ενέργεια στους γύρω, χαίρονται με απλά πράγματα. Δε θέλω να το ξεχάσω αυτό. Η ζωή είναι στα απλά, στα μικρά και όχι στα πολύπλοκα που αναγκαστικά σκέφτεσαι μεγαλώνοντας.

Ξέρω τί εκανες αυτό το ΣΚ

2007-06-25T09:46:00.000-07:00

...κοίταζα αυτή τη θάλασσα! Pas mal :-)

Ελληνομάθεια.gr

2007-06-22T04:47:00.000-07:00

Μια πολύ ωραία και εμπεριστατωμένη συλλογή άρθρων από την κυρία Ουρανία Κατσαμάκα για τα συχνότερα λάθη που κάνουμε στα ελληνικά.

http://asxetos.gr/articlecat.aspx?c=14

Διαμαρτυρία

2007-06-21T02:58:00.000-07:00

Γιατί αγαπητοί φίλοι έχουν βάλει γιγαντοαφίσες του Θ. Πετρέλη στις κεντρικές οδούς? Γιατί έχουν βάλει εκείνες τις WHN (what's her name) από δίπλα? Θέλουν να με ξαποστείλουν, που απο τη μια τον καμαρώνω, από την αλλη θέλω να τις εξασφαλίσω (θα σας εξαφανίσομεν - Λ. Κωνσταντάρας) απο τις δυο άκρες?

:-P

Βατραχοτάκουνα

2007-06-20T05:47:00.000-07:00

Καλα, είμαστε σοβαροί???? :-))))

Καλή εβδομάδα με αγαπημένο τραγουδάκι!

2007-06-18T08:15:00.000-07:00

I lose control because of you babe
I lose control when you look at me like this
there's something in your eyes that is sayin' tonight
I'm not a child anymore, life has opened the door
to a new exciting life

I lose control when I'm close to you babe
I lose control don't look at me like this
there's something in your eyes, is this love at first sight
like a flower that grows, life just wants you to know
all the secrets of life

It's all written down in your lifelines
it's written down inside your heart

You and I just have a dream
to find our love a place
where we can hide away
you and I were just made
to love each other now
forever and a day

I lose control because of you babe
I lose control when you look at me like this
there's something in your eyes that is sayin' tonight
I'm so curious for more just like never before
in my innocent life

It's all written down in your lifelines
it's written down inside your heart

You and I just have a dream
to find our love a place
where we can hide away
you and I were just made
to love each other now
forever and a day

Time stands still
when days of innocence are falling for the night
I love you girl I always will
I swear I'm there for you till the day I'll die

ΥΓ: Ναι με εχουν πιασει τα ρομαντικά/ καλοκαιρινά μου

Να μαθαίνω γράμματα!

2007-06-15T00:18:00.000-07:00

Όταν οι ναυτικοί/ οι γενικότερα ασχολούμενοι με τη ναυτιλία μιλούν στον ασύρματο και χρειάζεται να πουν κατι γράμμα προς γράμμα χρησιμοποιούν τα ακόλουθα για να ορίσουν το γράμμα στο οποίο αναφέρονται:

Alpha
Bravo
Charlie
Delta
Echo
Fox-Trot
Golf
Hotel
India
Juliette
Kilo
Lima
Mike
November
Oscar
Papa
Quebec
Romeo
Sierra
Tango
Uniform
Victor
Whiskey
X-ray
Yankee
Zulu

Αν βρίσκονται για παράδειγμα στο πλοίο LENA, θα πουν, εδω πλοίο Lima - Echo - November - Alpha. Τέλειο?

Βασιλική ερώτηση

2007-06-11T08:39:00.000-07:00

έχω ένα βασιλικό στο μπαλκόνι μου και είμαι πολύ περήφανη γι' αυτό το φυτάκι, καθώς το πήρα μωράκι (όπως μου είπε η κοπελίτσα στο φυτώριο) και τώρα έχει γίνει θηριακι, αφού τον μεταφύτεψα σε μεγαλύτερη γλάστρα. :-) Πως θα αρχίσω να κόβω τα φύλλα του, χωρίς να το καταστρέψω το φυτό? Να κόβω τα ψηλά ή τα χαμηλά φύλλα? Να κόβω και το κοτσάνι μαζί?

Πλζ χελπ μι! :-)

Οι παλιοί μου συμμαθητές

2007-06-08T00:14:00.000-07:00

Χθες είχα κατέβει κέντρο και τυχαία σε ένα μαγαζί συνάντησα 2 παλιούς μου συμμαθητές. Παλληκάρια ολόκληρα τώρα, άντρες σωστοι. Και αρχίσαμε την κουβέντα για το reunion που έχουμε σε 2 χρόνια... Πως περνάει ο καιρός. Ακόμα έχω το δαχτυλιδάκι που λέει μέσα την ημερομηνία της συνάντησης. Αυτά τα παιδιά τα έβλεπα κάθε μερα για 15 χρόνια. Πόσα παιχνίδια, τσακωμούς, τρέλες, μπουγιελώματα έχουμε κάνει παρέα.

Και τώρα μόνο τυχαία τα συναντώ. Έχουν αλλάξει πολλά, δεν ξέρω αν θα ταιριάζαμε στην παρέα τωρα, αλλά μου είναι τόσο ευχάριστο να βλέπω γνώριμες φατσούλες! :-)

Να είστε καλά συμμαθητούδια μου! :-)

Videaki για καλημέρα

2007-06-06T23:49:00.000-07:00

Ένα απίστευτο βιντεάκι που είχε κυκλοφορήσει και παλιότερα. Τωρα είναι πολύ καλύτερο, αξίζει πολύ, να το δείτε μέχρι τέλους! :-)

youtube-torn

Παλι παλι

2007-06-06T06:23:00.000-07:00

Στίχοι: Μιχάλης Τζουγανάκης
Μουσική: Μιχάλης Τζουγανάκης
Πρώτη εκτέλεση: Μιχάλης Τζουγανάκης
Άλλες ερμηνείες: Μανώλης Λιδάκης

Πάλι εσένα στο μυαλό
Αχ, πάλι, πάλι...

Πάλι εσένα στο μυαλό έχω και ταξιδεύω...

Το όνειρο μας, το όνειρο που χάθηκε
Αχ, πάλι, πάλι...

Το όνειρο που χάθηκε να ξαναβρώ γυρεύω...

Τοσοι λίγοι στίχοι, τόσο πολύ νόημα. Πόσο μ' αρέσει αυτό το τραγούδι.

Ολοι μαζί μπορούμε...

2007-06-04T03:25:00.001-07:00

http://giatinamalia-blog.blogspot.com/2007/06/1-2007.html#links

ας μην ξεχάσουμε την Αμαλία, τον αγώνα της, όσα πέρασε. Ελπίζω να μην έρθει για κανέναν η στιγμή του διλήμματος. Αν έρθει όμως, ας τη θυμηθούμε.

Αρχή εβδομάδας

2007-06-04T01:47:00.000-07:00

Η βδομάδα άρχισε πολύ περίεργα. Πήγα σε ενα επαγγελματικό ραντεβού στο οποίο έφαγα απίστευτο στήσιμο. Η συνεργάτιδα είχε φύγει χωρίς να με ειδοποιήσει από το σπίτι της. Πήγα κ δε βρήκα κανεναν :-( Την πήρα τηλ φυσικά για να της πω ότι είμαι από κάτω από το σπίτι της, ακριβώς στην ώρα μου, κι ας είχε κίνηση... "Συγνώμη, μα επρεπε να φύγω", είπε. Τελικά, όσα πτυχία και να έχει κάποιος, αν δεν έχει Παιδεία, στοιχειώδη συμπεριφορά στο κοινωνικό σύνολο, είναι ένα τίποτα.

Κατέβηκα Πειραιά, στα γνωστά λιμέρια για να πιάσω δουλεια... Μάμα on the phone

Μάμα: ελα λουλούδι μου (κλασική μάνα μου! :-) ), που είσαι? (κλασική μάνα μου ανησυχεί ΠΑΝΤΑ!)
JD: Ψάχνω να παρκάρω, μανα, λέγε.
Μάμα: Εχω να σου πω κάτι πολύ ευχάριστο, θα χαρείς πολύ, θα κλάψεις, θα γελάσεις
JD: Μολόγα, μάνα, θα τρακάρω!!
Μάμα: Η Κ. (αγαπημένη μου ξαδέρφη) αρραβωνιάζεται, θα κάνει και μωρό! Είναι έγκυος!!!!
JD: Γιούπιιιιι!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

(εύχομαι να ακόυσω σύντομα κι άλλα τέτοια! Φιλενάδα μου, ξέρεις εσύ! ;-) )

Για την Αμαλία

2007-05-31T23:50:00.000-07:00

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ:210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").